زنگ انتخابات به صدا در آمد

درسیاهکل/مهدی خورسند: پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، شاهد برگزاری انتخابات متعددی در کشور بوده‌ایم. انتخابات‌هایی که بقای نظام جمهوری اسلامی ایران را تضمین کرده‌اند.

سبک انتخابات و فیلترهای تأیید صلاحیت در ایران، انتخابات کشورمان را قدری متفاوت‌تر از جاهای دیگر کرده است. قطعاً افرادی که مخالف و معاند نظام باشند نمی‌توانند در انتخابات کاندید شوند.

فیلترهای معقولی که نظام انتخاباتی ایران دارد همیشه باعث شده که ایران از آفت‌های مبتلابه نظام‌های غربی مصون باشد. شورای نگهبان به عنوان مرجع بررسی صلاحیت کاندیداهای انتخابات مختلف کار بررسی واجدین شرایط برای انتخابات مختلف را برعهده دارد.

نظام مقدس جمهوری اسلامی تقریباً توانسته به طور میانگین هر ساله یک انتخابات در کشور برگزار کند که این نشان‌دهنده سطح بالای شعور مردم‌سالاری در یک نظام نوپا است. انتخابات شورای شهر، مجلس شورای اسلامی، خبرگان رهبری و ریاست جمهوری از جمله انتخابات‌های ایران است که کاملاً نشان از آن دارد که اختیار و اراده مملکت در دست مردم است.

جدا از بحث نظری در مورد شیوه انتخابات در کشور، همیشه حاشیه این انتخابات در ایران بسیار جذاب و مورد توجه بوده است. شیوه تبلیغات کاندیدها، حمایت حامیان، دیدارها و سخنرانی‌های کاندیداها، موضع‌گیری‌های قبل و بعد از انتخابات کاندیداها و… همه و همه جذابیت بسیار زیادی دارند.

انتخابات‌ها در کشور ما همیشه تقریباً یک سال قبل از وقوع وارد حاشیه می‌شوند و کاندیداها تحرکات و دیدارهای انتخاباتی خود را آغاز می‌کنند. البته این موضوع را نباید از یاد برد که بزرگان نظام علی‌الخصوص مقام معظم رهبری همیشه هشدار داده‌اند که تبلیغات انتخاباتی را زودتر از موعد آغاز نکنند، ولی چه می‌شود کرد حرص قدرت باعث می‌شود که عده‌ای قانون را زیر پا بگذارند.

زنگ انتخابات سال آینده، 18 ماه زودتر از زمان قانونی انتخابات به صدا در آمده است. نشست همگرایی اصولگرایان و جلسه حزب اعتماد ملی با حضور سران جبهه اصلاحات در روزهای اخیر گوشه‌ای از تلاش و تدارک دو جناح بزرگ کشور برای در اختیار گرفتن اکثریت کرسی‌های مجلس است.
بنده در این نوشتار قصد دارم جریان‌های موجود در انتخابات آینده مجلس را (البته تا امروز) خدمتتان تشریح کنم. جریان‌هایی که تبلیغات خود را خیلی زودتر از موعد آغاز کردند.

جریان اصولگرایی
این جریان که پس از انتخابات ریاست جمهوری گذشته و پس از اختلاف کاندیداهای این جریان و از دست رفتن پست ریاست جمهوری توسط آنها تجربه بزرگی کسب کرده در تلاش است با همگرا کردن بزرگان و ریش‌سفیدان این جریان شکست گذشته را جبران کنند.

نشست اخیر این جریان در محل لانه جاسوسی و حضور بزرگان جریان اصولگرایی بارقه‌ای از امید را دل حامیان این جریان ایجاد کرده است که بتوانند با توجه به پایگاه‌های مردمی‌- مذهبی که در شهرستان‌ها دارند اکثر کرسی‌های پارلمان را از آن خود کنند.

البته نباید از وجود افتراق و اختلاف در این جریان چشم‌پوشی کرد. جریان اصولگرایی برای رسیدن به وحدت و لیست واحد انتخاباتی راه تقریباً طولانی در پیش‌رو دارد.

جریان اصلاح طلبی
پس از انتخابات اخیر ریاست جمهوری این جریان کوشید تا رئیس‌جمهور را وام‌دار خود معرفی کند تا آنجا که حجاریان، تئوریسیان جریان اصلاحات در مصاحبه با ویژه‌نامه روزنامه اعتماد (حدود سه ماه پیش) گفته بود که “اگر اصلاحات بشکند، دولت می‌شکند” ولی فعالیت‌های فراجناحی رئیس‌جمهور باعث شد که آنها به فکر حضور جداگانه در انتخابات مجلس باشند.

جریان اصلاحات مشکل بسیار بزرگی در پیش‌روی خود دارد. یکی از آرمان‌های این جریان البته به زعم خودشان، پیگیری وضعیت سران فتنه که در حصر خانگی هستند می باشد.

