مسجد و مطب؛ دو پناهگاه

درسیاهکل/محمود سلمانی: من عادت دارم تلاش کنم تا حد ممکن با بزرگ تر ها خیلی با ادب رفتار کنم …
این مورد استثنا بود و البته مهم این بود که حس کردم این گونه کلامم اثر می کند اما خطا کردم؛
در مسافرت بودیم،
فرزند پنج ساله ام، یک روز در مسجدی رحل قرآنی برداشت.
دل توی دلم نبود که فرزندم دارد با فضای قرآن دوستی از الان انس می گیرد، می خواستم کتابچه ای بگذارم جلویش که مثلا قرآن است تا بخواند،
اشک در چشمم از شیرین زبانی های بچه جمع شده بود که …
ناگهان پیرمرد خادم با عربده ای مستانه! و هوار هوار هوش از سرم پراند:
رحل قرآن رو بگذار سر جایش مگه اسباب بازیه؟
مگه اینجا خونه ی خاله اس؟
وردارین ببرین بچه رو شهربازی بازی کنه …
اینجا مردم نماز می خونن! حواسشون پرت میشه…!
اون رحل مال قرآنه ها چیه گذاشتی توش؟! مجله ی فکاهی و کیهان بچه ها بیارم!؟
و  …
خیلی عصبانی شدم و اعتراف می کنم نتوانستم آنطور که توقع داشتم خودم را مهار کنم؛
آرام رفتم جلو و گفتم:
پدر جان ببخشید،
بی ادبی ام را حلال کن …
اولش که ماشالا ماشالا چه صدای کلفت و با عظمتی داری!
منِ مرد گنده! با صدایت لرزیدم چه برسه به این بچه  …
حالا اون هایی که نمازشون کلا خراب شد یا رکعت و خود نوبت نمازشون یادشون رفت بماند!!
راستی یک سوال:
با این صدای قدر قدرت و قوی شوکت، تا حالا پای چند نفر رو تا روز قیامت، از خونه ی خدا بریدی؟!!
تا حالا چند نفر رو با تو گوشی و اردنگی، از خونه ی خدا و منبر امام حسین (ع) تا ابد پرت کرده ای بیرون؟؟!
(یک موردش رو چند دقیقه پیش دیدم روی یک نوجوان پیاده کرده بود؛ در حال نماز بودم که جلوی چشمم وی را به جرم خندیدن! با لگد و پس گردنی فوق حرفه ای … بیرونش انداخت… بس که هوار هوار کرد، دقیقه ای طول کشید تا رکعت نمازم و اینکه شکسته بود یا نه یادم آمد!)
… چند سرباز آینده ی امام زمان را از لشکرش تارانده ای؟؟
توی تالار افتخاراتت چند جوان رو تا ابد به هزار خرابات و حلقه ی زندان!! یا دشمنان اهل بیت (ع) ملحق کردی؟
حسابش دستته؟
باید با پیغمبر (ص) حساب کنی ها!!
می گویند خوش رفتاری با مومنین و هدایتشون رو نقدی حساب می کنند!!
تقبل الله!
مرحبا پهلوون!!
رنگ پیرمرد پرید دست و پایش به لرزیدن افتاد و های های زد زیر گریه …
شانه اش را بوسیدم حلالیت گرفتم و گفتم مجبور بودم یه جوری حرف دلم را بزنم که عزیزم متوجه درد دل من بشوند …
به خاطر برخورد تندم از خودم متنفر شدم و در حالی که شانه های پیرمرد از گریه ی بی امان می لرزید و دو زانو بر زمین افتاده بود و با دست مدام بر پیشانی اش می کوبید و تاسف می خورد… و نوجوان که بیرون حرف های مان را شنیده بود و آرام آرام در حال تصمیم به برگشت و خواندن نماز عصرش بود،
محل را ترک کردم و با شوخی و خنده، و نشان دادن زیبایی های مسجد، ذهن خودم و فرزندانم را از اتفاق افتاده دور کردم …

یک تعریفی هم چندی پیش حاج آقای شکسته دل، امام جمعه دوست داشتنی سیاهکل فرمود که خیلی لرزیدم و جهت روایت، با تغییر و تحریف! و به صورت داستان نقل می کنم:

_ نماز می خواند، اما خیلی مسجدی نبود.
