کدام‌یک ایرانی‌ترند؛ کیروش یا کرباسچی؟!

درسیاهکل/مهدی کوچک پور: این روزها و درحالی‌که شیر پسرانِ یوز نشان ایرانی علیرغم همه کمبودها و ناداشته‌های داخلی و سخت‌گیری‌ها و مانع‌تراشی‌های ناجوانمردانه خارجی (از تحریم کفش فوتبال گرفته تا تحریم دیدارهای تدارکاتی و تا…) با بهره‌گیری از آموزه‌ها و ظرفیت‌های فنی و روحی_روانی مرد پرآوازه پرتغالی (کیروش) با ارائه بازی‌هایی منسجم، تحسین‌برانگیز و فراتر از سقف توقعات و تصورات، حیرت دنیا را باعث گردانیده‌اند، هم‌زمان در رویدادی دیگر و البته مهم، یک‌صد نفر از چهره‌های سیاسی_ اجتماعی مقیم داخل و خارج از کشور که ازجمله آنان می‌توان به آقایان غلامحسین کرباسچی (دبیر کل حزب کارگزاران و شهردار اسبق تهران)، حجت‌الاسلام احمد منتظری (فرزند آیت‌الله مرحوم حسینعلی منتظری، فعال و صاحب‌نظر دینی و سیاسی)، حسین کروبی (فرزند حجت‌الاسلام مهدی کروبیِ)، عیسی سحرخیز (مدیرکل پیشین مطبوعات داخلی وزارت ارشاد اسلامی، در دوره اصلاحات و فعال رسانه‌ای) و خانم‌ها جمیله کدیور ( همسر عطاءالله مهاجرانی، نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی، خواهر حجت‌الاسلام دکتر محسن کدیور ) و ویدا فرهودی ( شاعره و مترجم خارج نشین) و ده‌ها شخصیت شهره و شهرت جوی دیگر، اشاره نمود، با ارسال نامه‌ای سرگشاده خطاب به مسئولین عالی‌رتبه کشور، اقدام حاکمیت ایران برای انجام ( مذاکرات بی‌قیدوشرط) با آمریکا را خواستار شدند. این افراد هدف از ‌طرح پیشنهادِ (ناگزیر) خود را ، (برداشتن قدمی برای حل مشکلات و رفع اختلافات) دانسته‌اند. اگرچه طرح پیشنهاد مذاکره بدون قید و شرط با آمریکا توسط گروه مذکور، با مخالفت صریح تعداد زیادی از شخصیت‌ها و چهره‌های سیاسی کشور و ازجمله شهره مردانی از اردوگاه اصلاحات، مواجه گردید (که به‌عنوان نمونه، می‌توان به انتقاد سید محمد خاتمی و دکتر نوبخت نسبت به طرح این پیشنهاد و نیز رد عتاب‌آلود آن توسط عباس عبدی اشاره نمود)، اما با توجه به اهمیت مطلب، صاحب این قلم نیز بر آن شد تا از نگاه خود و از منظری احتمالاً متفاوت به تحلیل و بررسی این واقعه نه‌چندان بی‌نظیر ( پیشنهاد مذاکره مستقیم با آمریکا توسط دکتر سید عطاءالله مهاجرانی در بهار ۱۳۶۹) اقدام نماید. آنچه در پی می‌آید ماحصل این نگاه و این قلم است. سپاس که این نگاشته را ناخوانده، نمی‌گذارید. چنین باد.

وقتی‌که یک‌چشم آبی اروپایی کراواتی ( کارلوس کیروش) از یک حوزه دیده بروکرات، (غلامحسین کرباسچی) ایرانی‌تر می‌شود!!

کارلوس کیروش مربی پرتغالی تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران‌ هم‌زمان با انتقادهای کلامی از محدودیت آفرینی‌های سیاسی_تحریمی برعلیه فوتبال ایران، در عرصه عمل و علیرغم همه محدودیت‌ها، تیمی یکدست را ساخته‌وپرداخته کرد که ازجمله مهم‌ترین ویژگی‌های آن صرف فعل (خواستن) و تحقق آرمان ( توانستن) به بهترین وجه ممکن است. تیمی که در آخرین مسابقه ، آن‌چنان مقتدر، سزاوارانِ و شکوهمند ظاهر گردید که همه دنیا را به تحسین خود وادار نمود.

جوانان غیرتمندی که در اوج محدودیت‌ها و محرومیت‌های نا به‌حق، خودباورانه و مصمم ناداشته ها را نادیده گرفته و همه داشته‌های دارندگان و متمولان را به سُخره گرفتند.

