ثمره گریستن برمصیبت اباعبدالله الحسین(ع)

به گزارش درسیاهکل وبلاگ کردستان وب نوشت:

زدودن آلودگی از قلب برای دریافت نور الهی سختی و زحمت بسیار دارد، اما اشک بر امام حسین(ع) این راه را آسان می‌کند. مقامی از عبودیت به نام اطاعت وجود دارد که انسان باید مطیع فرمان ولی امر الهی باشد و این اطاعت جز با تطهیر قلب حاصل نمی شود، اگر قلب انسان تطهیر شود، کبوتر مشیت الهی در آن لانه می‌کند و آدمی به مقام تسلیم می رسد. گریه بر مصیبت اباعبدالله الحسین(ع) سریع‌ترین و راحت‌ترین راه برای تطهیر قلب است و زمانی که قلب انسان پاک شود، محبت اهل بیت(ع) که نجات بخش انسان‌هاست، بر دل آدمی جاری می شود. نتیجه بهره‌مندی از نور الهی، انتخاب راه و حرکت به سوی پروردگار عالم است. امکان ندارد کسی که خورشید را همراه دارد، ذره ای گمراه شود و به بیراهه برود؛ دل مومن نوری است که اگر با حکمت الهی همراه شود، یقینا به مقصد می رسد.عاشورا که می‌رسد چشمها و قلبها گریان است. عاشورا زمان گریستن بر خاندانی است که جانشان را بر سر عشق‌ورزی به پروردگارشان ایثار کردند.

گريه براى مظلوميت حضرت سيدالشهدا(ع) به زمان حضرت آدم(ع) باز مى‌گردد. در روايات آمده است كه اول مقتل خوان حضرت سیدالشهدا(ع)، جبرئيل بوده است و حضرت آدم و حضرت حوا براى مصيبت‌هاى حضرت اباعبدا…(ع) اشك ريختند. (بحارالأنوار، جلد 44، صفحه 245، حدیث 44) علاوه بر ایشان حضرت نوح و حضرت ابراهيم نیز با شنيدن مصائب حضرت امام حسين(ع) گريستند. بنابراين، گريه كردن شيعيان براى حضرت اباعبدا…(ع) بعد از روز عاشورا امرى بديع و نو نبوده است.حضرت امام صادق(ع) مى‌فرمايند:«هر نوع گريه و ضجه‌اى كراهت دارد غير از گريه و ضجّه براى حضرت امام حسين(ع)». (وسائل الشيعه ، جلد 3 ، صفحه 282)

بنابراين، اولين ثمره در اشك ريختن بر حضرت سيدالشهدا(ع) احياى امر اهل بيت(ع) مى‌باشد.

ثمره دوم: اشك و جزع مصداق تولى اهل بيت(ع) و اظهار تبرى و بيزارى از دشمنان اهل بيت(ع) مى‌باشد؛ زيرا گريستن نوعى فرياد بر سر مشركين و ظالمينى است كه بر حق اين خاندان ظلم كردند. نواصب و وهابيت از بر پا كردن مجالس روضه، اظهار ترس مى‌كنند و روز عاشورا را جشن مى‌گيرند تا اينكه اين واقعه فراموش شود، فراموش شدن اين واقعه يعنى فراموش شدن كسانى كه به حق اين خاندان ظلم و خيانت كردند. اما شيعيان معتقدند تولى و ولايت، بدون تبرى و بيزارى كامل نمى‌شود.

ثمره سوم : نصرت و يارى كردن به مكتب اسلام و معارف اهل بيت(ع) است. حضرت اميرالمومنين على(ع) مى‌فرمايند : «خداوند تبارك و تعالى متوجه زمين شد و ما را انتخاب نمود و شيعيانى براى ما برگزيد كه ما را يارى مى‌كنند. براى شادمانی ما خوشحال‌اند و براى غم ما غمگین مى‌گردند. جان و مال خود را در راه ما مى‌بخشند. ايشان از ما مى‌باشند و به سوى ما باز خواهند گشت». (بحارالأنوار ، جلد 10 ، صفحه 114)طبق این روایت، يكى از مصاديق يارى كردن به اهل بيت(ع) اظهار شادى در هنگام شادى ايشان و اظهار غم و اندوه در ماتم ايشان ‌ مى‌باشد.

