ابتدای ماجرای تمام‌ ناشدنی بدحجابی!

درسیاهکل/فرهاد پردخته:

چرا در ترویج حجاب در ۳۰ سال گذشته موفق نبوده ایم؟
بدحجابی یکی از مسایل و چالش‌های جدی در حوزه اخلاق اجتماعی محسوب می‌شود که باید در جامعه ریشه‌یابی و به عوامل سوء اخلاقی آن تا حصول عدم اشاعه پرداخته شود.
فرهنگ برهنگی اساس مردم سالاری دینی را به چالش می کشاند.

همه دختران کمتر از ۳۰ سال ما در دامان انقلاب و ما بزرگ شده‌اند پس چرا هرچه بیشتر زمان می گذرد در حل این مسئله حجاب  آنان، افت بیشتری داریم؛ آن هم با وجود این همه دستگاه های فرهنگی؟!

به نظر می رسد مسئله در این است که ما ریشه ها را نمی‌شناسیم که اگر می‌شناختیم در روش هایمان برای مقابله با این منکر سی سال اخیر در کشور اسلامی تجدید نظر می‌کردیم .
چرا ما سازمان استاندارد استراتژیک فرهنگی نداریم تا منکرات را آسیب شناسی کنیم و راه حل هایی که مورد قبول اکثریت نخبگان باشد پیدا کنیم و جلو آلودگی های اخلاقی را بگیریم تا اشاعه پیدا نکند؟!. باید بررسی کرد و دید که روش های اعمال شده از سوی متولیان امر در خصوص خلاف شئونات اسلامی چقدر درست بوده که وضع چنین است؟

برخورد با بدحجابی و مانکن‌های خیابانی چرا نتیجه نگرفت؟!

آفت مهم ما در حوزه تصمیم و اجرا، بدون شناخت عمل کردن است که موجب شده برخی از تصمیمات ما سطحی و مقطعی شود.

برخی فکر می‌کنند فرهنگ عمومی حوزه تخصصی نیست در حالی که این حوزه تخصصی تر و حساس‌تر از سایر بخش هاست زیرا با خانواده سر و کار دارد و هر تغییری که در آن رخ دهد به تدریج نهادینه شده و تا سالهای سال ادامه می یابد.
حجاب، بخش عمده ای از مسائل اسلام اجتماعی است و به همین خاطر می توانیم بگوییم اسلام هم برای فرهنگ عمومی، برنامه دارد. این فرهنگ (حجاب و عفاف)، باید در چارچوبی استاندارد عرضه گردد تا با همگرایی و عزم ملی به نتیجه برسد.
سیره پیامبر اکرم(ص) و ائمه معصومین همگی در جهت اصلاح نوع روابط اجتماعی افراد است. وقتی اسلام از پاکی و درستی، حق جویی سخن می گوید برای اصلاح رفتارهایی است که در فرهنگ عمومی می گنجد به همین خاطر وظیفه عمده ما و شورای فرهنگ عمومی این است که بتوانیم الگوی مناسبی را با این ابزار به جامعه ارائه کنیم که هم با فطرت جامعه هماهنگ باشد و هم بتوان آن را از طریق گروه های مرجع ترویج کرد.
روزگاری رضاخان چند ماه پس از بازگشت از ترکیه در ۱۷ دی ماه ۱۳۱۴ در دانش سرای مامایی همراه همسر و دختران بی حجاب خود – برای اولین بار – شرکت و رسما فرمان ممنوعیّت حجاب را برای زنان اعلام کرد.

وی طی سخنانی خطاب به زنان و دختران فارغ التحصیل پزشکی و مامایی از بی حجابی با عنوان «اعطای آزادی به بانوان» نام برد و اقدام به ممنوعیت حجاب را گشودن «فصل جدیدی در زندگی زن ایرانی» اعلام کرد.

