حماقت ایجاد، حفظ و حذف ارز ترجیحی

درسیاهکل/ حجت الاسلام میثم میرزایی: برخلاف آنچه که تصوّر می شود سخن مخالفان و موافقان حذف ارز ترجیحی و اعتقاد به ایجاد رانت با حفظ آن یکی است…

در واقع آنچه که محل اختلاف بین موافقان و مخالفان شده شیوه حذف آن و نحوه مدیریت قیمت ارز می باشد که سیاسیون و نخبگان سیاسی جامعه را به دو گروه تقسیم کرده…

گروه اول (اعم از دولت و مجلس و وفاقیّون): معتقدند حذف ارز ترجیحی فقط با گران کردن ارز و رساندن آن به قیمت بازار امکان دارد (و قیمت بازار هم توسط دولت و حاکمیت تعیین نمی شود) و در این روش یارانه پنهانی که به وارد کننده داده می شده و رانت ایجاد می کرده، مستقیم به مصرف کننده داده شود.

گروه دوم (امثال جبرائیلی، صمصامی و…) : معتقدند حذف ارز ترجیحی به شیوه اول صحیح نیست و موجب کاهش ارزش پول ملّی میشود بلکه باید نرخ ارز ارزان تر بوده و قیمت واقعی خود (زیر بیست هزار تومان) را داشته باشد و حاکمیت (دولت و مجلس و مخصوصا قوه قضاییه) موظف اند با نظارت دقیق اجازه ندهند که کسی قیمت دیگری برای ارز تعیین نماید،

به عبارت دیگر: ارز فقط باید یک نرخ داشته باشد که فقط توسط حاکمیت تعیین می گردد، بدین طریق ارزش پول ملی نیز حفظ می شود (همچنانکه این جمله بارها از زبان جبرائیلی شنیده شده است).

همانطور که می بینیم این اعتقاد و سخن جبراییلی و هم فکران شان برخلاف آنچه که تصوّر و تبلیغ می شود به هیچ وجه در مقابل سخن رهبر انقلاب مبنی بر «صحیح بودن حذف ارز ترجیحی» نیست.

زیرا:

قطعا حذف ارز ترجیحی به شیوه اول (گران سازی) کار اشتباهی است که متاسفانه دولت قبل با اصرار مجلس آن را مرتکب شد و نتیجه آن را نیز امروز شاهد هستیم.

برای فهمیدن بیشتر این مطلب که برای حلّ مشکلات اقتصادی کشور فقط و فقط باید روش دوم برای حذف ارز ترجیحی اجرا شود، توجه شما را به چند مطلب جلب می کنم:

۱- کشور روسیه پس از جنگ اوکراین با تحریم هایی به مراتب بیشتر و سنگین تر از تحریم ایران (۳ برابر) از طرف غرب مواجه شد اما ارزش پول ملی آن ها تغییری نکرده و مردم این کشور یارانه بگیر نیستند، چرا؟!

چون نرخ ارز توسط حاکمیت مدیریت گردید و دولت به هیچ کسی اجازه نداد کوچکترین دخالتی در نرخ ارز بنماید، و حتی صرّافی ها و افرادی را که از قانون تخطّی نمودند به شدت مجازات نموده و به اصطلاح نقره داغ کرد.

۲- گران سازی ارز و به اصطلاح سیاسیون جراحی اقتصادی بارها در کشور عزیز ما ایران اجرا شده و هر بار نتیجه عکس داده و باعث بیمار تر شدن اقتصاد کشور شده است، آیا نباید از این تجربه های تلخ درس گرفت؟!

۳- سؤال مهمی که در اینجا مطرح است آن است که چرا باید به خاطر گناهی که عده ای رانت خوار مرتکب می شوند، ۹۰ میلیون ایرانی تنبیه گردند و زندگیشان با خاک یکسان شود.

دولتی که می تواند بر ۹۰ میلیون ایرانی تسلط داشته و دهک درآمدی آنان را محاسبه کند، چگونه از مدیریت عده ای معدود که خودش به آنها ارز تخصیص داده و تمام اطلاعات آنان را در اختیار دارد، عاجز است؟!

انتهای یادداشت/