ثمره چهارم : حضرات معصومين(ع) صاحبان حق بر شيعيان مى‌باشند و حقوق صاحب حق بايد ادا شود. شيعيان با اشك و گريه، اداى اين حق عظيم را بجا مى‌آورند . حضرت امام صادق(ع) مى‌فرمايند:«هيچ شخصى براى حضرت امام حسين(ع) گريه نمى‌كند، مگر اينكه به حضرت فاطمه عليهاالسلام خواهد رسيد و ایشان را خوشحال مى‌كند و همچنين به رسول خدا (ص) مى‌رسد و اين شخص گريان، حق ما را ادا خواهد كرد». (بحارالأنوار ، جلد 45 ، صفحه 207)

ثمره پنجم: شيعيان با گريه بر مصيبت‌هاى حضرت سيدالشهدا(ع)، فرمان خداوند را عمل مى‌كنند. پروردگار متعال در قرآن مى‌فرمايد: «بگو من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى‌كنم جز دوست داشتن نزديكانم (اهل بيتم)». (سوره شورى، آيه 23)

مودت و محبت از امور باطنى است و اين امور براى آشكار شدن به واسطه‌ای مادی نیاز دارد . انسان با اشك ريختن، مودت و دوستى قلبى خود را به حضرات معصومين(ع) آشکار می سازد. امام سجاد(ع) مى‌فرمايند: «هر گاه چشم مؤمنى براى شهادت حضرت امام حسين(ع) به قدرى پر از اشك شود كه به گونه‌هاى صورتش بچكد، خدا او را دائم در غرفه‌هاى بهشتى جاى خواهد داد . هر مؤمنى كه چشمش براى آن اذيت‌هايى كه در دنيا به ما اهل بیت رسيده، به قدرى پر از اشك شود كه به گونه‌هاى صورت وى برسد خدا او را در جايگاه صداقت در بهشت جاى خواهد داد». (بحارالأنوار، جلد 44، صفحه 281)

مقام”اشک” در بیان رهبر انقلاب
عنوان:بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار جمعى از اقشار مختلف مردم قم

تاریخ: ۱۳۸۶/۱۰/۱۹

می‌گویند چرا ماتم و گریه و اشک را در بین مردم رواج می‌دهید؟ این ماتم و اشک براى ماتم و اشک نیست، براى ارزش‌هاست. آنچه پشت سر این عزاداری‌ها، بر سر و سینه زدن‌ها، اشک ریختن‌ها وجود دارد، عزیزترین چیزهائى است که در گنجینه بشریت ممکن است وجود داشته باشد؛ او همان ارزش‌هاى معنوىِ الهى است. اینها را می‌خواهند نگه دارند که حسین بن على مظهر این ارزش‌ها بود. یادِ آنهاست؛ زنده نگه داشتن آنهاست و ملت اسلام اگر نام حسین را و یاد حسین را زنده نگه بدارد و آن را الگو قرار بدهد براى خود، از همه موانع و مشکلات عبور خواهد کرد. لذاست که ما در انقلاب اسلامى، در نظام جمهورى اسلامى از صدر تا ذیل، همه – مردم، مسئولین، بزرگان، شخص امام بزرگوار ما – بر روى مسئله امام حسین(ع) و مسئله عاشورا و همین عزاداری‌هاى مردمى، تکیه کردند و جا دارد. این عزاداری‌ها جنبه نمادین دارد، جنبه حقیقى هم دارد؛ دلها را نزدیک می‌کند، معارف را روشن می‌کند.