( نکته : در فاصله بین نگارش و انتشار یادداشت حاضر، مسابقه ایران _ پرتغال هم انجام شد و همه ما و دنیا دیدیم که پرتغال و رونالدو، چگونه با خوش اقبالی از شکست در برابر ایران گریختند. آنان حتما از یک امتیازی که از تیم مقتدر و منسجم ایران کسب کردند، بسیار خوشحال و شادمانند.) و ما اما کاش بخاطر آوریم که تا همین چند روز پیش، سقف توقع مان از تیم ملی کسب نتایج آبرومندانه ، ( بخوانید باختن با تفاضل گل نه چندان زیاد به هرسه تیم گروه و خصوصا اسپانیا و پرتغال بود!!) اکنـون اما و بعد از مشاهده توانمندی های عینیت یافته ی جوانان ایرانی ، یقینا به گونه ای متفاوت به خود و صلاحیت های خود مینگریم و با افتخار، پرچم خوش نقش کشورمان را به تموّجی غروانگیز درمیآوریم). این باور و این امیدواریِ به‌حق را، به‌حق، مدیون کیروشِ بزرگ هستیم، ‌همو که در باورمندی به صلاحیت و سزاواری ایرانی‌ها، بدون تردید از بسیاری از ایرانیان، ایرانی‌تر و محترم‌تر است!!!. از همین روست که من به‌عنوان یک ایرانیِ وطن دوستِ آئین مدار که مواجهه نظری و اصولی با غرب و جهان‌نگری سکولار و غیرتوحیدی آن را از آرمان‌های بزرگ زندگی خود میدانم و برخلاف آن متولی ارشدی که در سال حمایت از کالای ایرانی، تن‌پوش چند صدهزارتومانی مارک‌دار خارجی بر تن می‌کند، همواره و مصرانه بر هویت اسلامی _ ایرانی خود تأکید داشته‌ام، صمیمانه و خاضعانه، کارکرد کارلوس بزرگ را ستایش می‌کنم. رویه و روحیه عزت‌آفرین، خودباورانه، محدودیت ستیز و تسلیم‌ناپذیر کارلوس کیروش، احترام‌برانگیز است، درست به همان دلیل و به همان اندازه که مشی و منش و کارنامه عملی او باعث تقویتِ احساسِ عزت و کرامت جوانان ایرانی شده است. آن‌هم دقیقاً در همان مقطعی که جامعه ایرانی در اوج گرفتاری‌ها و حرمان‌زدگی‌هایی است که به‌زعم برخی از خواص ( و به‌تبع آنان، بسیاری از عوام ) از ماهیت مبارزه‌جویانه و ایدئولوژیکِ انقلاب اسلامی و تعقیب سیاست‌های بلندپروازانه و نا همنوایی و عدم انقیاد در برابر آنچه قوانین و نظام جهانی می‌خوانندش ( عدم تسلیم در برابر زیاده‌خواهی‌های دولت‌های متجاسر و خصوصاً دولت ایالات‌متحده آمریکا ) ناشی گردیده است!!

اینان میگویند دلیل اصلی مشکلات موجود در کشور بعد از گذشت حدود چهل سال از استقرار نظام دینی، تأکید بر تداوم راهبردهای نادرستی است که با مبانی ایدئولوژیک و نا منعطف خود، مانع از جلب نگاه مثبت و تاییدیِ قدرت‌های جهانی به‌سوی مُلک و ملت گردیده است، بنابراین ضرورت دارد تا این راهبردهای ناصواب و بد ثمر اصلاح‌شده و ما از مسیر گفتگوی رودررو و بی‌قیدوشرط باقدرت‌های دنیا در همه زمینه‌ها ازجمله درزمینهٔ ماهیت دینی نظام سیاسی، قضیه هسته‌ای و دفاعی، ارتباط حمایتی با جریان مقاومت، حقوق بشر، آزادی و …، و تأمین دیدگاه‌های آنان در همه ابعاد ( که همان قلب ماهیتی انقلاب اسلامی است )، فشارهای تحمیلی موجود را از برطرف، و مردم را از شرّ شرایط شرم‌آور و شرمنده ساز!!! فعلی، آزاد کنیم. ( به‌عنوان یکی از آخرین نمونه‌ها ازاین‌دست نگرش‌ها، مراجعه کنید به مصاحبه خانم فائزه هاشمی با روزنامه فایننشال تایمز که در آن مذاکره با ابرقدرت آمریکا را امری لازم دانسته است).
به‌طور خلاصه حرف آقای کرباسچی و همراهان و هم ایده‌های شهردار اسبق تهران، این است که ؛
مردم ایران درگیر مشکلات فراوانی هستند، دلیل اصلی پیدایی و تداوم این مشکلات نیز ابتدابه‌ساکن، سیاست‌ها و اقداماتی است که از سوی نظام ایدئولوژیک و دین بنیاد حاکم بر ایران در دو مقیاس داخلی و فراداخلی به اجرا درآمده است ( و یا به اجرا درنیامده است). اِعمال این رویه ایدئولوژیکی، آرمان‌خواهانه، غیرواقع‌بینانه، ناهمساز با منافع ملیِ ایرانیان و البته ناهم‌خوان با اراده و خواست قدرت‌های جهانی، باعث گردیده تا این قدرت‌ها با به‌کارگیری ناگزیر، قابل‌فهم و توجیه‌پذیر!!! همه ابزارهایی که در اختیاردارند، ازجمله ابزارهای تبلیغی _ رسانه‌ای، نظامی، فرهنگی ، اقتصادی و قانونی ، به مقابله تمام‌عیار با نظام اسلامی و ملت ایران بپردازند.

