یک گل و صد بهار

به گزارش درسیاهکل سایت خبری حرف لر نوشت:

بازگشت امام خمینى به ایران

در روزهاى آخر دى 1357 خبر بازگشت قریب الوقوع امام خمینى در رسانه‏هاى خبرى انتشار یافت.

روز 2 بهمن یگانهاى گارد شاهنشاهى، براى نمایش قدرت خود، در حضور خبرنگاران خارجى رژه رفتند.

فرداى آن روز دولت و ارتش فرودگاه هاى كشور را بستند و پرواز تمامى هواپیماها به ایران و از ایران به خارج متوقف شد.

از همین موقع تظاهرات مردم تهران و شهرستان ها در اعتراض به بسته شدن فرودگاه ها شدت یافت و روز 4 بهمن جمعیت كثیرى به سوى فرودگاه مهرآباد روى آوردند و خواهان بازگشت امام خمینى به وطن شدند.

به رغم بسته شدن فرودگاه ها و متوقف ماندن پرواز هواپیماها، چند تن از خلبانان شركت هواپیمایى ملى ایران اعلام كردند كه به پاریس خواهند رفت و امام خمینى را با هواپیماى 707 به تهران خواهند آورد.

در حالى كه واشینگتن و تهران درباره نحوه جلوگیرى از ورود آیت الله خمینى به ایران بحث و مذاكره مى‏ كردند، امام خمینى، آماده بازگشت ‏به ایران بود و با تصمیم گیرى متهورانه و سرعت عمل، قصد داشت‏حریف را «مات‏» كند.

به گفته ژنرال هایزر «حركات و اقدامات جناح خمینى به حدى هوشمندانه انجام مى‏گرفت كه من متحیر بودم چه كسى برنامه‏ریزى آنها را انجام مى‏دهد و هنوز هم پاسخ این سئوال را پیدا نكرده‏ام‏» . 1

به رغم بسته بودن فرودگاه ها و پخش خبرهاى مربوط به سوء قصد به جان امام خمینى و نیز منحرف ساختن هواپیماى حامل وى، امام اعلام كرد، هر زمان بخواهد به ایران مراجعت مى‏ كند.

كمیته استقبال، برنامه مفصلى براى استقبال از او تهیه دیده بود.

روز 9 بهمن ناگهان بختیار اعلام كرد كه فرودگاه براى ورود آیت الله خمینى باز است.

بختیار در توجیه تغییر تصمیم خود مى‏گوید: «…من قضیه را به این شكل مى‏دیدم، این ملا، كه در ایرانى بودنش شكى نیست، مى‏تواند به ایران بازگردد، ولى اگر خلافى از او سر بزند، توسط دادگاه هاى صالح و طبعا با تمام تضمینهایى كه قانون پیش‏بینى كرده است‏به محاكمه كشانده خواهد شد […] به من ایراد گرفته‏ اند كه چرا گذاشتم او به ایران بازگردد.

آیا مى‏ توانستم نگذارم؟ [….] به علاوه از قدیم و ندیم گفته بودم كه تمام ایرانیان بدون اجازه دولت‏ حق ورود به ایران را دارند.به این اصل اعتقاد داشتم و امروز هم به آن معتقدم كه جزو حقوق طبیعى هر شهروندى است..» . 2

واقعیت این است كه بختیار نمى‏ توانست‏ به طور نامحدود فرودگاهها را بسته نگه دارد.بستن فرودگاه ها، كنجكاوى ده ‏ها تن خبرنگاران خارجى را كه در اطراف اقامتگاه امام، در انتظار دریافت‏ خبر بودند، بیشتر كرده بود.

به گفته بختیار، او نمى‏توانست مانع بازگشت‏یك تبعه ایرانى به كشورش شود.مسئله بستن فرودگاهها یك وسیله تبلیغاتى به نفع امام خمینى و به ضرر بختیار بود، از سوى دیگر اعلام آمادگى براى بازگشت‏به میهن و ممانعت دولت‏بختیار، مردم ایران را به هیجان درآورد و ابعاد ناآرامیها را وسیعتر ساخت.

سرانجام مبارزه تبلیغاتى، با عقب نشینى بختیار و باز شدن فرودگاه ها پایان یافت و برنامه بازگشت امام خمینى براى روز 12 بهمن اعلام شد.

بازگشت پیروزمندانه

روز 12 بهمن 1357 (1 فوریه 1979) امام خمینى پس از 14 سال و چند ماه تبعید با هواپیماى 747 شركت هواپیمایى فرانسه (ایرفرانس) عازم ایران گردید.150 تن خبرنگار خارجى كه عمده ‏ترین شبكه خبرى دنیا را تشكیل مى‏ دادند، همراه امام در «پرواز انقلاب‏» حضور داشتند.

در فرودگاه پاریس، امام ضمن پیامى به ملت فرانسه، از میهمان نوازى مردم و دولت و اهالى نوفل لوشاتو، تشكر كرد، سپس به چند سئوال خبرنگاران پاسخ داد.

