هشیار که حکایت شمربن ذی‌الجوشن مارقی دوباره خواندنی شد!

درسیاهکل/حجت‌الاسلام سعید مهدوی: نامه بی‌شرمانه یک مارق نهروانی به امام المسلمین که حاوی مطالب جسورانه و غیرمنصفانه و درعین‌حال مزورانه و عوام‌فریبانه بود مرا به یاد فرمانده و جانباز ملعون لشکر مولا امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) یعنی شمر بن ذی‌الجوشن انداخت که ابتدا او از سران و شجاعان مردم کوفه بود، وی در زمان علی (ع) جزو یاوران و طرفداران حضرتش به شمار می‌آمد، او در جنگ صفین از افراد تحت فرمان امیر مؤمنان بود و در جنگ با معاویه شرکت داشت و شجاعتی از خود نشان داد، وی دریکی از روزهای جنگ صفین، که آتش جنگ سخت زبانه می‌کشید، وارد میدان شد و مبارز طلبید، از میان لشکریان معاویه مردی به نام «ادهم بن محرز» به مقابله با او شتافت و به ادهم حمله‌ور شدند، ادهم، شمشیری محکم بر شمر فرود آورد که به‌شدت او را مجروح کرد و شمر نیز شمشیری بر رقیب خود فرود آورد که چندان اثر نکرد، شمر به لشکر برگشت و به‌شدت تشنه بود، کمی آب خورد و مجدداً به میدان رفت و درحالی‌که رجز می‌خواند، رقیب را به مبارزه طلبید، وی به مقابل «ادهم» آمد و او را خوب می‌شناخت و درحالی‌که او نیز بدون ترس در مقابل او ایستاده بود، شمر با نیزه ضربتی بر او فرود آورد که او را از اسب بر زمین افکند و شمر با شادی فریاد زد: این ضربت، به‌جای آن ضربتی که بر من زدی و به لشکرگاه برگشت.
اما شمر هم همانند بسیاری از مردم کوفه، درراه خود استوار نماند و بعدها به خاطر روح نفاقی که در او بود، به جرگه دشمنان درآمد و از حامیان سرسخت حکومت اموی شد، البته این خبیث حرمت‌شکن و مغرور چنان متمسک به ظواهر شعائر بود که نقل کرده‌اند شانزده بار پای پیاده به سفر حج رفته است.
و چه زیبا حضرت امام خمینی می‌فرمود که “تاریخ معلم انسان‌هاست” و ” میزان حال فعلی افراد است”
و اما نویسنده گستاخ و بی حیای نامه به نایب امام زمان (عج الله تعالی والشریف) باید بداند که اگر امت حزب‌الله و مردم شریف ایران اسلامی در سال ۸۸ به او اقبال بیست‌وچهار میلیونی داشتند ناظر به روحیه و مدیریت انقلابی او در دوره چهارساله نخست او بوده؛ آن دوره درخشان ساده زیستی و خدمتگذاری و آن دوره ضد استکباری و ضد اشرافی گری و دوره “ما می‌توانیم” بوده؛ آن ایامیکه قلمش و قدمش؛ بیان و شعارش دل مستضعفین عالم را شاد می‌کرد، درزمانی که مقابل انقلابیون دردمند خاضع بود و در مقابل زورگویان و اشراف داخلی و دزدهای خارجی قاطع و استوار و شجاع می‌ایستاد، نه آن فردی که بعد از انتخابات ۸۸ دچار غرور متوهانه و احمقانه شد و از آغاز دوره دوم ریاست جمهوریش شروع به باندبازی و طغیانگری کرد و با پافشاری غیرعقلانی بر انتصاب معاونت اولی رحیم مشایی مرموز اصرار بیجا نمود و در طول چهارساله دوم باندبازی و حاشیه‌سازی به اشکال متعدد و مکرر توسط او صورت گرفت، تا جایی که نصیحت دلسوزان و خیرخواهی حامیان مخلص فایده نبخشید. حتی برادر مخلص و متدین و صدیق خود را فدای اطرافیان مشکوک و منحرف خود نمود و چنان متوهم شد که خیال کرد اگر قهر و خانه‌نشینی کند، مردم حماسه‌ساز ۹ دی برای شخص او غوغا می‌کنند ولی وقتی فهمید مردم، امام و رهبر را تنها نمی‌گذارند بعد از یازده روز از قهر بچه‌گانه دست کشید.
و صدالبته چون دچار تکبر و خودبزرگ‌بینی شد چند سال آخر دولتش بی خیروبرکت شد. توده مردم از دولتش دلسرد و عموم ناکثین دل‌شاد و امیدوار شدند. گرچه هیچ‌وقت هیچ‌یک از حامیان مخلص و متدین احمدی‌نژاد در سال ۸۸ از حمایت او در مقابله با فتنه گران و خواص بی‌بصیرت و دنیاطلب پشیمان نبوده و نیستند چراکه بر اساس مبانی محکم دینی از شعارها و سیاست‌های انقلابی و مردمی و ضد اشرافی گری و ضد استکباری حمایت می‌کردند و صدالبته هم چنان بر آن حمایت‌ها افتخار می‌کنند، ولیکن بعد از صبر و تحمل امت حزب‌الله نسبت به کج‌روی‌های احمدی‌نژاد یا بهتر بگوییم؛ محمود مشایی نژاد در هفت هشت سال اخیر؛ به او خواهند فهماند که نامه گستاخانه تو همچون نامه بی سلام فتنه ساز سال ۸۸ عاقبت‌به‌خیری برائت نخواهد داشت.

و در آخر اینکه ناکثین و مارقین و قاسطین زمانه ما بداند قاطبه مردم شریف ایران اهل کوفه نیستند که علی تنها بماند و به حتم با همه اعتراضات و انتقادات به حقی که نسبت به ناکارآمدی مسئولین و مدیران دولت‌های سابق و حاضر دارند اما حفظ امنیت و عزت و پیشرفت را درگرو حفظ و حراست از جایگاه رهبری و شخص نائب امام زمان حضرت آیت العظمی امام خامنه‌ای، می‌دانند و تا آخرین قطره خون خویش مقابل حریم‌شکنان ساحت رهبری خواهند ایستاد.
انتهای پیام/