ای لعنت بر این جشنواره فجر!

ای لعنت بر این جشنواره فجر!

عجله نکنید، و نسبت تندروی ندهید!

صبح ۲۲ بهمن وقتی جمعیت آنچنانی مردم گیلان را در مسیر راهپیمایی دیدم خوشحال از این نکـته بودم که بار دیگر بیرق انقلاب در جهان افراشته تر شده و چشم طمع دشمنان را کور کرده است.

وقتی آن پیرمرد، که عصازنان مسیر راهپیمایی را به سختی طی می نمود یا آن مادری که فرزند شیرخوار خود را در آغوش گرفته بود و دختر کوچک چادر بر سرش را با خود همراه می برد،

یا آن عزیزی که تازه  معده اش را عمل نموده بود اما با همان بی حالی در راهپیمایی شرکت کرده بود، وقتی همه اینها را می دیدم، وقتی انبوه جمعیت را از بالای میدان شهرداری مشاهده نمودم، و وقتی حضور میلیون ها ایرانی مسلمان را در تلویزیون که به ندای امامشان لبیک گفته و با شعارهای مرگ بر آمریکا و اسراییل جهان را به اعجاب آورده بود دیدم از حماقت دشمنان تعجب کردم که با وجود چنین ملت هوشیاری که در سخت ترین شرایط اقتصادی هم دست از حمایت امام و نظام اسلامی شان بر نم دارند، چگونه دشمنان امید ضربه زدن به این نظام الهی را دارند!!

اما جواب این سوالم را یافتم هنوز شام ۲۲ بهمن به پایان نرسیده بود که شبکه نمایش با پخش اختتامیه جشنواره فجر جوابم را کاملاً منطقی داد. دشمن احمق نبود، نه! ما غافل بودیم!

جشنواره ای که با پول های این ملت برای اعتلای فرهنگ انقلابی قرار بود برگزار شود که صبح پیر و زن و کودک و جوان با حضور میلیونی خود آنرا فریاد زده بودند اما حکایت جشنواره به اصطلاح فجر چیز دیگری بود! از زنانی که تصویرشان در رسانه ملی پخش نمی شد بگیر تا طعنه های معنی دار آن برنده سیمرغ کذایی!

وقتی آن مرد سیمرغ را در “اینجا” بسته شده می خواند و آرزوی آزاد شدن برایش می کرد و همه دست می زدند و می گفت این سیمرغ باید به آسمان سبز پرواز کند، و حضار بر شدت کف زدن افزودند و زمانی که آن زن مشهور به فیلم های فمینیستی برای فیلمی که اصل قرآنی و اسلامی را زیر سوال می برد همان اصلی که بخاطر عدم تمکین نهضت آزادی به آن امام نهضت آزادی را غیر قانونی دانست و او هم از این جشنواره انقلاب سیمرغ و جایزه می گیرد. یا آن بازیگر مرد که هنوز صحبت هایش از داستان “خاله سوسکه” در ستاد موسوی یادمان نرفته ، روی سن به حضار می کند و می گوید سبز باشید!

یا پگاه آهنگرانی ، بازیگری که در ایام فتنه و پس از آن یکی از عناصر فعال و «تابلودار» در این زمینه بوده و همسویی او با فتنه‌گران و سینه‌سپر کردنش برای آنها حتی بعد از دستگیری سران فتنه زبان زد است و همه آن را می‌دانند. بازیگری که حتی تا چندی پیش توسط نهادهای امنیتی به دلیل همکاری با رسانه سلطنتی بی بی سی دستگیر شد و با خواهش و میانجی‌گری آزاد شد و بازیگری که در خانواده‌اش اثری تولید نمی‌شود مگر آنکه راهنمایی و ارائه تصویری تلخ از ایران باشد. کسی که در صفحه شخصی فیس بوکش یک عکس با حجاب نمی توانی پیدا کنی. حال این بازیگر و خانواده اش نه تنها در فیلم‌ها بازی می‌کنند و فیلم می سازند بلکه متأسفانه از سوی هیأت محترم داوران نیز به عنوان نامزد دریافت جایزه انقلاب معرفی می‌شود.

البته خواندن پیام هایی هم که در صفحه فیس بوک خانم آهنگرانی منتشر شده است خالی از لطف نیست.

براستی فاصله این جشنواره تا فجر انقلاب به اندازه فاصله آن بازیگر است تا مریم مقدس!

جشنواره ای که در روز پیروزی انقلاب حتی یک عکس ۴*۶ از امام هم نمی توانی بیابی!

جشنواره ای که در آن کسانی جایزه می گیرند که حتی ۲۵ سانتی متر هم برای این انقلاب قدم برنداشته اند!

جشنواره ای که از شرم چهره های هفت رنگ زنانش نمی توانند تصاویرش را پخش کنند!

جشنواره ای که به دستگیر شدگان توطئه علیه نظام جایزه می دهد!

و…

آری  فجر ما در کف خیابان ها بود، البته جشنواره ای که در” کاخ” برگزار شود همینگونه خواهد بود.

یاد جشنواره عمار بخیر!

حال به نظر شما نباید گفت لعنت بر این جشنواره فجر؟!!

۸دی