آخه این چه لباسیه که پوشیدی؟

به گزارش درسیاهکل وبلاگ در انتظار خورشید زمان نوشت:

کی از بچه های زمان جنگ تعریف می کرد:
سال ۶۵ میدون ولی عصر تهران، پاتوق بچه حزب اللهی ها بود که عصر هر روز، علیه بی حجابی و فساد تظاهرات می کردند.
اون روز، همراه رفیقام توی میدون ولی عصر چرخ می زدیم و به اونایی که تیپ و ظاهرشون ناجور بود، گیر می دادیم. همین طوری که داشتیم می رفتیم، ناگهان چشمم افتاد به دوتا جوون پونزده شونزده ساله که از روبه رو می اومدن طرف ما. همین که بهمون نزدیک شدن، رفتم جلو و بی مقدمه، سیلی محکمی به صورت یکیشون زدم. انصافا مودب بود و خیلی با احترام گفت:
– برادر، واسه چی منو می زنی؟!
که گفتم: “آخه این چه لباسیه که پوشیدی؟”
یه پیراهن آستین کوتاه قرمز (تی شرت) تنش بود. با تعجب یه نگاه به لباسش انداخت و گفت:
– مگه لباس من چشه؟
که با عصبانیت گفتم: “چش نیست؟ قرمز که هست، آستین کوتاه هم هست.”

لبخندی زد و گفت: “خب برادر اگه لباسم ایراد داره، ایناهاش، از همین مغازه خریدمش.”
و به مغازه ای اشاره کرد که اتفاقا از همان پیراهن در رنگ های مختلف در ویترینش چیده شده بود.
موندم چی بگم که گفتم: “من به اون کار ندارم، تو نباید اینو بپوشی.”
با تعجب گفت: “خب برادر اگه ایراد داره جلوی اونو بگیرین که نفروشه.”
هر طوری بود ردش کردم رفت و بهش گفتم که سریع بره خونشون لباسش رو عوض کنه.

چند ماه بعد، زمستون ۱۳۶۵، قبل از عملیات کربلای ۵، توی پادگان دوکوهه بودم. داشتم با رفیقام می رفتم که ناگهان دیدم همون پسربچه، داره از روبه رو میاد طرفم. دستپاچه شدم. تعجب کردم. اون کجا، جبهه کجا؟!
نردیک که شد، با همون ادب و احترام قبل، دستش رو دراز کرد، دست داد، سلام و احوالپرسی کرد. وقتی خواست بره، با خنده به لباسش اشاره کرد و گفت:
– برادر، من لباسم رو عوض کردم، جبهه ام اومدم، ولی هنوز نفهمیدم واسه چی به من سیلی زدی!!!
موندم چی جوابش رو بدم.
و رفت…..
بعد از عملیات کربلای ۵، شنیدم اون پسر بچه شهید شده و پیکرش هم توی شلمچه جامونده….

شادی روح همه شهدا صلوات….