آیا قالیباف دقیق‌ترین مواضع را درباره فتنه گرفته است!؟

به گزارش رجانیوز، اظهارات شهردار تهران در این برنامه زنده تلوزیونی به فتنه ۸۸ هم کشیده شد و او با دفاع تمام قد از عملکرد خود در آن برهه حساس اظهار داشت: ”معتقدم نباید کسی رفتارش را به رخ دیگران بکشد که من در حوادث سال ۸۸ عمارگونه رفتار کردم! متاسفانه این به رخ کشیدن امروز خیلی زیاد شده است.”

قالیباف با اشاره به موضع‌گیری در برابر حوادث سال ۸۸ گفت: “خود من جزو کسانی بودم که اولین صحبتم را در شب دوم یا سوم بعد از انتخابات انجام دادم و الان که مرور می‌کنم می‌بینم دقیق ترین حرف‌ها را هم همان زمان زدم اما ما از شهید بهشتی یاد گرفته ایم که مودب باشیم و به کسی توهین نکنیم.”

وی بدون اشاره به عملکرد خود و مجموعه تحت مدیریتش پس از نمازجمعه تاریخی رهبر انقلاب افزود:  ”در مورد حوادث آن سال حادثه تلخ زمانی رخ داد که با وجود حضور رهبر انقلاب در نماز جمعه و صحبت‌های ایشان که تکلیف را کاملا روشن کرد برخی باز هم عناد ورزیدند و راهشان را ادامه دادند.”

شهردار تهران اگرچه این اظهارات را در یک برنامه مرتبط با دفاع مقدس بیان داشت و همواره نیز تاکید داشته که جنگ تحمیلی ۸ ساله به عنوان یکی از معیارهای غربال نیروهای انقلابی در تاریخ ثبت شده اما اظهارات وی نشان می دهد وی چندان اعتقادی به اینکه فتنه ۸ ماهه سال ۸۸ نیز به مثابه غربالی برای سیاسیون بوده است، ندارد و علیرغم عملکرد و مواضع نه چندان خوب خود در این زمینه، بر دفاع از آن تاکید جدی دارد.

در این زمینه رجانیوز ضمن بازخوانی مواضع دکتر قالیباف در فتنه ۸۸، قضاوت را به خوانندگان محترم می سپارد:

مهمترین موضع‌گیری آقای قالیباف در سال ۸۸ صحبت‌های ایشان در گفتگوی ویژه‌ی خبری در تاریخ ۲ تیر ۸۸ است و در حالی که چند شب قبل از وی دکتر حداد عادل با حضور در همین برنامه، با صراحت به ادعای دروغ تقلب در انتخابات سبزها تاخت و حتی اعلام کرد حاضر است با میرحسین موسوی مناظره کند و دعوا را فراتر از دعوای دو کاندیدا دانست، قالیباف در این مصاحبه بدون یک کلمه موضع گیری درباره دروغ تقلب، به مواردی کلی اشاره میکند و بین نظام و اغتشاش‌گران، نقش میانه را بازی کند.

