راهی خراب؛ رنج و سختی مردمان دیلمان وپیرکوه تمامی ندارد/ میراثی به جا مانده ازقبل و سوالات بی پاسخ!

درسیاهکل/حمید خوش‌سیرت: مردمان دیلمان با همه مهربانی و وفاداری‌شان این روزها و این سال‌ها با شرایطی سخت دست‌وپنجه نرم می‌کنند. معلوم نیست که دیلمان کدام قطب است؟ روزی قطب گردشگری و روز دیگر قطب صنعت و روز دیگر مسیر ارتباطی دیلمان به قزوین! سال‌ها با این شعارها در انتخابات‌های متعدد از روحیه وفاداری این مردم استفاده شد و چه اتوبانی برای این مردم درست شد که به‌راستی می‌توان آن را “اتوبان یک‌طرفه “ نام نهاد. اتوبانی که مردم در همه صحنه‌های آن حضوری حداکثری با همه توان دارند ولی وقتی از مشکلات میگویند به ناگاه به دنبال این‌وآن و متهم کردن رقبا و گذشته و حال و آینده هستند.
مشخص نیست که پاسخگوی گذشته کیست و چرا در طی این سال‌ها به خواسته‌های اساسی مردم دیلمان توجه ای نشد و یا اگر هم توجه ای!! شد سال‌ها طول کشیده و باید سال‌های دیگر هم مردم منتظر وعده‌هایی از قبل باشند و امیدوار به وعده‌هایی تکراری که بازهم شنیده می‌شود که در آینده چه خواهد شد اگر!؟ و چه زیباست این شعر مولانا در باب شعارهای داده‌شده که گفت:
“آری پهلوی یاران بهست لیک ای جان دراگرنتوان نشست ”.
این داستان مولانا چه بسیار به برخی از وعده‌ها شباهت داشته و دارد، آن‌یکی گفت در دیلمان‌ همه‌چیز داریم و خواست بیاید و می‌آید و خواهد آمد و اگر می‌گذاشتند آمده بود.
مردم دیلمان سال‌ها این حرف‌ها را شنیده‌اند ولی در عمل چیزی ندیده‌اند، فقط سرابی نشان داده‌شده است. باید پرسید که این عکس‌هایی که چند روز گذشته در همه کانال‌های دیلمان دست‌به‌دست و البته گوشی به گوشی چرخیده می‌شد که نشان از وضعیت فاجعه‌بار راه‌های دیلمان دارد که و چه کسی باید پاسخگو باشد؟ آیا مردم نمی‌دانند که چه عواملی باعث به وجود آوردن این رنج‌ها و سختی‌ها برایشان شده است؟
چرا باید یک سرمایه‌گذار را کوبید که وقتی فلان صنعت آمد این‌گونه شد؟ نه باید به دنبال علل آن بود.
چه علل و کوتاهی‌ها و شعارهای بدون پشتوانه‌ای باعث شد تا امروز و دیروز دیلمان به این وضعیت دچار شود؟
آیا شعار دهندگان آن روز که قرار بود راه‌های جدیدی همچون “دیلمان _پیرکوه _کمنی _انبوه قزوین “و از “دیلمان _کلیشم _قزوین ”و از “دیلمان _آسیابر _رستم‌آباد“ راه‌های عریض و طویل زده شود چه شد؟
کجاست آن شعارها که جز در وعده‌ها دیگر مردم چیزی ندیده و نشنیده‌اند؟ مردم دیلمان و دیلمانی‌های مقیم گیلان و قزوین و البرز و تهران را چه فرض کرده‌اید؟ آیا فکر می‌کنید که این مردم فراموش‌کارند؟ نه این مردم همه این رنج‌ها و مشقت‌ها را به یاد دارند و البته همه خدمت‌ها را نیز هم به یاد دارند.
به یاد دارند که چگونه “یوسف قاسمی “را به بهانه‌های واهی تضعیف کردند تا وی ۴ سال را با فشار مخالفت‌ها و رسانه‌ها در بین مردم سیاهکل و دیلمان و پیرکوه تضعیف شود و در لاهیجان گفته شود او فقط به دنبال سیاهکلی‌ها است تا بین دو شهرستان را اختلافی افکنند تا بعدتر به همان مردم گفته شود که این هم گزینه بومی! و اکنون نیز همان سناریو تکراری و مشخص دوره هشتم فعال‌شده است که ذبیح نیکفر هم همچون یوسف قاسمی است! اندکی قبل‌تر هم همین سناریو برای بهرام یعقوبی نماینده دوره چهارم و حجت‌الاسلام کامل خیرخواه نماینده ۳ دوره این دو شهرستان نیز تکرار شده بود! عجبا، تاریخ تضعیف و تخریب و ضعیف نشان دادن رقبا و کاندیداها مجدداً در حال تکرار شدن و موتور تخریب و بلوا کردن همه‌چیز روشن‌شده است. تاکی می‌خواهید سرمایه‌های مردم لاهیجان و سیاهکل را تضعیف کنید.