یک بار موقع اذان رسید و در صف اول نماز هم ایستاد، بین نماز گوشی موبایل جوان زنگ خورد؛ صدا و موسیقی ناجوری بود …
همان خواننده ی زن گور به گور شده … خودش بود!
نماز تمام شده و نشده، فریاد نماز خوانان مجاهد! انگار حرمله را بعد قرن ها یافته باشند، صاعقه وار بر سر جوان شهاب باران شدند!!
پیرزنی هم که عصایش را از طبقه ی بالا به هدف ملاج او پرت کرد!
انگار اینان شغل ملایک عقاب و عذاب خداوند را تحویل گرفته بودند!
انگار یکی از صدها حدیث و آیه ی متبرکه ی دین در باب مدارا و مهربانی را نشنیده بودند و نخوانده بودند؛
در آن امام جماعت و خردمندان، فرصت دلجویی و دفاع از جوان را نیافتند و جوان، دوان دوان _ برای همیشه _ از مسجد” فرار” کرد و مستقیم به قلیان سرای سر کوچه “پناه” برد!
خب حوصله ی خانه را هم نداشت…
عصبی و ملتهب بود، دوستانش آنجا جمع بودند … دو استکان چای آرامش نکرد،
رفقایش حلقه های دود را با انواع شکل درست می کردند و قهقهه سر می دادند و او را دعوت کردند بیاید و “مرد” شدن را تجربه کند!
برای اولین بار، با آن اعصاب خورد و دستان لرزان، لوله قلیان را برداشت تا کامی به شیطان و عمرش را به دست شوربختی بسپارد که ناگهان قلیان از دستان عرق کرده اش لغزید و افتاد و با صدایی مهیب تکه تکه شد…
زبانش بند آمد …
با وحشت و نفس نفس زنان به صاحب قلیان سرا نگاه کرد  …
مغاره دار آرام جلو آمد و جوان را در آغوشش گرفت و گفت: عزیز دلم شکست که شکست!
فدای سرت!
دلت نشکنه جوون!
و قلیانی تازه و آتش به سر جلویش نشاند و جوان را تا ابد خاک بر سر کرد …
آن جوان تا آخر عمر؛ مقیم دودآباد قلیان سرا و بنده مرام صاحب مواد فروش آن ماند که ماند و خود آخر ماجرا را حدس می زنید.

مسجد پناهگاه مردم از دردها و زندگی پر هیاهو و محل نجوا با خالق است،
خانه خدا است و نه پادگان یا ملک ما که به خواست خود با مهمانان خدا برخورد کنیم.
خادم خانه با میهمان به مرام صاحب خانه برخورد می کند نه دلخواه خود!
حواس مان باشد گاه به واسطه چهار رکعت نماز، خود را جای خداوند مالک بندگان خدا تصور نکنیم العیاذ بالله .

برخورد افراطی به واسطه محق و برتر دانستن خود بلیه ای است که در تمام اصناف و گروه های بشری موجود است و آنچه عرض شد به واسطه اهمیت مسجد بود.
خیلی افراد مانند برخی اطبا یا بعضی آی تی من! ها و صاحب فنون مختلف وجود دارد.
همه جا هستند کسانی که به تصور دانش بیشتر، خلق خدا را بلانسبت مانند عقب ماندگان با موجوداتی پست تر می نگرند و انگار از دماغ صورت فلکی سرطان افتاده اند بر زمین بی لیاقت!
بخش اول به بهانه هفته مساجد بود؛ نام پزشکان عزیز آمد با سپاس از پزشکان دلسوخته ای که با امکانات کم در منطقه محروم مان خدمت و گاه پیامبری دانش می نمایند، مطلبی به مناسبت روز پزشک عرض کنم برای تامل و اصلاح رویه ها.
البته از آن مطالب که وای به حال نویسنده اش اگر روزی گذر این پوست به دباغ خانه اطبا بیفتد!!