نتیجه این هم آوردی نابرابر نیز حال‌وروز هرروز اسفناک تر ایرانیان و اوضاع نابسامان‌ همه‌جانبه‌ای است که بر کشور مستولی گردیده و ایران را به کشوری منزوی، فلاکت‌زده و عقب‌مانده تبدیل کرده است!!! بنابراین لازم است متولیان امر، قبل از آنکه آخرین فرصت‌های پیش رو همانند موقعیت‌های پیش‌ازاین، از کف بروند، به‌جای اصرار لجوجانه و بدعاقبت بر رویه ناصواب پیشین و تداوم سیاست‌ها و برنامه‌های شعاری، آرمان زده و بی‌فرجام گذشته، رویکرد جدیدی را اتخاذ نمایند که بر انگاره‌های عقلانیت، مسالمت‌جویی، تعقیب منافع ملی، همگرایی با نظام بین‌الملل و تنش‌زدایی باقدرت‌های برتر جهانی استوار باشد. سیاست لاجرمی که به‌زعم آقای کرباسچی و دوستان ‌همداستان ایشان در ماجرای نامه یک‌صد نفره، تنها راه نجات ملت و مُلک از خطر خطیر فروپاشی است.( مطالعه نکته نظرات اندیشه پردازانی مانند دکتر صادق زیباکلام و … می‌تواند با وضوح بی‌خللی، دیدگاه‌های این طیف از صاحب‌نظران و صاحب‌منصبان ایرانی را در معرض نگاه حقیقت جویان قرار دهد).
طرح پیشنهاد مذاکره مستقیمِ بلاشرط با آمریکا نیز دقیقاً از همین منظر قابل ارزیابی است. بدون تردید این نگاه و نگرش در جامعه اکنون ایرانی، هم در میان خواص و هم در میان عوام و عموم مردم، طرفداران پرشماری دارد، اما اینکه این مفروضات و مقدمات، استدلال و استنتاجات و درنهایت راهکارهای برآمده از این نگرش فکری تا چه میزان قابل‌اعتماد باشند و بتوانند گره از کار ملت و مُلک بگشایند، مقوله مهمی است که تأمل فراوان در آن، البته امر بستوده ایست. من اکنون موضوعی را که قرار است در آن بیاندیشیم ، در قالب یک پرسش خلاصه می‌کنم؛
_ آیا مقاومت در برابر آمریکا، دلیل اصلی مشکلات موجود در ایران و مذاکره با این قدرت برتر جهانی، راه‌حل حتمی، ناگزیر و یگانه برون‌رفت از نابسامانی‌های موجود است؟
پاسخ من به این پرسش، خود با چند سؤال از طرفداران تز مذاکره و رابطه با آمریکا آغاز می‌شود، بدین قرار که می‌آیند:
_ آیا آن‌چنان‌که ادعا می‌شود، ایران و ایرانیان درگیر یک بحران فراگیر و غیرقابل‌حل‌اند؟
_ در پیدایش مشکلاتی که مردم ایران، اکنون دست‌به‌گریبان آن‌هایند، نقش کدام گروه از عوامل پُررنگ تر و مهم‌تر است؛ عوامل داخلی یا عوامل بیرونی؟
_ با هر نگاهی که به مشکلات فعلی ایران و ایرانیان و نابسامانی‌های حاکم، بنگریم بدون شک عوامل بیرونی هم ( خواه به‌عنوان عامل اصلی و خواه به‌عنوان عامل مکمل ) در پیدایش مشکلات موجود، منشأ اثر بوده‌اند، حال سؤال مهم این است که آیا عوامل بیرونی در تحمیل مشکلات به مردم ایران از مسیرهای مختلف و با بهره‌گیری از اهرم‌های گوناگون و ازجمله تحمیل تحریم‌های همه‌جانبه ( موسوم به تحریم‌های فلج‌کننده )، محق و ذی‌حق‌اند یا خیر؟ به‌عبارت‌دیگر آیا قدرت‌های جهانی حق داشته و حق‌دارند که برای ملت ایران مشکل سازی کنند؟
_ اگر از ایرانیان، کسانی هستند که آمریکا را در تحمیل مشکلات بر ملت و نظام اسلامی، صاحب حق می‌دانند، لازم است که اینان برای اثبات این داعیه خود دلایل محکمه‌پسندی ارائه نمایند. آیا اینان چنین دلایلی دارند؟
_ اگر قدرت‌های جهانی را در مشکل‌آفرینی‌های بی تمامی برای ملت و حاکمیت ایران، نامحق بدانیم در این صورت مدافعان مذاکره با آمریکا و همنوایی ایران با نظام ناعادلانه مسلط بر ساختار بین‌المللی، لطفاً بفرمایند که بر اساس کدام سابقه قابل‌اطمینان و با استناد به کدام معیارها و تضمین‌های معقول، راه رفع مشکلات ملتی تحت ستم را مذاکره بی‌قیدوشرط باقدرت ظالمی میدانید که هم در ایجاد مشکلات موجود، موثًر و مقصر بوده و هم به چیزی جزء انقیاد تام و تمامِ همه در برابر خود، رضایت نمی‌دهد و سروری و آقایی برجهان را حق بدیهی خود می‌داند؟! آیا تجربه شوم برجام را از یاد برده‌ایم؟! و سرانجام پرسش پایانی این‌که؛
_ در نگاه حضراتی که از پیشنهاد ( مذاکره بی‌قیدوشرط ) سخن میگویند، قرار است مذاکره لاقید ما با آمریکا کدام موضوعات را شامل بشود؛ انرژی هسته‌ای؟ نیروی دفاعی ؟ روابط خارجی؟ حضور و نفوذ منطقه‌ای ایران؟ رژیم صهیونیستی؟ تروریسم؟ پول‌شویی؟ جریان مقاومت؟ التزام به شرع در عرصه تقنین قوانین و اجراء؟ موجودیت و کارکرد شورای نگهبان؟قانون اساسی؟ ولایت‌فقیه؟ نظام آموزشی؟ حقوق بشر ؟ سیستم قضایی؟ و یا ….‌ همه مواردی که آنان ( = قدرت‌های جهانی به سردمداری آمریکا ) امر و اراده بفرمایند؟! ازنظر شیدائیان مذاکره با آمریکا، آیا چنین موضوعاتی می‌توانند مورد مذاکره واقع بشوند؟