شهردار تهران در این برنامه می گوید: «وقتی یک منازعه‌ای به پیش می‌آید و یک اختلافی پدید می‌آید هر دو طرف مقصرند»، «یکی از افتخارات نظام جمهوری اسلامی ایران خلق حماسه بزرگ ۸۵ درصدی ملت در سی سالگی انقلاب اسلامی ایران است»، «عدالت در اخلاق بزرگترین نیاز عرصه سیاست است»، «این جنگ تبلیغاتی که در این مناظره‌ها و این منازعه‌ها شروع شد، قبل از آن اگر دقت می‌کردید پیش از گسترش در جامعه همه اینها را در رسانه‌های خود نامزدها قابل مشاهده بود»، ، «قانون انتخابات نیازمند به بازنگری است»، «اطلاع‌رسانی در زمینه انتخابات یکی از ضعف‌های عمده این دوره بود »، «همه آنها که دارای ابهاماتی در فضای انتخابات هستند باید با سند سخن بگویند»، «باید، نخبگان، مردم و نامزدها بپذیرند که در یک انتخابات یک نفر برنده می‌شود و یک نفر انتخاب می‌شود»، «آیا آموخته‌ایم که اگر شکست خوردیم باید چگونه رفتار کنیم، آیا باید بداخلاقی‌ها را ادامه دهیم؟»، «عزیزی که منتخب می‌شود باید این باور درونی را داشته باشد که از لحظه انتخاب شدن بداند که منتخب ۷۵ میلیون جمعیت ایران است و مخاطبان وی تنها رای‌دهندگان به وی نیستند و این را باید در عمل و بیان رعایت کنند»، «وقتی ما مدعی قانونگرایی هستیم اما خودمان توجهی به قانون نداریم نتیجه آن این می‌شود که یک عده‌ای آشوبگر فضا را در کشور ملتهب می‌کند»، « آن جمعیتی که در ۲۵ خرداد به خیابان‌ها آمدند یک بخشی از مردم بودند که دارای ابهاماتی بودند»، « ای کاش مجریان قانون و آنهایی که می‌خواهند تجمعات را برگزار کند، قانون را رعایت می‌کردند »، «{در ۲۵ خرداد} شاهد آن بودیم که افرادی حرفه‌ای با نظام مشکل دارند و صف‌شان از مردم جداست، دست به اغتشاشاتی زدند»، « کاندیداها از فرصت پنج روزه استفاده کنند »، « اگر ما اختلاقی داریم باید آن را در چارچوب قانون پیگیری کنیم و بدانیم که دشمنان در کمین‌اند و در این راه باید دست در دست هم با تکیه بر وحدت کلمه برای پیروزی در مسیر انقلاب و نظام گام برداریم»، «با در اختیار قرار دادن فرصت‌ها برای همه اجازه دهیم بیانات مختلف مطرح شود»، « وی در پایان با تاکید بر ارائه مستندات محکمه پسند از سوی کاندیداها گفت: اجازه دهیم شیرینی بزرگ حضور ملت که برخاسته از افکار امام و انقلاب بوده به کام جامعه تلخ نشود و اعتراضات خود را در مجاری قانونی پیگیری کرده و به پیش ببریم».

به علت آنکه این اصلی‌ترین موضع ایشان در تمام سال ۸۸ است، کمی‌به تفصیل اشاره شد. ولی در این موضع‌گیری‌ها کاملا سیاست پرهیز از مواضع صریح و پرداختن به کلیات تا به کسی بر نخورد،  یکی به میخ و یکی به نعل زدن، عدم پرداختن به موضوع اصلی، عدم پرداختن به دروغ بزرگ و اتفاقات عجیبی که علیه نظام برنامه‌ریزی شده است، عدم اشاره به نفوذ و دخالت و نقشه‌کشی گسترده آمریکا و بیگانگان، تقلیل سطح اختلافات و تعارضات به یک اختلاف سلیقه ساده و … مشخص است. در بهترین حالت، شهردار محترم تهران در آن برهه هنوز متوجه دعوای اساسی بین نظام و مستکبرین نشده است و تصور می‌کند دعوا بین دو کاندیدا است.

در ۲۰ تیر ۱۳۸۸ ایشان در موضع‌گیری دیگری در مراسم گردهمایی فصلی مدیران ارشد شهرداری تهران اظهار داشت: «برای گذار از شرایط حساس کنونی که به راستی سخت تر و پیچیده تر از گذشته است، نیازمند هوشیاری و بهره گیری از تجارب قبلی هستیم و باید با میانه روی به جامعه آرامش بخشیم»، « وی حوادث اخیر در کشور را ، فتنه خواند»، «در این شرایط همه ما وظایفی داریم و باید برای شفاف سازی تلاش کنیم»، «باید تلاش کنیم تا محیط و جامعه را به سمت آرام سازی ببریم ، نه به سمت تنش و بدون موضع گیری‌های غلط و حرف‌های غیر منطقی ، باید میانه روی را اساس کار قرار دهیم»، « نباید در عالم فتنه ، همه چیز را سیاه یا کاملا سفید ببینیم و خودمان را حق به جانب دید»، « تندروی ، جناحی عمل کردن ، قدرت طلبی و شهوت نام و زیاده خواهی از عوامل سیاسی فتنه انگیزی است»، «باید از ولایت فقیه دفاع و آن را حفظ کنیم و باید آن را فصل الخطاب دانسته و اساس کار بدانیم ».

