به وقت پناه بردن به خدای عزوجل:

به وقت پناه بردن به خدای عزوجل:

بارخدایابه بریدنم از غیر و پیوستنم به تو خود را از هر شکی خلاص کردم، و با تمام وجود به رو آوردم، و از آن که نیازمند به عطای توست روی گرداندم، و درخواست خود را از طرف آن که از فضل تو بی نیاز نیست گرداندم، و دانستم که حاجت خواستن محتاج از محتاج دیگر از سبک رایی و گمراهی عقل اوست. خداوندا، چه بسیار مردم را دیده ام که از غیر تو عزت خواسته اند و خوار شدند، و از غیر تو ثروت طلبیدند و تهیدست گشتند، و در طلب بلندی و مقام برآمدند و پست شدند، پس انسان دوراندیش یه دیدن امثال ایشان بر راه درست رود و پندگیری او مایه ی توفیق او شود، و این انتخاب او را به راه صواب رهنمون گردد. پس ای مولای من مرجع خواهش من تویی نه هیچ مسوول دیگر، و برآورنده ی نیازم تویی نه هیچ مطلوب الیه دیگر، پیش از آنکه کسی را بخوانم تو را می خوانم و بس، احدی در چشم امید من با تو شریک نیست، و هیچ کس در دعای من با تو همراه نیست، و ندای من او و تو را با هم دربرنمی گیرد. الهی، تنها توراست وحدانیت و یگانگی، و ملکه ی قدرت بی نیاز، و فضیلت حول و قوت، و پایه ی والایی و رفعت، و ماسوای تو در تمام عمر خود نیازمند رحمت تو، و در کار خویش عاجز و مغلوب، و در امور خود ناتوان است، و حالاتی گوناگون، و صفات ناپایا دارد، پس تو بالاتر از آنی که همانند و ضدی برای تو باشد، و بزرگتر از آن که همسان و همتا داشته باشی، پس پاک و منزهی، معبودی جز تو نیست.

صحیفه سجادیه.