خورشید در خون

به گزارش درسیاهکل وبلاگ شبیر نوشت:

ماهی که در تمام سال از آن حزن و عشق است ! چه ماهی !اگر به بعد مکان در عاشقی قائل نباشیم به وجود زمان درآن قائلیم! و محرم ماهی است در سال که برای عاشقی کردن است…و محرم، شهر الحزن است…

و محرم به فرموده ولی امر مسلمین جهان، ماهی است در سال إلی الابد برای پیروزی خون بر شمشیر…و در این ماه است که به مصیبتهای بزرگ دچار می شوند . عاشقان عالم و بلا به جان می خرند تا به صیغه محبوب درآیند.

سید بن طاووس اعلی الله مقاله الشریف در عظمت ماه محرم ضمن بیان حدیثی چنین می فرماید: امام رضا (ع) فرمود: با اینکه حتی مردم در زمان جاهلیت به ماه محرم احترام گذاشته و در آن به جنگ نمی پرداختند ، ریختن خون ما در این ماه حلال شمرده شد و به هتک حرمت ما اقدام نمودند و فرزندان و زنان ما را به اسیری بردند و خیمه های ما را سوزاندند و اموال ما را به تاراج بردند و حرمت رسول خدا (ص) را درباره ما رعایت نکردند .

روز شهادت امام حسین(ع) در سزمین «کرب» (اندوه) و «بلا» پلک های ما را مجروح کردند و اشک های ما را  ریختند و عزیز ما را خوار کردند . بنابراین ، گریه کنندگان باید بر مثل حسین(ع) گریه کنند ، که گریستن بر او موجب ریزش گناهان می شود .آنگاه فرمود « وقتی ماه محرم می شود هرگز پدرم بزرگوارم صلوات الله علیه خندان دیده نمی شد و تا پایان دهه نخست آن، اندوه بر او سایه افکنده بود و وقتی روز دهم می شد آن روز، روز مصیبت و حزن و گریه او بود و می فرمود این روز ، همان روزی است که امام حسین علیه السلام در آن بشهادت رسید».

و اینک رسید شهرالحزن
رسید ماه ماتم و عشق جان تازه ای گرفت …
و این خون خداست ؛ خون انقلابی خدا ، پسر خون  انقلابی خدا که سفر حج را نیمه تمام گذاشته و به کربلا آمده است تا سیاهی و تاریکی و ظلمات را در هم بشکند و سبیل الله را الی الابد برای تمام ابنای بشر مشخص نماید..و این حسین علیه السلام است ؛ همان که رسول الله الاعظم شهادتش را علت و سبب روشن شدن آتشی در دل آزادگان جهان نامیده است که هرگز به خاموشی و زوال نگراید..و این کاروان از جان گذشتگان است همراهش که نامهاشان از ابتدای خلقت و حتی پیشترها، در آسمانها به تکریم و تعظیم برده شده است و عزیزند در نزد خدایتعالی به سبب عشق باشکوهشان…و این هجده قربانی مخصوص فاطمه سلام الله علیهاست به درگاه رب العالمین که در شانشان نازل گشته است « و فدیناه بذبح عظیم».هجده قربانی از هجده ساله عاشقی که نیم عمر به خدمت و همراهی نبوت گذارند و نیم دیگرش به عشقبازی در میدان ولایت..و این فانی شدگان در ثارالله هستند ابوالفضل العباس علیه السلام و زینب کبری سلام الله علیها که هریک، یکی از سردارن سپاه حسینند.ابوالفضل العباس علیه السلام سر سلسله جنبان تشنه کامان و ساقی باده توحید و معارف و زینب سلام الله علیها قافله سالار دلسوختگان و پرستار و سرپرست شیداییان پا تا به سر سوخته آل الله ..

حسین علیه السلام سفر حج نیمه را می گذارد و به کربلا می آید در حالی که هیچ جای کره ارض نقطه ای برایش امن نیست و حتی خانه خدا که از چند سمت و تا چند فرسخ پناه و مامن تمام ابنای بشری است ، برای او پناهی ندارد..حسین بن علی علیه السلام مکه را به سمت کربلا ترک کرده و به کربلا می آید تا تعبیر نماید « کل یوم عاشورا و کل ارض و اینکه می گویم حسین علیه السلام به کربلا می آید ، و نمی گویم به کربلا می رود از اینروست که فرموده اند « کل یوم عاشورا و کل ارش کربلا » و گفته سید مرتضی ، تفسیر روشن این کلمات نورانی است آنگاه که گفت « چه جنگ باشد و چه نباشد ، راه من و تو از کربلا می گذرد…»

و اینکه بگویم حسین بن علی علیه سلام به کربلا می آید ، یعنی جمله ای که هزار در هزار روضه در کلماتش پنهان است. و این اینکه بگویم حسین بن علی علیه سلام به کربلا می آید ، یعنی تشنگی و عطش و هیهات من الذله و ظهر عاشورا و رئوس بهترین بندگان خداوند بر فراز نیزه و راس حسین علیه السلام هزار منزل رفته و آیات قرآن خوانده و شیران بیشه محمد صلی الله علیه و آله با پیکرهای صد چاک و تکه تکه و عریان در برابر پیامبر صلی الله علیه و آله و مجلس ابن زیاد لعنت الله علیه تکلم لبهای نازنین ثارالله با صوت شریف تلاوت قرآن و چوب خیزران و لبهای قرآن ناطق و ..

