روزنه امید

درسیاهکل/سید اصغر سعادت میرقدیم لاهیجی: امید واژه‌ای آشنا و امیدبخش است و دقیقاً در برابر یأس و نومیدی است که تلخ و نازیبا و نومیدکننده است، کلمات با معانی که به همراه دارند اثرگذارند اعمّ از آثار خوب و بد، نقش کلمات در افاده معانی بسیار مهم است، کلماتی چون نومیدی، خستگی، غم، اندوه، حُزن، مصیبت، بیماری، حادثه ناگوار، تصادفاتِ دل‌خراش، پریشانی، اضطراب، استرس، فقر، بدبختی، فلاکت، گرانی، بحران، بی‌ثباتی، سیل، زلزله، اعتیاد، معتاد، بی‌عدالتی، خیانت، دشمنی، کینه، عداوت، آزار، قتل، کشتار، خونریزی، جنگ، غارت، آوارگی، ناامنی، ظلم، ستم، جنایت، آبروریزی، حق کُشی، دزدی، کَلَک و حُقّه بازی، باند و باندبازی، ریا و ریاکاری، نفاق، شیطنت، خود کُشی، فحش، دروغ، تهمت، طلاق و جدایی، نزاع و دعوا و پرخاشگری و … مخصوصاً زمانی که انسان با این کلمات زیاد مواجه شود سبب نگرانی و پریشان‌حالی و خمودگی و افسردگی و گرفتگی و انقباضِ روحی می‌گردد.
و کلماتی چون امید و امیدواری و عشق و محبت، رحمت، صلح و آشتی، صفا و صداقت، مهر و وفا، عفو و گذشت، برداری و احسان، نیکی و نوع‌دوستی، جود و کرم و بخشش، گل و بلبل و گلستان و نسیمِ خوش، آبشار و آب و چشمه و دریا و رودخانه، کوه و طبیعتِ سرسبز و باغ و چمن و سبزه، نشاط و تفریح و … باعث نشاط و ابتهاج و سرور و شکفتگی و انبساط روحی است.
در جامعه‌ای که زندگی می‌کنیم یکایک انسان‌ها در هر مقام و مرتبه‌ای که هستند و نیز مسئولان و حاکمان آن جامعه وظیفه دارند که با گفتار و رفتار و عمل و برنامه خود امید را در دل‌ها و در جامعه تقویت کنند و زنده نگه‌دارند و از هر کاری و سخنی که موجب دلسردی و نومیدی در بین مردم به ویژه جوانان می‌گردد اجتناب کنند زیرا جامعه‌ای که در آن امید نباشد و یا امیدش آسیب ببیند به انحطاط و سقوط نزدیک می‌شود.
ما با امید زنده‌ایم و با امید زندگی می‌کنیم و اسلام و قرآن کریم و اهل‌بیت (عَلَیهِِمُ السَّلامُ) و خداوند متعال با آیات قرآنی، همه انسان‌ها را به امید و امیدواری دعوت می‌کنند.
بزرگ‌ترین خیانت ناامید کردن دیگران است و کسانی که مردم را نامید می‌کنند شیطان‌صفت و در ردیف شیاطین و دشمنان اسلام و خدا هستند.
انسان‌ها با امید تنفّس می‌کنند و حیات دارند و هیچ‌کسی نیست مگر اینکه در سایه امید زندگی می‌کند.
اگر معلّمی امیدش را از دست بدهد سر کلاسِ درس حاضر نمی‌شود و اگر هم حاضر شود ثمربخش نیست، اگر ورزشکاری و یا وزنه‌برداری امیدوار نباشد ناموفق خواهد بود، اگر مادری امید نداشته باشد به فرزند دلبندش شیر نمی‌دهد، اگر زن و شوهری امیدشان را از دست بدهند نظام زندگی‌شان مُختلّ و پاشیده می‌شود، اگر دانشجو و دانش‌آموزی امیدوار نباشد در تحصیلاتش دچار بحران می‌گردد و اگر کارگر و باغبان و کشاورز و دامداری امیدش آسیب ببیند کارش را رها می‌کند و همه امورش تباه می‌شود.
باید روزنه امید حفظ شود و آسیب نبیند، کسانی که متأسفانه خودکشی می‌کنند درواقع همه راه‌ها و روزنه‌های امیدشان را از دست داده‌اند لذا اقدام به خودکشی می‌کنند که از گناهان کبیره است.
دولت‌مردان و نمایندگان مجلس و مسئولان بخش‌های مختلف اجرایی کشور و حکومت و ائمه جمعه و نیز جراید و مطبوعات و رسانه‌های دیداری و شنیداری و صاحبان قلم و بیان و تریبون و فعالان عرصه‌های مختلف خبری و سیاسی، باید با برنامه‌های درست و اقدامات مدبِّرانه و عاقلانه کاری کنند که مردم در همه امور زندگی‌شان امیدوار باشند.
امید مایه حیات و شکوفایی و بالندگی جامعه است، اگر امید در بین مردم و جامعه افزایش پیدا کند شوق به معنویات و دین و خوبی‌ها گسترش می‌یابد و جلو بسیاری از مفاسد گرفته می‌شود.
بسیاری از ناهنجاری‌ها و حتی اغتشاشات ریشه در نومیدی و دلسردی و عقده‌های حل‌نشده دارد، اگر امید و دلگرمی در میان مردم به ویژه جوانان که بخش غالب جامعه هستند تقویت گردد طلاق‌ها و بیکاری‌ها و جُرم و جنایت‌ها و فحشاها و مُنکَرات و فسادها و اعتیادها و معتادها و … خیلی کم می‌شوند و یا از بین می‌روند.
مساجد و نماز جمعه‌ها و مدارس و دانشگاه‌ها و … باید با برنامه‌های متعالی امید و امیدواری را در جامعه انتشار دهند، روزنه امید باید تقویت شود و نباید آسیب ببیند.
به خدای مهربان امید بستیم و می‌بندیم، خدایی که از همه کس به ما نزدیک‌تر است. ابوسعید ابوالخیر چه زیبا سرود:

غمناکم و از کوی تو با غم نروم

جز شاد و امیدوار و خُرّم نروم

از درگه همچون تو کریمی هرگز

نومید کسی نرفت و من هم نروم
انتهای پیام/