باید پرسید در آن شرایط میانه‌روی چه معنایی می‌داد؟ اصولا مطرح کردن کلیدواژه “اعتدال و میانه روی” در اوج فتنه‌ها و درگیری‌های نیروهای انقلابی با ضد انقلاب چه پالسی برای هواداران انقلاب مخابره می کند؟

 آیا باید نظام در برابر خواسته‌های غیر قانونی کوتاه می‌آمد؟ مگر می‌شود میانه‌ی حق وباطل ایستاد؟ آیا فراتر از این مصاحبه‌، ایشان و مجموعه زیر نظرشان تلاشی برای شفاف سازی داشتند؟

موضع بعدی شهردار محترم تهران به ۹ مرداد ۸۸ مربوط است. وی در مراسم بزرگداشت شهید بابانظر درباره فتنه می‌گوید: «معتقدم هیچ گاه در این ۳۰ سال مانند فتنه‌ امروز را نداشتیم و حتی زمان گروهک‌های ضدانقلاب باز هم مانند فتنه‌ امروز نبود، چرا که امروز گرفتار فتنه‌ افرادی هستیم که یا از جنس نهروانیانند و یا از جنس جملیان… بنابراین نگذاریم در این مقطع ضربه‌ای به نظام و ولایت بخورد و همان طور که در جنگ مردانه ایستادگی کردیم، امروز هم باید در مقابل این فتنه‌ها بایستیم»

وی ادامه می دهد: «حال باید بدانیم کسانی که در جبهه‌ نامردها هستند، حق دارند پرچم دفاع از جنگ و بسیج را بردارند؟ … روی صحبت من با کسانی است که نهایت، کار آن‌ها، آمدن به راه‌آهن بود. کسانی که دکمه‌های یقه‌شان تا بالا بسته بود و می‌گفتند، خدا به ما توفیق حضور در جبهه را نداده است» و قالیباف هیچ گاه توضیح نداد آیا کسانی که انتهای هزینه کردنشان در فتنه، مواضع مبهم، ناکارآمد، حداقلی و بی اثر بود، حق داشتند ادعای دفاع از انقلاب را داشته باشد؟

موضع‌گیری بعدی شهردار تهران درباره حوادث روز قدس مربوط به چند روز پس از آن است. وی در مراسم افتتاح تقاطع غیر همسطح خیابان شقایق با بزرگراه شهید کاظمی بر “وحدت” بدون اشاره به مبانی و طرفین آن سخن می گوید و تاکید می کند: «امروز دشمنان انقلاب با تشخیص درست مهمترین گرانیگاه انقلاب را مورد حمله قرار دادند که وحدت را از بین ببرند». وی درباره حوادث روز قدس نیز به چندجمله کلی اکتفا می کند: «در حاشیه روز قدس تعدادی حرکات‌های ضد انقلابی ایجاد شد و هر کس که دلسوز مردم باشد این حرکت را محکوم می‌کند»، « درست است که این حرکت قابل توجه نبود و تعداد آنها بسیار محدود بود ولی به هر حال این کارها غیر قابل قبول و غیر قابل تحمل است».