همانگونه که در باب مساجد عرض شد، مطب نیز مکانی است که مردم از دست دردهای شان بدان ها پناه می برند،
هر دو مکان ارج و قرب دارند،
به مناسبت دردی که می زدایند و راحتی که می رسانند؛
و البته همتای ارج، اهمیت هم پیش می آید؛ و وقتی اهمیت پیدا شد حساسیت و توقع هم بالا می رود.
بسیاری از ما تجربه کرده ایم؛ با وجود درد و بیماری به محض ورود به مطب پزشک و اندکی نشستن در اتاق انتظار احساس می کنیم درمان شده ایم.
شاید به دلیل فضا و لباس باشد و نیز اطمینانی که بدن ما از اثر گذار بودن کار پزشک پیدا می کند که تحلیلش را به طبیبان گرانقدر می سپارم.
ناگفته پیداست درصورت وقوع اتفاق بداخلاقی از سوی پزشک با جامعه پزشکی (که می تواند شامل نگهبان بیمارستان هم باشد) آن اعتماد و ابهت و اثر گذاری دارو و درمان کاهش خواهد یافت و وای به وقتی که اعتماد بگسلد …
نکته ای دیگر و قابل تامل:
اول شهریور سالروز گرامی داشت ابوعلی سینا، “حکیم” بزرگ “مسلمان” و ایرانی و “روز پزشک” است.
اما سوالی برای مخاطب پیش می آید که اگر ابن سینا از سوی جامعه پزشکی به عنوان عیار و معیار معرفی می شود چرا اگر در همین روز میلاد یا بزرگداشت این معیار، یک دانشمند طب اسلامی و یا سنتی، با دانش و نسخ بوعلی، یا فرامین علی (ع) و نسخه های آسمانی، دارویی تجویز کند، به عنوان نمونه بی قانونی، تخلف، بی خردی و عقب ماندگی و شیادی زندانی و راهی حبس و درس عبرت شدن برای همه! می شود؟!
اگر پور سینا برای ما قابل احترام است بهتر است بیش از پیش به آنچه طب مکمل می خوانیم و دانشی که به بادگار گذارد گرچه باید ارتقا یابد احترام بگذاریم.
طب سنتی بر حسب ظاهر در کشورهای تدوین گر و صادرکننده علم پزشکی و بر اساس بر میزان اقبال و استفاده مردم، طب مکمل نیست و به طب مادر تبدیل شده است!
بنا بر قول معروف درمان در رژیم اشغالگر قدس تا ۹۰ و در آلمان تا ۸۰ درصد برمدار طب سنتی انجام می شود و آلمان و کانادا و حتی آمریکا، مهد پیشرفت! بله در این کشورهای صنعت زده و غربی درصد استفاه بالا است.
چین و هند که جای خود دارد!
حال چرا سیل داروهای پر از عوارض شیمیایی این کشورها، روانه بازار مصرف جهان سوم می شود جای تامل دارد…
مقام معظم رهبری سالها پیش بر دغدغه اصلی بودن طب سنتی و اسلامی تاکید فرمودند و در آن زمان، توسط وزیر وقت دکتر طریقت، معاونت طب سنتی در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تشکیل شد که متاسفانه در دوران وزارت بعد برچیده و تبدیل به مشاور وزیر شد.
آنچه مشخص است این است که ساحت دانش بی منتها است و اینجا نمی خواهم به دلایل و مراتب مقایسه طب غربی با سنتی یا اسلامی بپردازم اما آنچه از آکادمی و دانشگاه می خواهم آن است که بدون تعصب علمی و با مراجعه رسمی به اساتید برتر طب اسلامی و سنتی مانند آیت الله تبریزیان، حکیم خیراندیش و دکتر روازاده و … و با ایجاد کرسی استادی برای بهره کامل و نه صرفاً با بررسی و قضاوت از راه دور و برمبنای کتب و …  بلکه با تبادل علمی مستقیم، مانند آنچه مرحوم حضرت امام (ره) در باب وحدت حوزه و دانشگاه می فرمودند، یعنی با اقبال حکیمان از مناظره و مذاکره با طبیبان، عیار و معیار تدوین و تعیین شود و بر مدار آن مدرک صادر و توسط داروخانه های سراسری عرضه دارو و طرق درمانی گردد.