اخیراً علی مطهری در نامه‌ای به رئیس‌جمهور خواستار پیگیری آزادی سران فتنه شده بود.

مشکل بزرگ تابلوداران فتنه این جریان برای حضور در انتخابات آینده مجلس قانون شورای نگهبان بر اصل برائت از فتنه است. یکی از شروط مهم شورای نگهبان زاویه داشتن و عدم ارتباط با موضوع فتنه است.

نشست اخیر حزب اعتماد ملی که در آن پیام محمدرضا خاتمی قرائت شد و کلیپی از سران فتنه در آن پخش شد، فضا را برای این جریان سنگین کرده است.

جریان اصلاحات خیلی علاقه داشت که خود را به دولت پیوند بزند تا بتواند از موفقیت‌های احتمالی دولت در جریان هسته‌ای نهایت بهره‌داری را بکند.

زاویه گرفتن دولت از جریان اصلاحات تا حدودی تیر آنها را به بیراهه هدایت کرده است. این جریان اگر تمایل به حضور در انتخابات آینده مجلس با اکثریت کاندیداها را دارد باید تکلیف خود را با فتنه‌گران مشخص کند.

جریان اعتدال یا جریان دولت
این جریان به صورت لاک‌پشت‌وار خود را برای انتخابات مجلس آماده می‌کند.

جریان اعتدال که حمایت دولت را پشت سر دارد جریان نوپایی در عرصه سیاست است که از مشاوره افراد با تجربه‌ای چون اعضای حزب کارگزاران و جریان آقای هاشمی رفسنجانی استفاده می‌کند.

این جریان وجود و موفقیت خود را به شدت به موفقیت دولت فعلی در حل معضلات اقتصادی و سیاسی کشور علی‌الخصوص موضوع تورم و پرونده هسته‌ای ایران گره زده است. گواه این مدعا آمارهای اخیر دولت در زمینه تورم است که اصرار دارد نشان دهد سرعت رشد تورم را کنترل کرده است. همچنین دولت به هر قیمتی می‌خواهد گره پرونده هسته‌ای را باز کند.

سخنرانی محمدجواد ظریف در شورای روابط خارجی آمریکا در پاسخ به خانم هاله اسفندیاری که گفته بود اگر غرب با ایران به توافق هسته‌ای نرسد “ما” انتخابات آینده را از دست می‌دهیم در همین زمینه ارزیابی می‌شود. نزدیکی این جریان به تفکر آقای هاشمی و همچنین دور از دسترس بودن توافق هسته‌ای و مشکلات ساختاری اقتصادی کشور موفقیت این جریان در انتخابات آینده مجلس را مبهم کرده است.

جریان دولت عدالت یا جریان احمدی‌نژادی‌ها
این جریان به شدت با چراغ خاموش حرکت می‌کند.

انتساب این جریان به جریان انحرافی، حساسیت زیادی روی این طیف فکری به وجود آورده است. به احتمال فراوان حامیان یا کاندیداهای این جریان یا به صورت مستقل یا در لباس اصولگرایی وارد صحنه انتخابات می‌شوند تا بتوانند از فیلتر شورای نگهبان عبور کنند.

جریان مستقل
کاندیداهایی که از نسل این جریان باقی مانده‌اند بسیار کم‌اند.

جریان مستقل معمولاً در انتخابات مجلس مورد اقبال کمی قرار می‌گیرند و معمولاً هم در شهرستان‌های کوچک ظهور می‌کنند.

موفقیت این جریان بسیار زیاد وابسته به نفوذ فکری و سیاسی شخص کاندیدا در حوزه انتخابی خود دارد.
البته در این بین عده‌ای شاید به خاطر نفوذ جایگاه خود در جامعه لیست جداگانه‌ای برای انتخابات مجلس بدهند که افرادی چون آقایان قالیباف و هاشمی رفسنجانی در این دسته جای دارند.

به نظر بنده کاندیداهای مورد نظر آقای قالیباف در این دوره در لیست جریان اصولگرایی و لیست کاندیداهای مورد نظر آقای هاشمی در لیست جریان اعتدال یا لیست جریان دولت کنونی قرار خواهد گرفت.
با وجود جریانات مختلف، بنده انتخابات آینده را بسیار انتخابات گرمی می‌دانم و پیش‌بینی من این است که تغییر ترتیب گسترده‌ای در آرایش سیاسی مجلس شورای اسلامی شاهد باشیم.

وظیفه همه ما این است که حالا وقتی حق انتخابات اعضای قانونگذار مملکت به ما داده شده، با انتخاب صحیح، سنجیده و مطالعه شده بتوانیم ترکیبی سالم و متخصص را راهی مجلس کنیم.