شهردار تهران ۱۳ آبان ۸۸ و پس از بی حرمتی‌های بی سابقه فتنه گران به آرمان‌های انقلاب سکوت اختیار کرد و بعد از مدتها، در قبال اهانت به امام روح الله در ۱۶ آذر ۸۸ که‌هاشمی رفسنجانی نیز با صدور بیانیه ای نسبت به آن موضع گیری کرد و حتی حزب کارگزاران، مجمع روحانیون، مردم سالاری و حزب مشارکت نیز این اقدام را از سر ناچاری محکوم کردند، اعلام کرد: “حتما هم باید بر سر ضرورت برخورد با مسببین و عاملین این حرکت زشت به سختی ایستاد… «حالا» باید موضع شفاف گرفت و نگاهها را از زاویه سیاست معطوف به صورت زیبای وفاداری کرد. اصلا مگر می‌شود دم از انقلابی بودن بزنیم و حالا که سخن از شأن و حرمت آن معمار کبیر انقلاب است سکوت کنیم؟”

اما قالیباف بلافاصله مواضع دوپهلوی خود را در این جا نیز بروز می دهد: ”این اقدام از منظری دیگر حاصل بی تقوایی آنهایی است که نه تنها فضای تهمت و شایعه سازی را از میان نبرده بلکه اتفاقا می‌خواهند حتی الامکان بدان دامن بزنند. آنها کسانی هستند که حتی در رسانه‌های عمومی‌هم برای یکدیگر خط و نشان کشیده، همدیگر را تهدید کردند” البته خطاب این جمله واضح است که به آقای موسوی نیست. اینها چه کسانی‌اند؟ و به چه کسان دیگری تهمت می‌زنند؟ آیا اتهام خیانت به آقای موسوی و گروهک سبز را تخطئه می‌کند؟

قالیباف ادامه می دهد: “هر چند نباید فراموش کنیم که دوستان ما در رسانه ملی هم با حرکت اشتباهشان بدعتی تازه پدید آورده و دلهای فراوانی را به درد آورده اند. ما همگی معتقدیم که محکوم کردن آن اقدام زشت و اطلاع رسانی و شفاف سازی حاشیه آن باید صورت می‌گرفت، اما پخش اینچنینی تصاویر آن هم از رسانه ملی هم جای سؤال دارد و هم جای تأسف.” این درحالی بود که در آن شرایط حمید انصاری رییس موسسه تنظیم آثار امام، اصل توهین‌ها را منکر شد و به صدا و سیما تاخت و از طرف دیگر بی بی سی، هر روز تحلیل و برنامه می‌گذاشت که کار صدا و سیما زشت و اشاعه‌ی فحشا بوده است و در این بین رهبر معظم انقلاب چند روز پس از این ماجرا اعلام کردند: ”عقل حکم می‌کند، در قضیه اهانت به امام (ره) به جای آنکه منکر اصل قضیه شوید، اهانت را محکوم کنید و بالاتر از آن به حقیقت و عمق این اقدام پی ببرید و متوجه شوید که دشمن کجا را هدف گرفته و به دنبال چیست.”

اما پس از افتضاح روز عاشورای فتنه گران  که از طرف موسوی “خدا جو” لقب گرفتند؛ آقای قالیباف در این اوضاع چه موضعی گرفت؟

وی در گفتگو با خبرگزاری مهر همچنان بر مقصر بودن دو طرف تاکید دارد و میگوید: « تداوم روند قانون‌گریزی و افراط  امکان دارد کار را به‌جایی برساند که روزی کار از دست هر دو طرف ماجرا خارج شود، این مسائل قابل پیش‌بینی بود»،‌ «وقتی قرار باشد امور به‌جای حل آن در مجاری قانونی و عقلانی‌اش در کف خیابان مطرح شود،حتما گروه‌هایی که با نظام و اسلام هیچ نسبتی ندارند و معاند هستند به طمع می‌افتند تا بیایند و صحنه را مدیریت کنند»، « بنده معتقدم باید تفکیک بین جریان معترض و جریان مشکوکی که حوادثی از قبیل روز عاشورا ایجاد می‌کند، قائل شد»، « من تاکید دارم که جریان معترض باید خط خودش را از این حوادث جدا کند. اگر اتفاقات روز عاشورا را قبول ندارد  به روشنی آن را بیان کند و بین خود و جریان اغتشاشگر و مشکوک مرز شفاف ایجاد کند»، « باید به دشمنان این کشور و مردم هم آشکارا گفت که پرونده و کارنامه شما روشن است. عملکرد شما در این ۵۰ سال اخیر حتی فراتر از کارنامه‌تان با انقلاب و نظام جمهوری اسلامی، کارنامه سیاهی است. خیانت شما آشکار است».