مردم برای این‌ها زحمت‌کشیده‌اند و خون‌دل‌ها خورده شده است. اینکه رقبا را به احزاب مختلف و خاص نسبت داده درحالی‌که شواهد و مستندات چیزهای دیگری را در مورد برخی نشان می‌دهد.
اینکه دیروز یوسف قاسمی ضعیف و حزبی نشان داده شود هدفی جز تخریب و تضعیف سیاهکل نیست. چرا همه را باید کوچک نشان داد و فقط یک نفر باید قوی نشان داده شود.
آماری که امروز و دیروز گفته‌شده باید آثاری داشته باشد و این آثار برای مردم ملموس باشد. مردم دیلمان و پیرکوه قدردان خادمان خود هستند ولی این سختی‌ها که در این سال‌ها با آن دست‌به‌گریبان هستند را چه کسی پاسخگوست. چرا یک‌بار هم شده با مردم دیلمان صادقانه نمی‌گویید که نشد و این فرصت و فرصت‌ها بر باد رفت و نشد که این شعارها جنبه عملی به خود بگیرد.
به‌راستی ۱۲ سال فرصت کمی برای پیاده‌سازی و عملیاتی نمودن همه تفکرات و پیگیری‌ها و نامه‌نگاری‌ها و … است؟ چند سال و چند دوره کافیست تا فقط برخی از شعارها عملیاتی شود؟ ”امام علی (ع) فرمود که الفرصه تمر مرالسحاب، فرصت‌ها همانند ابرهای زودگذرند”.
برای این مردم که همیشه با مدیران و منتخبین خود صادق بوده‌اند نمی‌توان جز باصداقت حرف زد و جور دیگری جوابگو بود.
آن فرصت‌ها رفتند و دیگر برنمی‌گردند. آری، دیدن این عکس‌ها هر وجدان بیداری را آگاه می‌کند که مردم این منطقه در طی یک دهه اخیر چقدر سختی‌کشیده‌اند.
تصادفات پی‌درپی، کشته شدن جوانان، قیچی شدن تریلی‌ها، تخریب آسفالت سیاهکل و دیلمان و رحیم‌آباد و املش، فرار سرمایه‌گذاران به خاطر نبود راه مناسب و ایمن و خطرناک، تخریب محیط‌زیست، آلودگی منطقه، رشد بیکاری، هزینه‌ای بالغ‌بر ۳۰۰ میلیارد تومان در صنعت سیمان که امروز همین صنعت با هزینه‌های زیاد برای حمل‌ونقل خود مواجه است و روزگار سختی را دارد و…
همه این‌ها هزینه‌هایی است که این مردم پرداخت کرده‌اند و چه حاصلی برای آنان داشته است؟ اینکه امروز همین مردم را مقصر جلوه دهیم که باید فرصت می‌دادند تا بلکه شاید این پروژه‌ها انجام می‌شد چه پاسخی است به این مردم! آن‌همه فرصت و وقت و هزینه کم بود که بازهم باید مردم را مقصر بدانند که آن‌ها باعث به وجود آمدن این شرایط شدند.
چگونه مردم زمانی که با شما هستند خوب هستند ولی زمانی که همین مردم متوجه می‌شوند که عمری را گذرانده ولی آنچه که به دست آورده‌اند اندک است و برای جلوگیری از ضررهای بیشتر مسیر خود را عوض می‌کنند. آیا مردم مقصرند. شاید هم روزگار عوض‌شده است و مردم باید برای به وجود آمدن راهی که خوب بود و اکنون خراب است و همه مسیرهای دسترسی آنان از راه‌های آفرود بدتر است از مسئولین عذرخواهی کنند؟ شاید مردم دیلمان و پیرکوه مقصرند! مردم دیلمان و پیرکوه شایسته خدمت صادقانه وبی منت هستند.
انتهای پیام/