کشورهای منبع و مبدا دانش پزشکی و در محیطی کاملا علمی این کار را انجام دادند و دانشگاه می تواند پس از ثبت نتایج این کار بزرگ و ارایه آن به بشریت، جهانی را برخوردار از سلامت نموده و دنیا را به جایی بهتر برای زندگی تبدیل نماید.
این امر جدای افق دریافت نوبل های مختلف پزشکی و قطب پزشکی شدن ایران عزیز، صرفه های اقتصادی فراوان دارد، با توجه به بضاعت بالای ایران در تولید گیاهان دارویی و پیشرفت چشمگیر و غیر قابل انکار دانش طب اسلامی و سنتی، می تواند تجارتی پرسود و هم سنگ نفت گردد.
از افراط برخورد در طب حذر دادیم،
یادم است در نوجوانی به پزشکی عرض کردم درد دل دارم انگار دچار سردی شده ام که صاعقه فریادهای پزشک تا دقایقی شبیه آن نوجوان و خادم مسجد شدم و تا مدت ها مایل نبودم سفره را پیش هیچ پزشکی باز کنم.
موارد بسیاری از اشتباه و ناتوانی طب غربی در درمان و توان متقابل طب اسلامی و سنتی را به چشم دیده ام.  تجویز های اشتباه و کم دقتی در تشخیص دراثر سهل انگاری و تمسک زیاده در ارجاع به آزمایشگاه و … به جای تدقیق بالینی و تخلفات بالای مالی باعث می شود گاه مردم برای همیشه از بیمارستان فراری شوند و بعضاً به جای منابع معتبر به شیادها مراجعه کنند.
در زمانی که بسیاری از پزشکان خردمند و مسوولیت پذیر با درک خطرات شیمیایی گرایی طبی در مطب خویش به تجویز و ارایه درمان های اسلامی و سنتی (که دو مقوله متفاوت هستند) حتی بدون گذراندن دوره های مخصوص می پردازند و هر روز در حال تجربه ساحت های تازه طبی هستند،
رفتاری که اخیراً، معاونت منحل شده وزارت بهداشت (مشاور وزیر) در تکفیر! و ممنوع شمردن تمام فعالیت های غیر دانشگاهی طب سنتی!! به جای تعامل علمی با دانش رقیب!! انجام داده است، بی شباهت به همان رفتارهای افراطی و محروم کننده مردم از خدمات قابل ارج این مراکز دانش طبی نیست…
به ویژه با توجه به این مطلب که هنوز دانشکده نوپای طب سنتی از بسیاری از بضاعت طب اسلامی و سنتی بهره نبرده و هنوز در مراحل ابتدایی تدوین این علم است و از مشرب های مختلف سود نبرده است و بین اساتید اختلاف و عدم وحدت رویه وجود دارد که در مراجعه ام به درمانگاه های آن دانشکده و مشاهده مناظره دو پزشک طب سنتی واضحا این مطلب را مشاهده کرده ام.
یادمان باشد که پزشک برای دلسوزی و درمان جویی علمی برای بیمارش سوگند یاد کرده و طرد ساحات دانش با این سوگند و شرافت والای پزشکی تضاد دارد.
از سویی نیز طبیبان طب اسلامی و سنتی با وجود کمبود امکانات و مشکلات باید به تعامل و تضارب آرا با یکدیگر و دانشگاه اقبال بیشتری نمایند تا زودتر این دانش ها به دلیل اینکه در موارد بسیاری که طب معمول غربی توان درمان ندارد، درمان های قاطعی ارائه نموده اند به کمک دانشگاه بیایند و نیز جایگاه خود را بیابند که بیماران بسیاری در جهان به خاطر همین اختلافات و ناهماهنگی ها  روزانه جان می سپارند.
طبیبان و حکیمان عزیز جسارت حقیر را می بخشند، همانگونه که فرمود اگر جانی ببخشی جان عالمی را نجات داده ای و اگر جانی بگیری انگاری که جهانی را کشته ای،
در صورت کوتاهی همگی روزی در پیشگاه خداوند و رسول الله و در برابر شکایت بیماران بی خبر، باید پاسخ گوی باشیم.

انتهای پیام/