احیاء کارخانجات تعطیل شده گیلان اقدام انقلابی مجلس و قضا را نمی طلبد؟

درسیاهکل/نادر یارحسینی (دبیر جمعیت وفاداران انقلاب اسلامی گیلان): هزاران کارخانه و شرکت از دولت سازندگی تا دولت اصلاحات در سطح کشور تعطیل و میلیون ها نفر بیکار و بعضا بی خانمان شدند.
دول مختلف هیچگاه در اصل ۴۴ قانون اساسی موفق نبودند، آن هم به دلیل ضعف ها و ناتوانی هایی که داشتند که اکنون فرصت پرداختن به آن ها نمی باشد. برخی هم با بهانه هایی چون کوچک سازی دولت و کم کردن هزینه دولت و تولید و بهره دهی بیشتر و قطع وابستکی و همچنین بهانه فرسودگی قطعات و دستگاه های کارخانجات، اقدام به تعطیلی و فروش کارخانجات به ثمن و بخشی به دو جریان مترف و مصرف و باندها و جریانات سیاسی حافظ منافع دولت ها نمودند.
از آنجایی که در جریانات سیاسی حامی دول مختلف از سازندگی تا اصلاحات و به اصطلاح دولت تدبیر و امید هیچ مرزی بین نیروهای خودی و غیر خودی درون نظام وجود نداشت، علی هذا معاندین و مخالفین نظام نیز خود را وارد صفوف نیروهای درون نظام نموده به بهانه های سیاسی (ایجاد اصلاحات) توانستند موفقیت های زیادی در عرصه ها و ابعاد مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی داشته باشند که نمود بارز آن نابود کردن کارخانجات بود. البته مجلس ششم و دهم نقش موثری در همفکری با عوامل دست اندرکار تعطیلی کارخانجات داشتند.
دولت های سازندگی و اصلاحات نسبت به فرمایشات مکرر رهبر معظم انقلاب در ارتباط با نفوذ در دستگاه ها و ارکان نظام اعتناع چندانی نکرده و بلکه فقط از فرمایشات معظم له به عنوان شعار استفاده نمودند.
جریانات نفوذی تعمدا کارخانجات را به سمت تعطیلی و ورشکستگی کشانده و به یغما بردند.
فروش نامه ها در هنگام فروش هیچ قید و بند و الزامی مبنی بر ادامه فعالیت کارخانه به افراد و اشخاص به اصطلاح حقیقی نداشت.
حتی کارخانه ها به افرادی واگذار و به عبارت دیگر فروخته شد که یک سوم پول آن را نداشتند و بلکه با مبلغ بسیار ناچیز و آن هم با وام بانکی بی بهره صاحب و در فرصت کوتاه قطعات و دستگاه ها و زمین آن ها را به فروش رساندند. بعضا برخی از کارخانجات را زنان مسولین و جریانات وابسته به آنان خریدند که در واقع هبه و هدیه به آنان بود. البته این جریانات وابسته به دولت علاوه برنابودی کارخانجات اقدام به تخریب و نابودی جنگل ها، مراتع و انفال کردند که اکنون مجالی به پرداختن آن ها نیست و همینطور غارت فرهنگ و ارزش های بومی، انقلابی و اسلامی.

اکنون چند سوال:
آیا نمایندگان مجلس در گیلان و دستگاه قضا در استان بر آن نیستند تا با اقدام انقلابی و جهادی و به عنوان مدعی العموم بیت المال غارت شده را از چنگ آنان در آورند؟
آیا اکنون که دولت مردمی در آستانه تشکیل دولت قوی می باشند، نمایندگان مجلس و دادگستری گیلان نمی خواهند دست به اقدام انقلابی زده، حق مردم و بیت المال را از حلقومشان بیرون کشند؟
آیا با تعطیلی هزاران کارخانه در کشور، میلیون ها انسان بیکار و گرفتار نشدند؟
آیا با نابودی هزاران کارخانه به تحریم کمک نکردند؟
آیا با ویران کردن هزاران کارخانه، تولید بومی و ملی را نابود و بر واردات نیافزودند؟
آیا با از بین بردن هزاران کارخانه، بی هیچ دلیل کشور را به سمت فقر و وابستگی سوق ندادند؟
آیا با نابود کردن هزاران کارخانه و شرکت، بر فقر، تبعیض، بی عدالتی و ناهنجاری اجتماعی دامن نزدند؟
آیا با نابود کردن بهترین کارخانجات، امید ها را ناامید و بر یاس و نا امیدی به انقلاب دامن نزدند؟

اینک در این مجال کوتاه از ده ها کارخانه تعطیل و نابود شده در گیلان به چند نمونه اشاره می شود که برخی بالغ بر ۳ هزار کارگر برخوردار بوده است:
فرش گیلان، چرم رودبار، کفش گنجه رودبار، کاشی گیلان، چینی سازی گیلان، شرکت زغال سنگ البرز غربی، شرکت بافندگی و ریسندگی، شرکت صنایع چوب اسالم، شرکت کنف، کارخانه پوشش، شرکت نساجی، شرکت پیله ابریشم، کاشی گیلان، شرکت الکتریک، شرکت چوکا و…
بی شک همه مسولین به ویژه نمایندگان مجلس و دستگاه قضا می دانند که اساسی ترین درخواست مردم از آنان احیاء و احصاء دوباره کارخانجات و برخورد جدی و انقلابی با عاملان و آمران نابود کنندگان کارخانجات و غارتگران بیت المال و قطع دست های آلوده و نفوذی می باشد.
انتظار می رود نسبت به این مهم تسریع وتصریح نموده و باردیگربارقه امید هارا درمردم زنده سازند.
انتهای پیام/