بالکانیزاسیون

درسیاهکل/جمشید عطار حمیدی : از آنجائیکه خاورمیانه که در برگیرنده کشور های بین دریای مدیترانه و خلیج فارس می باشد ، از اهمیت سوق الجیشی خاصی برخوردار بوده و کشور های اروپائی ، بالاخص انگلستان ، آلمان ، فرانسه و ..برای دست یابی به منابع آن از هیچ تلاشی دریغ نمی نمایند. لذا امروزه با توجه به چالش های بوجود آمده در پیرامون کشور عزیز مان ایران و هجمه و حمایت ابر قدرت ها در بچالش کشیدن مناطق مورد بحث در درون سرزمینهای خاورمیانه ، میطلبد تا دوستداران و سیاستمداران و دولتمردان با اشتباه کاریها و قومیت گرائی ها بهانه به دست دشمن ندهند.

عوامل انگلستان و آمریکا بیکار ننشسته اند هر روز بهانه ای به نامهای مختلف ( انقلاب مخملی ، کودتای خزنده ووو ) برای حفظ منافع خود در منطقه به تکاپو افتاده اند .

بعد از بر قراری روابط سیاسی – اقتصادی ایران با دول غرب در دوران حکومت صفوی که نهایتاً به وابستگی سیاسی – اقتصادی در دوران حکومت قاجار رسید . استعمار پیر به موقعیت استراتژیکی ایران پی برده بود و برای دستیابی به بنادر جنوبی برای دستیابی به سرزمین های هند و چین (شاهرگ حیاتی انگلیس) چشم دوخته بود و روسها نیز ایران را تنها پل ارتباطی برای دستیابی به در یاهای آزاد می دانستند.

هنگامیکه محمد شاه قاجار برای هرات و سایر اراضی شرقی ایران مبادرت به لشکر کشی کرد ، فتنه انگلستان ایجاد آشوب و شورش در چند نقطه داخل خاک ایران بود تا دولت را در گیر بحرانهای داخلی نماید . اما موفق نشد و بدین لحاظ در خلیج فارس مداخله نظامی نمود و خارک و سواحل جنوبی کشور را متصرف شد.

تا قبل از جنگ دوم جهانی ، هندوستان شاهرگ حیاتی انگلیس محسوب میشد که انگلستان با در دست داشتن هندوستان فرمانروای دریاها بود. یاد آوری می نماید بعد ازسفر واسکو دوگاما از کشور پرتغال به هندوستان در سال 1497 راه برای ایجاد مستعمرات در سرزمین هندوستان و سایر نواحی آسیا گشوده شد.

در سال 1662 دولت پرتغال جزیره بمبئی را به چارلز دوم پادشاه انگلیس هدیه کرد که بعد ها به کمپانی هند شرقی ( که در سال 1600 بفرمان ملکه الیزابت تاسیس گردیده بود) منتقل شد .

امپراتوری بریتانیای کبیر به تدریج با زور و زر هندوستان را به تدریج از دست راجه ها و امپراطوران مغول هند خارج نمود و با این حیله و نیرنگ توانستند پرتغالیها را از گردونه رقابت خارج و بر اوضاع سیاسی – اقتصادی هند تا اوایل جنگ جهانی اول مسلط شود. لذا با ظهور ناپلئون در فرانسه این مبادلات برهم خورد زیرا ناپلئون همه توانش را معطوف به منافع حیاتی انگلستان که در هند بود معطوف نموده بود ، چون حمله به هند از راه دریا میسر نبود ، لذا ایران را پل ارتباطی برای حمله به هند دانست.

ناپلئون حیات انگلستان را در تسلط به هندوستان می دانست و اروپائیان انگلستان را مغز امپراتوری و هندوستان را قلب این امپراتوری می نامیدند. وقتی امپراتوری انگلیس از نیات ناپلئون آگاه شد ، برای حفظ منافع خود در مقابل تهدیدات ناپلئون و دفاع از هندوستان ، بلوچستان ایران را کمربند حفاظتی جنوب غربی هند تعریف نمود.

پیمان فین کنشتاین (در زمان سلطنت فتحعلی شاه قاجار) در چهارم ماه مه 1807 بین دوکشور ایران و ناپلئون که قطع رابطه ایران با انگلستان بود و نیز اعلام جنگ ایران با بریتانیای کبیر ، زیرا یکی از مفاد دیگر این پیمان اجازه دادن به قشون ناپلئون برای
عبور از خاک ایران و بر خورداری ازحمایت ایران جهت لشکر کشی به هندوستان بود.