اجازه می‌خواهم تا با طرح یک مثال به بررسی امکان یا عدم امکان مذاکره پذیری موارد گفته‌شده بپردازم. پیشاپیش از وقاحت و قباحتی که در بخش‌هایی از مثال مورداستفاده، قابل‌ردیابی است، پوزش می‌طلبم. ما در این مثال کره زمین را به‌عنوان یک برج مسکونی در نظر می‌گیریم که صدها خانواده ( که هر یک نماد یک کشورند ) را در خود جای‌داده است. در کنار بخش‌های عمومی این برج ( پارکینگ، حیاط ، فضای سبز ، بالابر ، راه‌پله و …. که استفاده از آن‌ها برای همه ساکنان برج، مشاع است) ، هر خانواده مقیم، از یک حریم خصوصی و اختصاصی برخوردار می‌باشد که طبیعتاً همه افراد، خانواده‌ها ، مدیران و … این برج، به‌صورت متقابل، موظف به رعایت بی کم‌وکاست این حریم اختصاصی‌اند، بدان صورت که هر فرد و خانواده‌ای از تضمین‌های کارآمد برای رعایت حریم و حرمت خود توسط ( همه ) دیگران، برخوردار می‌باشد. ( یعنی باید که چنین باشد) حال اگر علیرغم آنچه گفتیم ، به دلایلی ازجمله مسئولیت ناشناسی و زیاده‌خواهی شماری از افراد و خانواده‌ها ( = دولت‌ها و کشورهای زیاده‌خواه دنیا ) ، عدم همنوایی کامل فرهنگی و فکری ساکنان ( = تنوع فکری _ فرهنگی _ اعتقادی و …‌ کشورها و ملت‌ها)، و …..درزمینهٔ رعایت حریم و حقوق ساکنان برج، مشکلاتی ایجاد شود، سزاوار آن است که طرف‌های اختلاف، از مسیر مذاکره و گفت‌وشنودهای متمدنانه و با بهره‌گیری از راهکارهای عادلانه مورد تأیید خرد جمعی ، برای حل‌وفصل مشکلات موجود و حتی پیشگیری از حدوث مشکلات و اصطحکاکات جدید، استفاده نمایند.( = مذاکره میان دولت‌ها برای حل‌وفصل مشکلات).

پرواضح است که هیچ انسان ( و حاکمیت) خردمند و عاقبت‌اندیشی، در کارآمدی ، ضرورت، اهمیت و گره‌گشایی مذاکره و گفت‌وشنود، برای حل مشکلات و اختلاف دیدگاه‌ها و تضاد منافع، تردید نمی‌کند و آن را بر روش‌های غیرمسالمت آمیز ترجیح می‌دهد. اما و صد اما گاهی وجود برخی از واقعیت‌ها، از نوعِ هم آن‌هایی که ( ای‌کاش نبودند)، باعث می‌شوند تا اختلافات و بگومگوها ، دارای ماهیت و شرایطی متفاوت بشوند، به‌گونه‌ای که در آن شرایط، دل‌خوشی به “” مذاکره “” و پذیرش آن به‌عنوان راه‌حل یگانه مشکل موجود، به مفهومی یکسره مذموم تبدیل می‌گردد!!!. لطفاً در آنچه از پی می‌آید، تأمل‌کنید.
در برج مسکونی قصه ما، فرد و خانواده متموّل، مقتدر و متنفّذی زندگی می‌کند که به‌واسطه تأثیرگذاری ترکیبی و هم بافته مجموعه‌ای از عوامل به‌حق و نا به‌حق، اکنون بر جایگاه رفیع و خود خوانده مدیریت برج ( = داعیه آمریکا در رهبری و آقابالاسری دنیا ) مستقر گردیده و از همین رو و به همین دلیل در بسیاری از امور صاحب دست برتر است. این فرد و خانواده همچنین بر آن است تا با بهره‌گیری از انواع روش‌های نرم و غیر نرم، موقعیت برتر اکنون خود را تا آینده استمرار بخشد.( = جایگاه آمریکا در دنیا و مجامع بین‌المللی بعد از جنگ جهانی دوم تاکنون و برنامه‌هایی که به اجرا درمی‌آیند تا تداوم رهبری و مرجعیت همه‌جانبه ایالات‌متحده بر دنیا را تضمین نموده و عمق راهبردی بیشتری را برای آن، تمهید نمایند.

از دیگر سو در واحدی از واحدهای این برج، خانواده‌ای زندگی می‌کند که پیش‌ازاین و مانند اکثریت قاطع خانوادهای مقیم، به‌طور کامل مطیع و فرمانبردارِ فرد و خانواده مقتدر ( = مدیر خود خوانده برج) بوده است اما اکنون مدت هاست که قیودِ آن تقیداتِ خفّت بارِ پیشین را از هست و هستی خویش گسسته و زیستنی عزّت مدار و متفاوت را همت کرده و محقق نموده است. این خانواده، ضمن رعایت همه ضوابط عادلانه و قانونی حاکم برج مسکونی ( = قوانین بین‌المللی )، از تداوم حضور و نفوذ فرد استیلاجویِ مستقر در جایگاه مدیریت برج، در حریم خصوصی و اختصاصی خود، ممانعت کرده و می کند ( = عدم تمکین نظام اسلامی و ملت ایران در برابر سیاست‌های مداخله جویانه آمریکا و به چالش کشیدن داعیه رهبری کاخ سفید بر دنیا ) .