در مورد دولت‏ بختیار، مواضع قبلى خود را تكرار كرد و گفت «ملاقات را نمى‏ پذیرم، مگر آنكه استعفا بدهد و كنار برود» در مورد ارتش، ضمن تایید تماسهایى كه در تهران با ارتش بوده است گفت «اگر مقتضى بدانیم، باز هم تماس حاصل خواهیم كرد» و افزود:

«ما از ارتش مى‏ خواهیم كه هر چه زودتر به ما متصل شود.ما مى‏ خواهیم ارتش مستقل باشد، و از قید اجانب خارج شود، آزاد شود. آنها فرزندان ما هستند، ما به آنها محبت داریم باید به دامن ملت‏بیایند و ارتش و ملت از همدیگر هستند.ارتش باید از دولت غاصب كنار برود، تا مردم تكلیفشان را با او معین كنند…»

شانزده روز پیش، محمد رضا شاه، در حالى كه یگانهاى گارد شاهنشاهى، فرودگاه مهرآباد را محاصره كرده بودند، طى مراسم غیر رسمى، با شتاب ایران را براى همیشه ترك كرد و اكنون، امام خمینى با حضور و محتملا تهدید ارتش نیم میلیون نفرى رژیم، همراه با پنجاه تن همراهانش، به ایران باز مى‏گشت.كمیته استقبال مسئولیت امور انتظامى را به عهده داشت. 3

استقبال از امام، در تاریخ معاصر ایران بى‏سابقه بود.مراسم ورود آیت الله، به طور زنده از رادیو و تلویزیون پخش شد.

هواپیماى ایرفرانس حامل آیت الله و همراهان در ساعت 9/30 صبح در فرودگاه مهرآباد به زمین نشست.

امام خمینى، پس از ابراز تشكر از مستقبلین، طى سخنان كوتاهى، با تكرار برنامه سیاسى خود، دولت ‏بختیار را غیر قانونى و غاصب دانست و گفت:

«….ما این دولت را نمى ‏توانیم بپذیریم.ملت ایران راى بر سقوط سلطنت داده است.بنابراین، ما نه مجلس را قبول داریم و نه حكومت را قانونى مى‏ دانیم.باید دولت كنار برود.

شوراى انقلاب حكومت را تعیین خواهد كرد.حكومت موقت موظف خواهد بود كه مقدمات رفراندوم را تهیه كند.قانون اساسى كه تدوین شد، به آراء عمومى گذاشته مى‏ شود، كه اگر مردم قبول كنند، رژیم جمهورى و قانون جمهورى خواهد بود…

من، اعلام مى‏ كنم كه دولت فعلى غاصب است و غیر قانونى است و اگر زیادتر از این لجاجت كند مسئول خواهد بود….» 4

امام خمینى درباره تعیین دولت آینده به جاى دولت‏ بختیار گفت:

«من توى دهن این دولت مى‏زنم، من، به پشتیبانى این ملت، دولت تعیین مى‏ كنم.من به واسطه اینكه این ملت مرا قبول دارد […] این آقا، كه خودش هم خودش را قبول ندارد، رفقایش هم قبول ندارند.ملت هم قبولش ندارند.ارتش هم قبولش ندارند.فقط آمریكا از او پشتیبانى كرده و فرستاده و به ارتش دستور داده كه از او پشتیبانى بكنند، انگلیس هم از این پشتیبانى كرده و گفته كه باید از او پشتیبانى بكنید.»

امام در برابر این سخن بختیار كه گفته بود كه در مملكت دو تا دولت نمى‏شود، اظهار داشت:

«مى‏گوید كه در یك مملكت كه دو تا دولت نمى‏شود، خوب، این واضح است، این یك مملكت دو تا دولت ندارد.لكن دولت غیر قانونى باید برود.تو، غیر قانونى هستى، دولتى كه ما مى‏گوییم دولتى است كه متكى به آراء ملت است، متكى به حكم خداست.تو باید یا خدا را انكار كنى، یا ملت را.» 5

آنگاه امام خمینى خطاب به ارتش و افسران آن گفت:

«مى‏ خواهیم كه ارتش ما مستقل باشد.آقاى ارتشبد! شما نمى‏ خواهید؟ شما نمى‏ خواهید كه مستقل باشید؟ آقاى سرلشكر، شما نمى‏ خواهید مستقل باشید؟ شما مى‏ خواهید نوكر باشید؟

من به شما نصیحت مى‏ كنم كه بیایید در آغوش ملت، همان كه ملت مى‏ گوید، بگویید ما باید مستقل باشیم […] اسلام براى شما بهتر از كفر است.ملت‏ براى شما بهتر از اجنبى است.

ما براى شما مى‏گوییم این مطلب را، شما هم براى خودتان این كار را بكنید، رها بكنید این را.خیال نكنید كه اگر رها كردید، ما مى ‏آییم شما را به دار مى‏ زنیم.این چیزهایى است كه دیگران درست كرده‏اند…» 6

پى‏ نوشت‏ ها:

Huyser;op.cit.,p,184.1

2.  یكرنگى، صفحات 213- 212.

3.  اسامى اعضاى كمیته استقبال و وظایف هر یك بدین شرح بود: آقایان على اصغر تهرانچى، مسئول انتظامات، محمد توسلى، تبلیغات، صباغیان، برنامه‏ریزى، حسین شاه حسینى، تداركات، حجت الاسلام محمد مفتح، سخنگو، حجت الاسلام شیخ فضل الله محلاتى رابط روحانیت، آیت الله مطهرى، سرپرست.

4. روزنامه‏ها، 12 بهمن 1357.

5.  صحیفه نور، جلد 4، 283- 280.

6. روزنامه‏ها، مورخ 12 بهمن 1357.

كتاب: تاریخ سیاسى بیست و پنج‏ساله ایران، ج 2، ص 351 /نویسنده: غلامرضا نجاتى