یا منتقم الزهرا

درسیاهکل/محمد حسین صدیق : کیست مرا یاری کند؟

عجیب است درد غریبی آن یگانه آفرینش!

اگر کسی بی کس و یاور باشد؛غریب است اما غریبی اش جانکاه نیست…!

غریب جانکاه آن کسی است که میلیونها نفر خود را شیعه ی او می خوانند اما در عین حال تنها و بی کس است.

اوست منجی جهان؛

اوست که که همه ی اولیاءا.. چشم و امید به ظهور وی دوخته اند و آرزوی خدمت در رکابش را در سر می پرورانند؛

چرا باید چنین مورد غفلت و بی توجهی به اصطلاح پیروان خود قرار گیرد؟!

او آنچنان مهربان و دلسوز است که می فرماید:«من در شبانه روز صد مرتبه برای شیعیان گنه کارم دعا می کنم»

اما چرا باید مورد نامهربانی من و امثال من قرار گیرد؟!

ای هم کیشان!

آیا موقع آن نرسیده که به ندای مظلومیت آن حضرت که همچون سرورمان سیدالشهداء”علیه السلام”که ناله ی هل من ناصر ینصرنی سر داد،لبیک گفت؟

این همه گفتم خود عمل نکردم…

امیدوارم در این روزها که ایام شهادت مادرمان فاطمه زهراست،از ارتفاع بلندی به وسعت کائنات که چشمان مهدی نامیده می شود؛نیفتیم….و در میان عزاداران واقعی آن معصومه ی مطهره”س” قرار گیریم….

بیائید آبرو داری کنیم و نگذاریم بیش از این دل مهدی زهرا خون شود

مهدی جان؛

این نفس ها به فدای کف نعلین شما…

تو را به دستان ورم کرده بی بی زهرا “سلام الله علیها”؛ آقا

اندکی…..اندکی تند قدم بردارید….

“یازهرا”