بهشت در اردیبهشت

درسیاهکل/اسماعیل تپاک: اردی بهشت دارد لنگ‌لنگان به ساعات دل‌انگیز بهشتی‌اش نزدیک‌تر می‌شود، شاید بشر دریابد اگر روح و روانش جلا بگیرد چه‌بسا روی همین زمین پر از رذالت و پستی هم بهشت را می‌تواند دید!
آدمی برای درک مقامات متعالی و مراتب پیشرفت ناگزیر است که به آموختن تن دهد و این مهم، میسر نمی‌شود مگر به مدد آموزگار و آموزنده؛ نیازی به گفتن نیست که اولین آموزگاران از دل همین طبیعت زیبا برخاسته‌اند؛ آنجا که سیبی از درخت می‌افتد و جاذبه کشف می‌شود یا برقی از آسمان می‌درخشد راهنمای بشر می‌شود برای کشف الکتریسیته و …
علومی از این دست اگرچه کاربردی، موردنیاز و دارای عظمت هستند اما درمان درد بشریت نبوده‌اند هرگز! و به همین منظور به اشارات آشکار و پنهان خالق یکتا «آموزگار» وارد عرصه شده تا جان آدمی را جلا دهد و او را به سمت پروردگار یگانه و سرچشمه ازلی – ابدی حیات رهنمون گردد که هدف غایی خلقت نیز جز این نیست!
در این مسیر آشکار است که اولین آموزگاران را خود خالق به سوی بشر گسیل داشته و ازقضا بهترین‌ها را نیز برای این منظور گزینش کرده اما آدمی ـ به رغم نیاز شدید ـ همیشه از آموختن گریزان است!
با این حال درس معلم اگر زمزمه محبت باشد، طفل گریزپا را جمعه هم به مکتب می‌کشاند و این موضوع آن‌قدر مهم و حیاتی بوده که بدل به ضرب‌المثل در فرهنگ ما شده است.
در ایران ما، تجلیل از معلم و هنر آموزگاری او، در نبض اردیبهشت می‌زند و این نشانه‌ای از عظمت و اهمیت و بزرگی پرورش و آموزش است؛ چرا که یکی از معلمان حقیقی انقلاب ـ که پاره تن امام بود ـ را کوردلان بیزار از آگاهی در همین اردیبهشت، از ما گرفتند ـ اگرچه با گذاشتن تاج شهادت بر تارکش ـ تا روز معلم با نام نامی او پیوندی عمیق و استوار بگیرد و اردیبهشت، نمای سبز رستاخیز و زیبایی در میانه بهار دل‌انگیز است.
این حادثه اگرچه تلخ بود اما باید آن را به فال نیک گرفت و همیشه به احترامش ایستاد و کلاه از سر برداشت که آن مرد رفتنش هم بهانه و نماد آموزش و آموزگاری است.
یادش تا ابد جاوید…
از طرفی این روزها «آموزش» نیز ـ به‌تبع اوضاع نامناسب روزگار ـ حال‌وروزش آن گونه که باید مساعد نیست و اثرات این حال نامساعد را می‌شود با تمام وجود حس کرد. لازم است به مسئولان تلنگری زده شود تا تلاششان را دوچندان کنند که این نهاد عظیم اگر خدای ناکرده شکسته شود، خسارت‌ها و آسیب‌هایش قابل جبران نخواهد بود!
به امید روزی که برنامه‌های دست‌اندرکاران محترم و مسئولان گرامی نتیجه مطلوب‌تر بدهد تا درخت پربار آموزش در سرزمین حافظ و سعدی و فردوسی همچنان ببالد و رشد کند… به امید آن روز
و تبریک به معلمان عزیز و آموزگاران زحمتکش و مسئولان محترمی که تدبیر می‌کنند تا این رشد و شکوفایی آسیب نبیند و در سپهر سواد و دانایی همچنان بدرخشد!
انتهای پیام/