گریه و زاری‌ لازم است

عنوان: بیانات در دیدار با جمعی از طلاب و روحانیون

تاریخ: ۱۳۸۸/۰۹/۲۲

بعضی حالا ممکن است بگویند شما می‌خواهید نهضت امام حسین را بیان بکنید، خیلی خب، بروید بیان کنید، دیگر روضه‌خوانی و گریه و زاری و اینها چیست؟ بروید بنشینید بیان کنید که حضرت این کار را کردند، این کار را کردند، هدفشان هم این بود. این، خیلی فکر خطائی است، نگاه غلطی است. این عاطفه‌ نسبت به اولیاء خدا، اولیاء دین، این پیوند عاطفی، پشتوانه‌ بسیار ارزشمند پیوند فکری و پیوند عملی است. بدون این پشتوانه، خیلی سخت می‌شود در این راه حرکت کرد. این پیوند عاطفی، خیلی مهم است. اینی که امام راحل (رضوان‌اللَّه علیه) فرمودند عزاداری به سبک سنتی، این یک حرف از روی عادت نبود؛ حرف بسیار عمیقی است؛ ژرف‌نگرانه است. ببینید در قرآن نسبت به اولیاء الهی سه تعبیر وجود دارد: یک تعبیر، تعبیر ولایت است؛ «انّما ولیکم اللَّه و رسوله و الّذین امنوا الّذین یقیمون الصّلوة و یؤتون الزّکوة و هم راکعون»؛(۸) بحث ولایت. معلوم است که پیوند، ارتباط، معرفت، اینها داخل در زیرمجموعه‌ ولایت است. یک بحث، بحث اطاعت است؛ «اطیعوا اللَّه و اطیعوا الرّسول و اولی الامر منکم»؛(۹) اطاعت رسول و اطاعت اولی‌الامر. این، در عمل است.

در میدان عمل باید اطاعت کرد، پیروی کرد. اما یک بحث سومی وجود دارد و آن، بحث مودت است. «قل لا اسئلکم علیه اجرا الّا المودّة فی القربی».(۱۰) این مودت چیست دیگر؟ ولایتِ اینها را داشته باشید، اطاعت هم از اینها بکنید؛ مودت برای چیست؟ این مودت، پشتوانه است. اگر این مودت نباشد، همان بلائی بر سر امت اسلامی خواهد آمد که در دوران‌های اول بر سر یک عده‌ای آمد که همین مودت را کنار گذاشتند، بتدریج اطاعت و ولایت هم کنار گذاشته شد. بحث مودت خیلی مهم است. این مودت، با این ارتباطات عاطفی حاصل می‌شود؛ ماجرای مصیبت‌های اینها را گفتن، یک جور ایجاد ارتباط عاطفی است؛ ماجرای مناقب اینها و فضائل اینها را گفتن، یک جور دیگر پیوند عاطفی است.

بنابراین، این عزاداری‌هائی که انجام می‌گیرد، این گریه و زاری‌ای که می‌شود، این تشریح حوادث عاشورا که می‌شود، اینها چیزهای لازمی است. یک عده از موضع روشنفکری نیایند بگویند آقا، اینها دیگر لازم نیست. نه، اینها لازم است؛ اینها تا آخر لازم است؛ همین کارهائی که مردم می‌کنند. البته یک شکل‌های بدی وجود دارد که گفته‌ایم؛ مثل قمه زدن که گفتیم این ممنوع است، نباید این کار انجام بگیرد؛ این، مایه‌ دراز شدن زبان دشمنان علیه دوستان اهل‌بیت است. اما همین عزاداری متعارفی که مردم می‌کنند؛ دسته‌جات سینه‌زنی راه می‌اندازند، عَلَم بلند می‌کنند، اظهار محبت می‌کنند، شعار می‌نویسند، می‌خوانند، گریه می‌کنند؛ اینها ارتباط عاطفی را روزبه‌روز بیشتر می‌کند؛ اینها خیلی چیزهای خوبی است.