۳۱ خرداد پیرکوه

به نام خداوندگار هستی بخش

درسیاهکل/وحید آقایی پیرکوهی : می‌گویند گذشت زمان، التیام بخش دردها و رنج‌ها است.

می‌گویند زخم‌ها به تدریج ترمیم می‌شوند و به آغوش سلامت باز می‌گردند.

در سالروز زلزله خرداد ۶۹ ، زخم‌ بزرگی که بر تن ایران به خصوص گیلان ، رودبار و پیرکوه عزیز وارد شد، چشم می‌دوزیم به غنای زمان و رهاوردش، به تدریج که اکنون این زخم را التیام بخشیده است. ولی فراموش نکرده ایم که در آخرین روز خرداد ۱۳۶۹چگونه خانه فرو‌ریخت و ستون کاشانه‌ها از هم پاشید.

چگونه فراموش کنیم حادثه‌ای را ، که پیرکوه عزیز مرگ ۹۹ نفر از یک روستای ۱۰۰ خانواری را.

و چگونه فراموش کنیم ۱۰۰ درصد تخریب محل مان را که حتی یک خانه هم سالم نماند .

یاد تمام از دست رفتگان آن حادثه را باید گرامی داشت و برای تمام داغدیدگان زلزله پیرکوه باید طلب صبر و اجر کرد، حتی‌اگر ۱۰۰ سال از آن گذشته باشد و نه ۲۳ سال و این سرآغازی است برای یادکردن از واقعه‌ای که فراموش کردنش ناممکن است.

هم اینک به بیست و سومین سالگرد زلزله دلخراش پیرکوه رسیده ایم ، زلزله‌ای که ده‌ها نفر از همشهریان مان را به کام مرگ کشاند و در همین حدود مجروح برجا گذاشت.

چه خانواده‌ها که در آن رخداد تلخ از هم نگسست و چه جان‌ها که نسوخت.

چه پدر و مادرهایی که بی فرزند شدند و چه فرزندانی که یتیم نشدند از کودک شیرخواره تا بزرگسال .

بیست و سومین سالروز زلزله ۳۱ خرداد هم گذشت ، روزی که این محل در غباری سهمگین فرورفت و خرابه و تلی از خاک شد.

شاید در آن روزها بوی زندگی دیگر مشام را نوازش نمی‌داد و کسی به گمانش هم نمی‌رسید که دیگر این مردم بتوانند زندگی عادی خود را ادامه دهند و سرزندگی به این شهر ویران بازگردد.

و اما پیرکوه بعد از ۲۳ سال برای خود گلستانی شده با خانه هایی جدید در مکانی جدید با نقشه شهری و تمامی امکانات.

به امیدپیشرفتی بیشتر و پیرکوهی آباد تر .

۳۱ خرداد ۱۳۹۲

در پایان توجه شما را به شعری از غلامعلی سعید پور در وصف زلزله 31 خرداد 1369 جلب میکنم.

می دیل گب دره گفتن نتانم              می چشم خواب دره خفتن نتانم

زمین و آسمان فریاد و فغانه              امی غصه پوره گرد جهانه

امو که گفتمی گیلان قشنگه              همش سبزه سفیده رنگ وارنگه

هاتو که آسمان غیظ دکفته               زمین لرزه بخورد پیرکوه بکفته

فلک هرگز نبه تی خانه آباد               بکوشتی مردمان رستم آباد

بره سرعمارلو می جان منجیل         ببردی مردم لوشان به گیل

نانم ان امتحانه یا بلایه                    عجب محشر ببو موسی کلایه

هاتو کشتارکی بیدم به رودبار             بوبوستم از تمام دنیا بی زار

بیه اشتر بدین می جان رشته            ا شهرغصه می دیل بگشته

الان چطور بگم گیلان قشنگه            هزاران مرد و زن در زیر سنگه

اوشب صحرای محشربو برارجان        همیجا ناله و شر بو برارجان

او شب آتش وارستی آسمانه           همه فریاد زیید صاحب زمانه

خوبه هرگز نایه ا ماه خرداد             اتو پارسال اوتو امسال خدایا داد بیداد