مسئله به همین جا ختم نمی‌شود. رویه رهایی جویانه و انقیادگریزانه ای که یکی از خانواده‌های برج را از قید تسلط مدیریت استیلاطلب حاکم بر برج، رهانیده، اندک اندک در میان دیگر ساکنان برج، هواخواهانی می یابد ( =”گسترش حوزه نفوذ و اقتدار نظام اسلامی در ورای مرزها ). بدین ترتیب مدیر قلدر برج، که به درستی تداوم مدیریت بلامنازع خود بر برج و برجیان را ضامن تأمین منافع و حیات خود می‌داند، از آنچه در حوزه نفوذ و اقتدار او در حال وقوع است ،احساس خطر می‌کند و برای رفع و دفع مشکل، دست به کار می‌شود. او برای رسیدن به مقصود شوم خود، سلسله ای از اقدامات مهار کننده و آسیب رسان را با بهره‌گیری از ظرفیت‌های فراوان و چندوجهی خود، طراحی کرده، به اجرا میگذارد. این اقدامات (فرساینده _ فریبنده) ترکیبی و پیچیده طولانی مدت، خانواده از قید رمیده الگو شده را در روندی تداوم دار، دست‌به‌گریبان مشکلاتی جدی می‌کند. تداوم این وضعیت مصیبت زا ، طاقت سوز و غبارآلود، یکپارچگی و انسجام اعضای خانواده مورد تهاجم را ( که بزرگ ترین برگ برنده اشان محسوب میشد و می‌شود) هدف قرار داده و آن را به آفت واگرایی و ناهمدلی، مبتلا می کند. بدین صورت که شماری از اعضای خانواده، در مقابل دیدگاه سرپرست روشن بین خود و دیگر افراد عضو خانواده که راه مقابله با شرایط سخت ایجاد شده را تقویت ساختار های داخلی و تقویت همدلی و هم صدایی در میان اعضای خانواده و هم‌زمان با آن، گسترش حوزه نفوذ و محبوبیت مجموعه خانواده در حواشی دور و نزدیک می‌دانند ( = سرمایه گذاری جمهوری اسلامی برای گسترش حوزه اقتدار خود در ورای مرزها)، دیگر اعضای خانواده که به دلیل عدم صلابت شخصیتی درخور، فقدان خودباوری و برخی خصوصیات منفی هویتی _ رفتاری در برابر مشکلات و محدودیت‌ها ( و یا چراغ سبزها و تطمیع ها) ی مدیر قلدر و زیاده‌خواه برج مسکونی، در موضع انفعال و وادادگی قرار گرفته اند، خواهان اتخاذ موضعی منفعلانه در برابر وی هستند (= نامه سرگشاده جناب کرباسچی و دوستان! که موضوع بررسی این یادداشت قرار گرفته است).

براستی آیا مذاکره ای که یکی از طرفین آن، لجوجانه بر مواضع زیاده‌خواهانه و نابحق خود ناکید می‌کند و از هرروزنه ای برای انهزام و شکست کامل طرف مقابل بهره می گیرد و در مقابل طرف دیگر از موضعی انفعالی و مبتنی بر التماس و تمنا و خودکم بینی، عنایت حداقلی طرف مقابل را ( که با تمامی وجود او را از خود برتر و والاتر می‌داند) گدایی می‌کند، می‌تواند ثمره ای جزء خفت و تحقیر داشته باشد؟! آیا مذاکره ای با مختصاتی از این سنخ، امری مطلوب، و رد آن، کارکردی ناسزاوار است؟
ما اکنون برآنیم تا به بررسی تحلیلی پیشنهادی بپردازیم که این روزها در قالب نامه‌ای با یک‌صد امضاء خطاب به مسئولین ارشد نظام اسلامی نگاشته شده و در آن از ( مذاکره بی‌قیدوشرط با آمریکا ) به‌عنوان راه ناگزیر و یگانه حل مشکلات ملت و حاکمیت ایران، پرده برداری شده است!!! هم‌زمانی ابن نامه نگاری و موضع گیری کاملا انفعالی، با حضور تحسین‌برانگیز جوانان ملی پوش فوتبال کشورمان در مسابقات جام جهانی ( آن‌هم در قالب گروه موسوم به گروه مرگ) باعث شد تا در این یادداشت به بررسی تطبیقی دو نوع مشی فکری و عملی بپردازم. ( کیروش ) و ( کرباسچی) ، چهره‌های نمادین این دو مشی و مرام متفاوت اند. از حُسن اتفاق، این دو طرز نگرش، محصولات برآمده از سبک فکری و فعلی ( رفتاری ) خود را به‌صورتی کاملا تصادفی ( البته در دو زمینه نه‌چندان مشابه، یعنی سیاست و ورزش) در معرض دید و داوری دیگران قرار داده اند!
و اینک تحلیل تطبیقی طرز فکر یاران کیروش و کرباسچی!!!
آقای کرباسچی و آقایان و بانوان تیم یک‌صد نفره ای که تاملات و تقاربات متفکرانه تان به زایش نوزادی به نام ( مذاکره بلا شرط با آمریکا ) منجر گردیده است، سلام!!!
با احترام، پیشنهاد شما را ناهوشمندانه و مولودِ برآمده از مجاهدات و مقاربات فکریتان را نامبارک میدانم و معتقدم که چنانچه یکی از شمایان به‌جای کارلوس بزرگ و به‌عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، در موقعیتی قرار میگرفتید که او و یارانش اینک در آن موقعیت واقع شده اند، به‌جای کارِ از نوع کارستانی ای که یاران کیروش انجام دادند ، (یعنی تلاش امیدوارانه و همآوردی مردانه و متحوّرانه باقدرت‌های اول فوتبال دنیا) ترجیح میدادید که با استناد به مشکلات و محدودیت‌های موجود ( دیدارهای تدارکاتی اندک و کم ثمر، نبود امکانات و ….) از پیش، بیرق تسلیم را عَلَم کنید و با لابیگری، از سروران تاجدار فوتبال جهان، تمنای مماشات کرده و با به‌کارگیری یک دیپلماسی ( برد_ برد!!! ) آنان را راضی میکردید تا دروازه ایران را بیش از چند بار!!! فتح نکنند و صدالبته بعد از خروج از زمین، به باخت به حریفی مقتدر فقط با اختلاف چند گل، به‌عنوان دستآوردی عاقلانه، واقع گرایانه و البته حماسی! مباهات نیز می فرمودید، آنچنانکه پیش‌ازاین هم در مواردی نه‌چندان کم شمار، چنین فرموده اید!!!

