ندیمی چفیه مقام معظم رهبری را هدیه گرفت/توصیف ندیمی از حضور در کنار رهبری+تصاویر

به گزارش درسیاهکل، ابوذر ندیمی نماینده مردم لاهیجان و سیاهکل در رابطه با در دیدار قهرمانان و ورزشکاران مسابقات آسیایی و پاراآسیایی اینچئون با مقام معظم رهبری در زبان گویا نوشت: این براى چندمین بار است که من در دیدارهاى مختلف توفیق اخذ چفیه را با دستان رهبر معظم دارم.

ولى این بار در هنگامه کربلاى پنج و شهادت قاسم عزیز، این چفیه رنگ و بوى برادر هفده ساله شجاع و در صحنه اى دارد که در زمانه عسرت یاد آور خاطرات شگفت است.
آن روزها در وزارت اطلاعات که نماینده پشتیبان فکری و … جنگ را به عهده داشت و از رصد استخبارات عراق تا گروهک هاى ضد نظام و جنگ هماره با کثیرى از دوستان در پاسداشت جنگ و … در تلاش بود هر روز شاهد شهیدانى بود که از جنس آن یاران به شهادت مى رسیدند و امروز این چفیه یعنى تجدید همه آن خاطرات …

سئوال: احساس خود در زمان گرفتن چفیه از رهبرى، را بیان فرمایید؟
جواب: واقعیت دیدار رهبرى، که محبوب ملت ایران و پاک ترین و باهوش ترین و باتقواترین رهبران کنونى جهان است، خود یک افتخار است.
خاصه آنکه از نزدیک ترین فاصله، به زوایاى رفتار و گفتار و چهره زیبا و معنوى ایشان متمرکز شوى

و از همه مهم تر، از میان آن همه آدم و خواستار و دستها و نگاههاى منتظر و دلبسته، رهبر شما را برگزیند و چفیه اى را که تا آنزمان با خودداشت، به شما که هیچ اندر هیچى، هدیه نماید و پس از آن همه ترا در آغوش بگیرند، و آنرا ( چفیه ) را گرفته و بو کنند و بوسه برآن زنند.
البته این افتخار، براى اوّلین بار نصیب (این کمترین) نشده بود

از همان مجلس ششم، ما این افتخار را داشتیم که اوّلاً مکرراً توفیق دیدار این رهبر بزرگ و جانشین به حقّ امام راحل را داشته باشیم و ثانیاً افتخار دست بوسى ایشان را، از همان دوران داشته و ثالثاً افتخار آنرا داشته ام که در جمع نمایندگان در دیدار خصوصى سال ١٣٨١، در مورد بنده این مطلب را بفرمایند که؛ ما شما را آدم متفکر و موثر و دلسوز مى بینیم . هرگز از خاطر ما و شنوندگان (آن جلسه یعنى هفده نماینده مجلس ششم که آنرا دستاورد آن نشست مى دانستند) نخواهد رفت.

اما این نشست، و این چفیه آن هم در بهمن انقلاب به یاد آن شب ها و روزها و پاسدارى در تهران و بهشت زهرا، براى روز شمار آمدن امام، و اولّین دیدار با ایشان در جمع مشهدى هاى حاضر ( با معرفى جناب دکتر مریدى ) و یا تحصن دانشگاه تهران در آن شب ها و روزهاى پر دلهره را بسیار شیرین یافتم.
بوى رهبرى چنین سترگ (که اگر سایه پر عقل و رأفت ایشان نبود افراط چپ و راست ایران را به تفرقه اى بدتر از عراق و٠٠٠ گرفتار مى ساختند) از این چفیه، ساطع و دمى و ساعتى و لحظه اى با آن بسر بردن، به جهانى مى ارزد.