اما مواضع این چنینی شهردار تهران باز هم ادامه دارد. ایشان پس از ماجرای عاشورا و حماسه ۹ دی در ۱۹ بهمن ۸۸ در قم می‌گوید:

«چه آنهایی که بد تصمیم می‌گیرند و بد مدیریت می‌کنند و چه آنهایی که ناامنی درست می‌کنند و نمی‌گذارند مدیریت کار خود را انجام دهد هر کدام به نوعی چوب لای چرخ انقلاب می‌گذارند». «تنها آنارشیستها هستند که برای حل مشکلات کف خیابان را به منطق و گفتگو و قانون ترجیح می‌دهند»

اینها همه ی مواضع شهردار محترم تهران در قبال فتنه ۸۸ بود، عملکرد شهرداری تهران در این برهه نیز خود جای تامل جدی است و در حالی که ایشان  به عنوان شهردار تهران حجم عظیمی‌از امکانات فرهنگی-رسانه‌ای در اختیار داشت تا از آنها برای مقابله با فتنه‌گران استفاده کند، چقدر از این پتانسیل در راه مقابله با فتنه ۸۸ بکار گرفته شد؟

آیا به واقع فرهنگسراها و سازمان فرهنگی هنری این ظرفیت را نداشتند که دست به شفاف‌گری بزنند؟ برنامه‌های مختلفی برای آگاه کردن ذهن مردمی‌که آقای قالیباف معتقد بود از اغتشاشگران جداست، بگذارند؟ چه برنامه‌هایی اجرا کردند؟

و پرسش دیگر اینکه اطرافیان شهردار تهران در این برهه چه کسانی و با چه کارنامه ای بودند؟

در ۲۰ تیر ۸۸ آقای ایازی جایگزین آقای نوریان در سازمان فرهنگی هنری شد و این در حالی بود  که حتی سایت  خبرآنلاین در فروردین ۸۹ درباره‌ی ایازی می‌نویسد: “وی در دوره پس از انتخابات، مواضعی خاص داشت. روزنامه شرق نیز در اولین شماره دوره جدید انتشار خود مصاحبه مفصلی با سیدمحمد علی ایازی داشت.”

 یا ماجرای استعفای اخراج مانند یکی دیگر از معاونان قالیباف به دلیل امضای نامه حمایت از آشوبگران در مهر ۸۸٫

احمد دنیامالی معاون شهرداری تهران در فتنه ۸۸ بود که در طول رقابت‏های انتخابات دهم ریاست جمهوری، روابط منظم و تشکیلاتی با ستاد میر حسین موسوی داشت و برخی منابع از استفاده او از جایگاه معاونت شهرداری در این رقابت‏های سیاسی هشدارهایی را اعلام می‏کردند.

معاون دکتر قالیباف حتی بعد از انتخابات، نامه حمایت از آشوبگران را به همراه جمعی از منسوبین آیت الله‌هاشمی رفسنجانی و آقای خاتمی و مدیران ارشد دولتهای آن دو امضا کرد.