پیشنهاد شما مبنی بر مذاکره بدون قید و شرط با آمریکا که با ابراز حسرت ( فرصت از کف رفته دولت اوباما ) نیز همراه بود، یقینا از مثال فوتبالی مورد اشاره، بسی فضاحت بارتر است، اِن کنتم تعلمون!!! به روایی این داعیه، اگر باور ندارید، همچنآن‌همراهمان باشید تا حالی اگر دست داد، “حالی” تان شود آنچه میگویم!!!
آقای کرباسچی! فرض کنید خدای ناکرده و زبانم لال! شرایطی فراهم شود که شخص جنابعالی و یا یکی از هم تیمی های گروه یک‌صد نفره شما، از همین فردا ( درست برعکس همین فردای بعد از عید فطر !!!) به مذاکره با آمریکا مامور شوید. لطفاً خود را فارغ از توهّمات، در این موقعیت خطیر، تصور کنید. در این صورت فکر میکنید کدام مورد یا موارد ، موضوع مذاکرات شما و طرف آمریکایی خواهد بود؟ آیا شما در تعیین موضوعات مذاکره، نقشی خواهید داشت یا این‌که از همین گام نخست همان خواهید کرد که بالادستی های آن سوی میز تعیین می کنند و شما به مذاکره درزمینهٔ‌هایی که صرفا توسط طرف مقابل مشخص می شوند، مجبور خواهید شد؟ براستی آیا در مفهوم مذاکره ( بلاشرط) تأمل کرده اید؟ آمریکایی ها شما را به مذاکره ( و در واقع به بله گفتن ها و انقیاد کامل کلامی _ عملی ) درزمینهٔ‌هایی مانند انرژی هسته‌ای، قدرت دفاعی، سپاه، حضور و نفوذ مشروع منطقه‌ای ایران و کیفیت روابط با همسایگان، شورای نگهبان و …. مجبور خواهند کرد.آیا قبول و بدتر از آن طرح پیش دستانه انجام مذاکرات بی‌قیدوشرط در باره اموری کاملا داخلی و مربوط به حاکمیت ملی و استقلال سیاسی را عین تسلیم و خفت نمی دانید؟! اجازه بفرمایید موضوع را در قالب مثال برج مسکونی و … تعقیب کنیم تا میزان قباحت و فضاختِ مقوله ای که حاکمیت را بدان فراخوانده اید ( مذاکره بدون شرط با آمریکا ) با وضوح بیشتری، امکان پذیر گردد؛
مدیر خود خوانده و صاحب نفوذ برج ( = داعیه دولت آمریکا دائر بر رهبری جهان)، برخی از اعضای خانواده استقلال طلب و نافرمانِ مستقر در برج را با اِعمال انواع فشارها و دردسرسازی ها، در موضع انفعال قرار می دهد( = آقای کرباسچی و یاران ).
این کم آوردگانِ خودکم بین ( که البته مدعی واقع بینی و عقل گرایی هستتد) به‌صورتی عمومی ( و نه محرمانه و محترمانه ) از پدر خانواده می خواهند که به‌جای اصرار بر رویه گذشته ( مقاومت هزینه بر و هزینه ساز در برابر باج خواهی های مدیر قلدر برج ) به گفت و گوی بدون شرط و شروط با وی اقدام نماید ( نامه سرگشاده تیم صد نفره به مسئولان ارشد کشور و پیشنهاد اقدام به مذاکره بلاقید با آمریکا ).
دلایل طرح عیان این پیشنهاد نیز اعلام شده اند؛
مردم ایران در برابر مشکلات ناشی از تداوم سیاست‌های تنش آفرین چهل ساله نظام اسلامی که با عکس العمل های دردسرساز قدرت‌های جهانی مواجه گردیده ، کم آورده و خواهان تغییر سیاست‌ها از مقابله و مقاومت به مذاکره و مفاهمه می باشند ( = همانگونه که شماری از اعضای خانواده مستقل ساکن برج نیز خواهان اتخاذ رویه ای مسالمت آمیز در برابر مدیر زیاده‌خواه مجتمع مسکونی می باشند )، با این توصیف، مقرر گردید تا طرفین اختلاف، یعنی؛ ( مدیر برج >>> خانواده مستقل، از یک سو و آمریکا >>> نظام اسلامی، از یگر سو )، مشکلات خود را از مسیر مذاکره حل‌وفصل نمایند.
و اینک صحنه و موضوعات مورد مذاکره؛
_ مدیر قلدر برج ( = هیات حاکمه آمریکا) خطاب به پدر خانواده متمرّد و استقلال طلب؛
۱- منزل مسکونی شما، موقعیتی عالی و چشم اندازی منحصر به فرد دارد ( = موقعیت ژئوپلیتیک و استثنایی ایران)، من به‌عنوان مدیر برج، حق خود میدانم که برای تأمین منافع عمومی همه ساکنین برج ، وفق صلاحدید خود و بدون محدودیت، در حریم شخصی شما حضور داشته باشم ( = حق خود تعریف دولت آمریکا برای دخالت همه‌جانبه در امور داخلی ایران و دیگر کشورهای دنیا ).

