اعجوبه خلقت!

درسیاهکل/محمدحسین موثقی:
دست‌هایی که گهواره‌ات را تکان داد، اگر به افق روانه شود آسمان هم او را دلداری می‌دهد …
ولا تخافی ولاتحزنی انا رادوه الیک و جاعلوه من المرسلین “۷ قصص”
(نترس و غمگین مباش ک او را به سویت بازمی‌گردانیم و از مرسلین قرار می‌دهیم)
[اشاره به نگرانی مادر حضرت موسی که به دستور حق او را بر نهر روانه کرد]

و چه ها که نمی‌کند توجه و دعای مادر … اصلاً انگار خدا خواسته تجلی مهرش را در او نمایان سازد … تجلی عشق …
بارها و بارها در نامه عاشقانه‌اش بندگانش را به والدین توصیه کرده …
جلوه‌گاهی که ما را پرورید … تکیه‌گاهی که نبودش کمرشکن است …

اما در این میان … در میان این‌همه مادر … تنها یک مادر است که انگار فراموش ناشدنیست … گویی خدا هم عاشق اوست … مادری که بعد صدها سال هنوز هم هنگامه وداعش که می‌رسد بر دل‌های عاشقان آتش می‌افکند …

مردم شهر!
کمی آهسته‌تر … گویی در این کوچه‌ها مادری در بستر است … چشمان خود به حقیقت بستید و اسارت و ذلت دنیا را بر جان خریدید!
چه به گور بردید؟! … مادرمان بِاَیِّ ذَنبٍ قُتِلَت … به کدامین گناه؟!
مگر علی چه ستمی بر شما روا داشت؟!
ننگ ابدی را به پیشانیتان مُهر کردید
مگر چشم‌های گنه‌کارتان ندید ک دختر نبی است؟!
مگر قلب‌های سنگ مئابتان نفهمید که او باردار است؟!
وای بر شما که صدها سال آه هر حق‌جویی را بر جان خود مبتلا ساختید …

مادر! در این زمانه غربت فرزندت و بی‌پناهی شیعیانت دل‌های شکسته‌مان را سمت تو گرفتیم … قبله جان مادر است …
دست هامان را که می‌بینی … تهی از زاد و توشه … به خانه کریم با زاد و توشه رفتن گرچه فضل است … اما ما تهی‌دستان برای توجه آمدیم … نگاهی که دنیا و عقبای ما را زیرورو کند …
نه مادر! … این روزها دست‌هایت را سمت آسمان نگیر! … آسمان در هم می‌شکند عزیز دلم!
علی تاب دیدن زخم دستت را نداشت … آسمان که دل علی ندارد …
سرهای شرمسارمان به زیر است و به عشق تو در دلمان خوشیم … دخیل‌هایمان را به نخ چادرت گره زدیم …
دلم را با نگاهی در جوارت بیارام
انتهای پیام/