و اینک بگویم حسین علیه السلام به کربلا می آید ، یعنی سنگین ترین روضه عالم و قرآن پاره پاره و تکه تکه شده در گودی قتلگاه و سفر طولانی زینب کبری سلام الله علیها و گذشتن از مودت اسود…و اینک بگویم حسین علیه السلام به کربلا می آید ، یعنی پرسشی تاریخی و سرنوشت ساز به قول حاج احمد متوسلیان « تو چه می کنی ؟ میروی یا می مانی؟» و رسیدن به دو راهی حسین علیه السلام با یزید!

عجبا از این مقایسه!
چه مقایسه دردناکی و چه معامله دردناکی حقیری برای آنان که چنین مقایسه ای کردند و حسینعلیه السلام را به بهای ملک ری و سکه های زر و حفظ جان فروختند ..حسین علیه السلام به کربلا می آید با قاسم بن الحسن و علی اکبر و عون بن جعفر طیار و علی اصغر علیه السلام و ..و اینها هر یک که نام ببری خود روضه اند. در پی روضه ای هنوز؟!

این نام ها، همه روضه اند؛ سخت و سنگین و دردناک ..و گمان نکن من و تو و آنها که بعد عاشورا به دنیا آمدند تنها گریه کنندگان کشته دشت نینوایند …تا بوده همین بوده و تمام پیامبران اللهی برای حسین علیه السلام گریسته اند.که اگر چنین نبود نمی فرمود :«من کشته اشکهایم» اول روضه خوان حسین علیه السلام خداوند متعال بوده است که برای ایوب و زکریا و ابراهیم و ..روضه از حسین علیه السلام خوانده است ..به فراز بسیار تکان دهنده ای از وقایع عاشورا بنگر!

« مالک بن عبدالله بن سریع جابری که در روز چهارم محرم به کربلا رسید و به اردوگاه اباعبدالله علیه السلام پیوست . روز عاشورا ، پس از تیر باران دشمن و شهادت جمعی از یاران و پس از آن شهادت گروهی از انصار در نبرد تن به تن ، همراه برادرش اشک ریزان به محضر اباعبدالله رسید.امام دلیل گریه را پرسید و فرمود : بردارزادگانم، چرا گریه می کنید؟ آنها گفتند : بر غربت و مظلومیت و تنهایی شما گریه می کنیم . سپس همراه برادر به میدان رفت . هنگام رفتن ، به امام سلام وداع داد و گفت علیک السلام یا بن رسول الله و امام جواب داد و علیکما السلام و رحمت الله و برکاته و نحن خلفکما.. و پس از نبردی حماسی و شجاعانه او و برادرش در حلقه محاصره قرار گرفتند و به شهادت رسیدند..» هزار عجبا که هفتاد و دو فدایی ثارالله نیز برای او گرسته اند…انگارکه نخواسته اند از برکت و موهبت گریه برای حسین علیه السلام محروم شوند.

فرمود « من کشته اشکهایم »
و اینک به کربلا رسیده است…
و اینک شهر الحزن رسیده است …
ماهی که جز گریه، حرام است .

ماهی که در آن اهلبیت علیه السلام گریه و ناله به نهایت می رسانند و آن سان می گریستند که پلک چشمانشان مجروح می شد ..و من تو اگر بدانیم که گریه برای ابی عبدالله علیه السلام چه منزلتی در پیشگاه رب العالمین دارد همه عمر کارمان گریه بر مظلوم تشنه کربلا می شود.

داشتم می گفتم ! حسین به کربلا می آید و خیلی به بهانه زر و سیم و ملک و عمارت و حفظ جانشان به کربلا می شتابند و شمشیر می کشند به روی بهترین خلق خدا در زمین و بعضی ها هم در راه که عازم سفر حجند ، از او و قافله کوچک و نورانی اش فاصله می گیرند که مبادا گرفتار یاریش شوند! و حسین علیه السلام آنگاه که به زهیر بن قین رضی الله عنه می رسد با این تک جمله دلش را شکار می کند و دلهای بسیار را ؛ می فرماید:« از این صحرا برو که صدای استغاثه مرا نشونی»

مگر می شود؟!!!

مگر می شود رفت تا صدای استغاثه تو را نشنید؟!!

مگر می شود اصلا صدای استغاثه تو را نشنید؟!

باز به جملات سید مرتضی می رسم ..جنگ باشد و یا نباشد ، راه من و تو از کربلا می گذرد..
و جملات حاج احمد متوسلیان ..می روی یا می مانی؟..
و منم و تویی و حسین علیه السلام که هنوز فریاد می زند :« هل من ناصر ینصرنی؟»
و ولایت است ادامه حسین علیه السلام و عاشورا…

تو چه می کنی ؟ می روی یا می مانی در این فتنه بارانهای بسیار که ولایت را نشانه گرفته اند؟

چه خوش گفت و چه دلنشین ، مولای ما سیدنا الخامنه ای « در طول سال ، همیشه ماهی هست به نام محرم که در آن خون بر شمشیر پیروز است».