۲- در محدوده و حریم خانواده و خانوادگی شما، امکانات و ویژگی‌های خاصی، شامل آثار و میراث هایی گرانبها و قدیمی، طراحی ویژه، استحکام بی مانند و …‌ ( = تنوع اقلیمی و فرهنگی، سابقه تمدنی ، منابع و معادن و ….. ) وجود دارند که این داشته ها و ویژگی ها برای تثبیت موقعیت برتر من در برج ( = موقعیت انحصاری آمریکا در دنیا ) از اهمیت خاصی برخوردارد، بنابراین دسترسی و تسلط من بر آن‌ها در جهت گسترش صمیمت و رفاه در میان ساکنان برج ( = صلح و آرامش در دنیا)، ضرورت دارد.
۳- ازنظر من نوع روابط شما با همسایگان و …. می تواند منافع عمومی ساکنان برج را با خطر مواجه کند، بنابراین نظارت کامل بر این روابط و تعیین حدود و خطوط آن را حق خود میدانم؛
۴- نوع نگرش شما به هستی و فلسفه زندگی و روش‌های رفتاری و تربیتی برآمده از این نوع نگرش را با معیارهای پذیرفته شده اکثریت ساکنان برج ناسازگار و ناپذیرفتنی میدانم ( = خود مرجع پنداری فکری و فرهنگی آمریکا و غرب )، در نتیجه ضرورت دارد این نگرش‌ها و منش ها را اصلاح و خود را با نظام و نظم جهانی مورد نظر ما منطبق کنید( = پذیرش منفعلانه و قهری قواعد جهان‌نگری مبتنی بر ماتریالیسم _ سکولاریسم _ کاپیتالیسم و حذف و هضم در ساختار فکری، فرهنگی و اقتصادیِ مسلط موجود ).
۵: شما و اعضای خانواده شما از ظرافت ها و جذابیت های جسمانی فرحت زا و لذت آفرینی برخوردار هستید که من به بهره گیری بی مهار از این ظرفیت های ویژه، مشتاقم، بنابراین لازم است در مسیر این التذاذ هیچ محدودیتی وجود نداشته باشد، زیرا این آزادی و حق انتخاب، ازجمله اصول اولیه حقوق بشر، حقوق زنان و … است که شما محق نیستید با استناد به یک سلسله از مبانی ارتجاعی و دینی، مانع تحقق این آزادی ها بشوید( = نوع نگاه آمریکا و قدرت‌های جهانی برای دخالت تعیین کننده در خصوصی ترین امور حاکمیتی کشورهای دنیا ازجمله امور دفاعی و انتخابات و …که در واقع می‌توان آن‌ها را ناموس و عِرض یک کشور دانست) ؛
۶: این‌که شما برای دفاع از حریم شرف و هستی خود ( امنیت ملت و استقلال و تمامیت ارضی کشور) به ابزارهایی ( حتی کاملا قانونی و مشروع ) دسترسی داشته باشید که مورد تأیید من به‌عنوان مدیر برج نباشد، باعث ایجاد ناامنی در بین ساکنان برج می‌شود ( = اتهام و ادعایی که قدرت دفاعی و بازدارندگی ایران را عامل ایجاد تنش و ناامنی در منطقه و جهان معرفی می‌کند) ، به همین دلیل من با استناد به مبانی مورد تأیید خود!!! تعیین می‌کنم که شما به چه ابزارهای دفاعی و در چه سطحی دسترسی و یا از امکان تولید آن‌ها برخوردار باشید؛
۷: من به‌عنوان مدیر برج ( = آمریکا >>> رهبر خود خوانده جهان ) در راه انجام رسالت آرمانی خود ( = ایجاد نظم نوین جهانی با مرکزیت و رهبری بلامنازع آمریکا ) به بهره‌گیری از تمامی ابزارها و روش ها و ..‌. مجاز هستم، ازجمله تولید نامحدود انواع سلاح های مخوف و ویرانگر، استفاده از بمب هسته‌ای، ترور و شکنجه و …= گوآنتانامو، دخالت آشکار در مسائل داخلی کشورها، جاسوسی ، سرنگونی دولت و حکومت های قانونی، حمایت از حکومت های استبدادی هم‌زمان با ادعاهای گوش خراش دفاع از دموکراسی، دفاع بی‌قید و نامحدود همه زمانی از رژیم نامشروع صهیونیستی، تحریم، تبلیغات گمراه کننده، حمایت از آشوب و ناامنی در کشورهای ناهمخوان و به اصطلاح یاغی، استفاده ابزاری از مفاهیم مقدسی مانند آزادی و حقوق بشر و …‌، حمله نظامی و اشغال کشورهای دیگر با بهانه تراشی های دروغی مانند کشف و نابودی سلاح های کشتار جمعی و مقابله با تروریسم، طراحی و اجرای وحشیانه ترین روش‌های آدمکشی مانند ترورهای بیولوژیک، ایجاد گروه های تروریستی و حمایت تام و تمام از آن‌ها هم‌زمان با داعیه های بی تمامی عوام پسندانه و استحماری _ استعماری و هزاران کارکرد کثیف دیگر!! اما یادتان باشد که نه در پشت میز مذاکره و نه در هیچ کجای دیگر، کسی حق ندارد در باره این ( همه هیچ ) ( هیچ ) بپرسد!!!
۸: این‌که موضوع مذاکرات چه باشد و چه نباشد، مقوله غیرقابل مذاکره ایست!!! موضوعات مذاکره را من و فقط من تعیبن می‌کنم، دقیقاً به همان دلیل و سیاقی که یک بارپرس و بازجو، موضوع بازپرسی و بازجویی را تعیین می کند!!! و نیز از یادآوری مستغنی است که قاضی و مرجع صدور حکم نیز خودِ اینجانب!!! هستم. ( = احکام متعدد مصادره اموال دولت ایران توسط دادگاه های ایالات‌متحده را به خاطر دارید؟!! ).

۹: ……………‌…………………………..
۱۰: ………………………………………..
و ……..
آقای کرباسچی، ملت شریف و همه آزاداندیشان عالم!
مذاکره و گفت و گو از نشانه های بلوغ فکری و از نمادها و دستآوردهای زیست مبتنی بر مدنیت است. انسآن‌ها و جوامع انسانی برای انتقال ایده ها و دانسته ها و برای رفع کدورت ها و اختلافات و سوءتفاهم ها به مذاکره و گفت و گوی منطقی نیازمندند. اما در سپهر سیاست، مذاکره میان یک ملت آزادیخواه که نمی خواهد در چارچوب ناعادلانه ای که نظام سلطه جهانی آن را تعیین کرده، باقی بماند با راس این نظام ناعادلانه و استیلاجو، یعنی ایالات‌متحده آمریکا، آن‌هم صرفا در موضوعاتی که قدرت سلطه طلب با هدف تسخیر مجدد سنگرهای از کف داده، تعیین می‌کند، در واقع یعنی حرکت سقوطی به دامی خطرناک و بی رهایی، چنین مذاکره ای ، ماهیتا مانند مذاکره ایست که در مثال برج مسکونی از آن سخن گفتم.

