ورود ممنوع

به گزارش درسیاهکل وبلاگ یاس کبود  نوشت :

دقت کرده اید بعضی وقت ها بت پرست می شویم؟!وقت هایی را می گویم که بتی به نام «من»را می پرستیم!

«من»بهتر از بقیه هستم…

«من»برترم…

«من»باهوش ترم…

«من»…

چه قدر خوب می شد اگر از لباس غرور بیرون می آمدیم؛ظلمتش را می شکافتیم و با سرعت نور به سمت نور،به سمت جایی بدون«من» و به سمت دنیایی دیگر می رفتیم.

چه قدر خوب می شد اگر از زمین «مَنیَّت»دل می کندیم؛دو بال آزاد به دست می آوردیم و به آسمان ها عروج می کردیم،پروازی از پستی به سوی هستی.

رسیدن به قله سعادت وقتی ممکن می شود که پرونده ی«من»را برای همیشه ببندیم.

دیگر ترازوی خیالمان را جلویمان نگذاریم،خودمان در یک کفه و دیگران در کفه ی دیگر،کفه ی خودمان را سنگین تر فرض نکنیم.

بیایید خودمان را با خودمان مقایسه کنیم؛فرد ایده آلی که در نظر داشتیم به سرزمینش قدم بگذاریم و خُلق و خوی ما را رنگ خودش کند،نقشه ی ساختمان شخصیتی ای که برای خود کشیده بودیم،در مقابل،خانه ی وجود الآنمان،ببینیم چه طور مهندسی بوده ایم.

بیایید تابلویی به دیوار وجودمان نصب کنیم و روی آن بنویسیم:

«ورود دیو غرور اکیداً ممنوع!»