با ورود نمایندگان ناپلئون (( ژنرال گاردین)) به ایران و وحشت بریتانیای کبیر و اعزام سر جان ملکم ((از طرف بریتانیا)) و عدم پذیرش او توسط دولت مرکزی ، انگلستان را بر آن داشت تا هندیان آموزش دیده در فنون نقشه برداری که با لباس روحانی بعنوان سیاح ، تاجر ، زاهد و درویش برای شناسائی مرزهای شرقی به ایران بفرستد و یک نفر شخص نظامی به نام سروان گرانت را ماموریت داد درباره بلوچستان غربی تحقیق نماید.

از دیگر جاسوسان انگلستان دو نفر به نامهای ستوان پاتینجر وکریستی بودند که از ماموران سیاسی نظامی انگلستان بودند و ماموریت داشتند راه خشکی و توانمندیهای طبیعی واقتصادی و مناطق سوق الجیشی بلوچستان را در مقابله با نیروهای ناپلئون بررسی نمایند.

دولت انگلستان با تجربه تلخ سال 1815 (فین کنشتاین) ایران را به عنوان خط دفاعی هندوستان قابل اعتماد ندانست و ترس از اینکه روسیه بتواند از شمال خراسان به خان نشینهای آسیای مرکزی دست یابد .

لندن وکمپانی شرقی نظرات خود را به آسیای مرکزی معطوف داشتند و انتقال دیوار دفاعی از ایران به آسیای مرکزی را مد نظر قرار دادند.

با نگاهی که لندن در مورد علاقه روسیه به تعمیم زبان ایرانی- عثمانی و آسیای مرکزی در حال توسعه دادن داشت، طرح ((مسئله شرق)) یا (( بازی بزرگ)) توسط بریتانیا ریخته شد. که در این طرح از ایران به عنوان دولت حایل در برابر پیشروی و توسعه طلبی فزاینده روسیه به هندوستان که از اهمیت استراتژی خاصی برخوردار بود استفاده شود.

به علت سیاست ضعیف دولتمندان قاجار در مقابل سیاستمداران قوی انگلیس ، بریتانیای کبیر سد دفاعی خود را در برابر تهاجم دشمن در سرزمینهای خاوری ایران (بلوچستان) که دولت ایران بدان توجهی خاص نداشت معطوف گردید. این بی توجهی دولت ایران به مناطق شرقی همان چیزی بود که انگلستان بدنبال آن می گشت.
لازم به ذکر است در زمان ناصرالدین شاه قاجار و با تدابیر لازم میرزا تقی خان امیر کبیر که به اهمیت بلوچستان پی برده بود ، بعد از دولت محمد شاه قاجار ، در زمان سلطنت ناصرالدین شاه ، ایران در صدد وادار کردن بلوچها در اطاعت از حکومت مرکزی بر آمد.

با توجه به سیاست های انگلستان جهت تجزیه بلوچستان که با شکست مواجه شد ، انگستان به دنبال ترفند های دیگر بود.

بعد از شورش 1857 در هندوستان ، انگلستان در تقسیم بلوچستان مصمم شد. زیرا انقلاب هند خطری بود که متوجه منافع انگلستان شد.

یکی دیگر از نتایج عمیق باقیمانده انگلیس در ایران بعد از انقلاب هند 1857 بود که انگلستان مصمم در ارتباط تلگرافی از هند به اروپا با استفاده از خاک ایران بود که با مقاوت شدید ایران مواجه شد ، لذا بعدها با ورود سرهنگ ایستوک به ایران و امتیاز کشیدن خطوط در 17 دسامبر 1862 در زمان صدارت امین الدوله که با انگلیسیها رابطه صمیمانه داشت امضاء گردید و عملاً ورود دیگری برای انگلستان در تصمیمات سیاسی – اقتصای ایران شد.

تاریخ و وقایع بالا و کودتای 28 مرداد و وقایع سالهای اول انقلاب و اتفاقات 34 ساله بعد از انقلاب اسلامی ایران و مشکلات به وجود آمده برای جوانهای کم سن و سال ، با توجه به اینکه حدود 70% جمعیت ایران زیر 35 سال دارند.

همه اینها دست در دست هم داده و با دخالت نهانی ابر قدرت های انگلیس و امریکا می خواهند با نا امیدی جوانان ما آینده کشور را رقم بزنند ، مسئولین و جوانان ما آگاه باشند .

اما مسئولان…..و نیروهای انتظامی و قضائی بایستی به جد با ناهنجاریها مقابله نمایند ، تا بستری سالم برای ورود فرزندانمان و خودشان به این مملکت را فراهم آورند.