مذاکره ای با این ماهیت، در حقیقت بازجویی ظالمانه ایست که با استخدام تمام ادواتِ موثر در تحریف و قلب حقیقت، و با صحنه سازی های متبحرانه و هنرمندانه، زمینه تسخیر مجدد، نرم، بی سر و صدا و البته دارای نماد جعلی مشروعیت !!! عرصه های از دست داده را برای نیروی مسلط، تمهید می کند‌. بدون شک قِصّه پُر غُصّه ( برجام ) می‌تواند دم دست ترین مثال برای اثبات حقانیت این داعیه باشد. حال اگر ملت ، حاکمیت و رهبران فکری جامعه با غفلت از نتایج این تجربه زهرآگین، مجددا پای در دام مذاکره با آمریکا بگذارند، نفس همین رضایت به مذاکره، یعنی قبول تسلیم تام و تمام در برابر شرایطی که به یقین توسط طرف مقابل و با استفاده از انواع ابزارهای در اختیار ( که ازجمله مهم‌ترین این ابزارها، ردیابیِ حضورِ هرروز پررنگ تر شونده یک جریان انفعالی در بطن ملت و حاکمیت ایران است) بر ما تحمیل خواهد شد. پذیرش مذاکره با آمریکا بر سر موضوعاتی که به‌صورت یکسویه و از موضع بالادستانه، توسط طرف مقابل تعیین گردیده ( ازجمله مواردی مانند قدرت دفاعی و موشکی ایران، حضور و نفوذ منطقه‌ای نظام اسلامی و …) یک گام بلند قهقرایی در مسیر تسلیم محض و دقیقاً مانند عملکرد شرافت ستیزانه مرد بی رگ و غیرتی است که حاضر می‌شود بر سر ناموس و شرف خود، با یک قلدر متجاوزِ متجاسر، به مذاکره بنشیند!!! مذاکره بر سر چه چیزی؟! آیا نفس پذیرش مذاکره بر سر چنین موضوعی، خود عین خفّت نیست و آیا ماحصل چنین رویه ی خفّت باری، چیزی جزء ذلت و زبونی تواند بود؟!
ملت شرافتمند ایران؛
مذاکره با آمریکا در شرایط کنونی و بر روی موضوعاتی که طرف‌های حدناشناس غربی مدعی آنند، فارغ از هرگونه لفّاظی دبپلماتیک و اغواگرانه، یعنی ( معامله ) بر سرِ شرافت و عزّت ایران و ایرانیان و دیگر هیچ!!! بدیهی است که اگر قرار باشد چنین معامله شومی انجام شود، مقدمات آن‌هم به‌صورتی تمهید خواهد شد که زشتی و زنندگی ذاتی این کارکرد ننگین، به‌گونه‌ای تزئین و گریم شود، که معامله گرانِ چنین معامله ی پلشتی، چنان از خود بیخود شوند که از انجام معامله ای چنین پُرخسران، بر سرِ ذوق بیایند و شیرینی در دست و دهان، در خیابآن‌ها به پایکوبیِ فاتحانه مشغول شوند و شادمانه “”بادا بادا “” بخوانند و “”مبارکباد”” بگویند!!!
و کلام آخر:
آقای کرباسچی و آقایان و بانوان محترمی که در قالب یک گروه یک‌صد نفره، حاکمیت ایران را به مذاکره ی بلاشرط با آمریکا فراخوانده اید؛ آیا شما خود حاضرید در مورد شرافت و ناموس و عفت خود، با یک قلدر متعرّض به مذاکره بنشینید، حتی اگر یقین داشته باشید هزینه ردّ چنین مذاکره ای، مرگ و پایان زندگیتان خواهد بود؟!!!
موخّره:
بدون تردید در قضیه رابطه یا عدم رابطه با آمریکا، سوالات فراوانی هنوز بدون پاسخ مانده است، مثلا؛
_ چرا ما هم مانند ژاپن ، کره جنوبی، مالزی، سنگاپور، هند و….‌ بسیاری از کشورهای دیگر، با آمریکا از درِ صلح و سازش وارد نمیشویم تا مردم ما هم درگیر این همه مشکلات و ..‌. نباشند؟ این پرسش ازجمله پرسش های بسیار مهمی است که بدون پاسخ ماندن آن، یقینا به خسران بزرگی ختم خواهد شد. به لطف خدا در آینده ای نزدیک و در طی یادداشتی مستقل به بررسی این موضوع مهم می پردازم، اگر مقدر چنین باشد.

جان کلام این که؛

شیرهای جوان ایرانی در عرصه فوتبال، از عمق تاریکی و گروه “مرگ”، سرود زندگی و سرزندگی و سرفرازی را تقدیم ملت شرافت پیشه ایران کردند. آنان ابرستاره فوتبال جهان و ابرقدرت های جهان فوتبال را مقهور اراده و توانایی های باور و بارور شده ی خود نمودند. اوج بی سلیقگی و کج بینی است اگر ” ترامپ ” ها و ” آمریکا” های دنیای سیاست را از “رونالدو” ها و ” پرتغال” ها و ” اسپانبا” های دنیای ورزش، مقتدرتر و شکست ناپذیرتر بدانیم. از واهمه مقابله و همآوردی با نابکاران شکست پذیر دنیای سیاست، کار را به کدخدا باوران خودکم بین نسپاریم اگر، فتح قله های عزت در این عرصه نیز در دسترس است. “سلیمانی” های سلمان صفت میدان های سیاست و اقتصاد و فرهنگ و….را بشناسیم و بر صدرشان بنشانیم، کار تمام است.

انتهای پیام/