به احترام عاشقان دانایی… برپا!

درسیاهکل، اسماعیل تپاک (مدیر روابط عمومی سما لاهیجان و سیاهکل): در باب معلم و مقامش و آنچه می‌آموزد، هرچه بگوییم و بخوانیم و بنویسیم باز هم ناچیز است! دلیلش شاید به فطرت آدمی‌برمی‌گردد که هزاران سال است از بدو خلقت تا امروز و تا همیشه همچنان ترقی‌خواه، جستجوگر و در پی آموزش و آموختن است.
از نخستین انسان‌ها تا بشر امروز آن گونه که تاریخ می‌گوید تغییری گسترده و اساسی درزمینهٔ آموزش صورت گرفته و این تغییر و توسعه حاصل نشده مگر به مدد آموختن و یاد دادن! که وظیفه معلمان و آموزگاران بوده تا امروز.
پس بشر امروز اگر به معلم احترام بگذارد درواقع به هستی احترام گذاشته و به خودش و خدای خودش که نخستین آموزگار بشریت است!
از روزگاران دیر و دورِ کهن که آموزشِ دانشِ زیستن به مدد تصاویر بسیار ابتدایی و اشارات صورت می‌گرفت تا امروز که از غرب کره خاکی به دانش‌آموزانی در شرق همین کره خاکی به کمک فنّاوری روز درس و آموزش داده می‌شود، با اینکه تغییراتی بسیار بنیادین و اساسی در همه مبانی دانش و آموزش حاصل‌شده… اما تنها چیزی که هیچ تغییری را نپذیرفته نقش و نفس معلم است!
و بخش جالب‌تر و هیجان‌انگیزتر این قصه آنجا هویدا می‌شود که در همه مکاتب و مذاهب و اقوام بشر و در همه دوره‌های تاریخی بحث آموزش و آموزگار از مباحث اصلی است که تعطیل‌بردار نیست! در همین ماجرای کرونا که دنیا را فلج کرده تنها موضوعی که بحث تعطیلی‌اش را نمی‌شود حتی مطرح کرد موضوع آموزش است. معلمان فداکار همه کشورها و به ویژه آموزگاران عزیز میهنمان ایران با هر ابزاری که بتوانند مشغول آموزش‌اند. حتی آنجا که امکان آموزش از راه دور نبوده معلمان عاشق دانایی به ده‌کوره‌های بدون امکانات رفته و در فضای آزاد با رعایت مسائل بهداشتی روز، مشغول تدریس و یاد دادن هستند.
این سال‌ها که در کشورمان روز معلم مصادف شده با شهادت استاد مطهری آن هم در میانه بهار دل‌انگیز طبیعت اگرچه دلگیر می‌شویم از نبود معلمی در قامت استاد، اما نکوداشت مربیان دانایی در فصل جوانه و رویش به قدری شیرین و دل‌انگیز است که اگر مدارس باز بود امروز را کودکان و نوجوانان و جوانان در کوچه‌ها و خیابان‌ها با گل و کادو به مدرسه می‌رفتند اما…
عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد! با این حساب و با ملاحظه شرایط امروز باید نتیجه گرفت پاسداشت معلم را نباید به روزی خاص تقلیل داد و در همه روزها باید به دانش‌آموزان و خانواده‌ها آموخت که می‌توانند و بلکه باید دبیران و آموزگاران خود را حرمت کنند و به احترامشان صمیمانه از جا برخیزند.
جامعه‌ای که به احترام معلم هرآینه به خودش برپا ندهد و به حرمت آموختن و آموزش در لحظه‌لحظه سال نایستد و کلاه از سر نگیرد جامعه ‌آینده داری نمی‌شود حتماً!
اندکی دقت و مطالعه در شرایط آموزگاران در کشورهای مختلف نشانگر این است که هر جامعه‌ای که هوای معلم را بیشتر و بهتر گرفته! زندگی بهتر و توسعه‌یافته‌تری را در حال تجربه کردن است و این بهتر بودن را در همه زمینه‌ها می‌توان مشاهده کرد.
امید است مسئولان عزیز و زحمتکش درزمینهٔ آموزش در کشور ما هم اگرچه توجهات خوبی به موضوع تعلیم و تربیت دارند اما باز هم بر تلاششان بیفزایند تا شرایط خوب را به عالی بدل کنند که از این طریق می‌توان به فردا رفت!
نوشته را با نقل‌قولی منسوب به یکی از رهبران اروپایی به پایان می‌برم با امید به فردایی که پر از نور و دانایی است…
می‌گویند پزشکان یکی از کشورهای غربی به درآمدشان معترض شده و معلمان را مثال زده بودند که اوضاعشان بهتر است و… رهبر آن کشور با تعجب و قیافه‌ای حق‌به‌جانب خطاب به پزشکان گفته بود: یعنی باید حقوق شما با کسانی که شما را پزشک کرده‌اند برابر باشد؟!
حتی فیلسوفان و دانشمندان و رهبران کشورها همگی روزی دانش‌آموز بوده و در کلاس درس معلمان خود نشسته بوده‌اند!
معلمان را دریابیم تا کشور را دریافته باشیم.
به امید آن روز…
انتهای پیام/