 دنیامالی که پس از ریزش تونل توحید به شدت مورد انتقاد افکار عمومی قرار داشت به همراه جمعی از مدیران ارشد دولتهای سازندگی و اصلاحات و اعضاء ارشد احزاب مشارکت و مجاهدین انقلاب در تاریخ جمعه، ۲۳ مرداد ۱۳۸۸، بیانیه ای صادر کرد و در آن نوشت: “نظرهای انتقادی و راه حل‌های اصلاحی مراجع عظام، استادان دانشگاه‌ها و نخبگان کشور همچنین آقایان‌هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی، میرحسین موسوی و مهدی کروبی را باید به عنوان حاصل مدیریت عالی نظام در قوه مجریه و مقننه تا پیش از دولت نهم جدی، همه جانبه و دلسوزانه برای کشور و نظام قلمداد کرد. باید باور کنیم که به کمک همین تجربه‌ها و آگاهی‌ها باید راهی برای خروج از این بحران پیدا کرد.”

 در ادامه این بیانیه ادعا شده است:”از اولین روز پس از انتخابات رسانه به اصطلاح ملی تبلیغاتی وسیع و پردامنه علیه نامزدها و جریان‌های انتخاباتی رقیب دولت را سازمان داد و هرگونه امکان قانونی برابر برای معترضان به نحوه برگزاری و نتایج انتخابات در هر زمینه یی عملاً سلب شد. مردم در برابر درخواست روشن و ساده خود آن هم از طریق راهپیمایی مسالمت آمیز میلیونی و سکوت اعتراض آمیز مدنی به مهندسی (مدیریت) انتخابات متاسفانه با پاسخ ضرب و جرح و حبس بی سابقه یی مواجه شدند.”

 این بیانیه به امضای چهره‌هایی نظیر فائزه‌هاشمی رفسنجانی محمدرضا خاتمی، مصطفی معین،‌هادی خانیکی، رجبعلی مزروعی، محسن آرمین، محمد سلامتی، عبدالواحد موسوی لاری، معصومه ابتکار ، مرتضی الویری، محمدرضا بهزادیان، حمیدرضا جلایی پور، علی شکوری راد، الهه کولایی و … نیز رسیده بود.

در کنار همه این مسایل، عملکرد روزنامه همشهری چگونه بود؟ و چرا در ویژه‌نامه‌ی نوروزی ۸۹ این روزنامه، نه تنها هیچ اشاره‌ای به اقدامات بی سابقه و اتهامات سنگین میرحسین موسوی و مهدی کروبی علیه نظام جمهوری اسلامی‌و بی اعتنایی به قانون و رای مردم نشد بلکه حتی با انتشار مطالبی حاشیه ای نظیر “قطع پیامک‌ها در شب انتخابات” که بارها از سوی مراجع مختلف، علت آن و شبهات مربوط به آن پاسخ داده شده، به حمایت از این ادعاهای بدون سند سران اصلاحات پرداخته شد؟

در همین وی‍ژه نامه که احتمالا به قصد ترویج فضای اعتدال در جامعه منتشر شده بوده است! با اشاره‌ به نامه ی بی سلام و السلام‌هاشمی‌رفسنجانی به رهبر معظم انقلاب -‌سه روز مانده به برگزاری انتخابات‌-، به توهین‌آمیز بودن این نامه و پیش بینی آشوب در آن هیچ اشاره‌ای نشد و در عوض تلویحا به تایید این نامه جنجالی پرداخته شد.

همشهری همچنین همگام با ادعای سایت‌ها و رسانه‌های ضدانقلاب، با تحریف سخنان رئیس جمهور در جشن میدان ولی‌عصر، عبارت “خس و خاشاک” را به عنوان صحبت‌های رییس جمهور منتشر میکند که این ادعا نه تنها از سوی رییس جمهور بلکه با نشان دادن فیلم سخنان رئیس جمهوری در رسانه ملی تکذیب شده بود.

همشهری حتی به جای اینکه تمرد اصلاح‌طلبان از رای و نظر مردم را که رهبر معظم انقلاب آن را “مسئله اصلی” دانستند، تقبیح کند و حرمت‌شکنی‌های حامیان این جریان نظیر هتک حرمت روز عاشورا و اهانت به عکس امام خمینی (ره) را یادآوری کند، برکناری میرحسین موسوی از ریاست فرهنگستان هنر را به دلیل “پیگیری برای به کرسی نشاندن حرفش” می داند.