کشف حجاب در ایران در ۱۷ دی ۱۳۱۴

و امروز بر متخصصین حوزه اخلاق اسلامی است که باید در پی تشکیل سازمان استاندارد فرهنگی باشند تا با برنامه ریزی استراتژیک، کشف حجاب مدرن را با دقت آسیب شناسی، مهار و به کنترل در آورند؛ زیرا پدیده های نو ظهور بی بندوباری، ارتباطات افراطی نامشروح، ترویج ازدواج های سفید و همه ی ناهنجاریهای اخلاق دامن گیر خانواده ها و جامعه عمو می، ناشی از افکار پلید تزریق شده در ذهن و اندیشه دختران و زنان و پسران و مردان با غیرت ایرانی، برای بی هویت نمودن غیرت اصیل مردان و زنان مسلمان این مرزوبوم است؛ که با روشهای خاص نظام سلطه در فلسفه اسعماری و اسحاله فرهنگی آنان سازماندهی و استاندارد شده تا به همه ی آن چیزهایی را که براساس انقلاب اسلامی از دست داده اند باز پس گرفته و جبران خسارت کنند.

شعار آزادی زن به قول شهید مطهری ابزاری برای پر کردن جیب سرمایه داران غربی و فروش اجناس آرایشی و بهداشتی و فیلم های مبتذل خود آنان است. این نگاه افراطی به زن که از اوایل قرن بیستم در انگلستان برای اولین بار و سپس در آمریکا و ایتالیا و فرانسه داده شد یک شعار پوچ برای سلطه فرهنگی بود.

بنام آزادی و تساوی مرد و زن او را با حقوق ناچیز از کانون گرم خانواده به کارخانجات کشاندند. بنام آزادی از وجود زن برای فروش لوازم آرایشی و لباس های جدید کارخانجاتشان استفاده کردند و برای ساخت فیلم های مبتذل و جذب مردم به ویژه جوانان به سینما و سایت ها و شبکه های خود از شخصیت الهی زن استفاده کردند تا با فروش فیلم ها و سی دی ها و عکس های مبتذل جیب خودشان را پر کنند.

به قول مرحوم اقبال لاهوری:

خلق را تقلید شان بر باد داد        ای دو صد لعنت بر این تقلید باد

رسانه‌ها و فضای مجازی در این زمینه نقش به سزایی دارند و مسئله رشد و ارتقای جوانان این کشور علاوه بر آنها برعهده همه اندیشمندان و اصحاب فکر متعهد به نظام انقلاب اسلامی است؛ همچنین موضوع اقتصاد و فرهنگ نیز نقش موثری در ارتقای فرهنگ عمومی دارد به هر اندازه که این مسئله با افزایش و رشد صعودی روبرو شود استقلال فرهنگی بیشتر می شود و به رشد جامعه کمک می کند و در مقابل آسیب های فرهنگی بسیاری را در جامعه می توان تا حدودی ناشی از وضعیت بد اقتصادی بدانیم.
ما در حاشیه شهرها جوانان مستعد زیادی آماده به خدمت داریم که جای مشخصی برای کار و خدمت رسانی ندارند در نتیجه به ناهنجاری های اجتماعی روی می آورند.

خانواده نخستین خانه ای است که به آموزش و تربیت می پردازد و یک سبک زندگی سالم و نظم اجتماعی را به مخاطب ارائه می‌کند. یکی از الگوهای مناسب برای تهاجم فرهنگی تاکید بر خانواده است.

امروزه ما در شرایطی هستیم که رسانه ها دنیای سلطه به معنای آن و برخی دیگر در قالب ها کالاهای قاچاق فرهنگی مانند کتاب فیلم و بازی های رایانه ای در حال تهاجم به ما هستند و در جا جای این مملکت توزیع شده اند.
هدف همه آنها این است که رفتارهای اجتماعی و فردی ما و فرزندان ما را کنترل و تغییرات دلخواه و البته مورد پسند دختران و پسران پاک ومعصوم؛ تا ایجاد همه مولفه های استاندارد شده خویش از تغییر نوع لباس و غذای خوردن گرفته تا نوع ازدواج ها، محقق سازند!
البته جامعه افسرده و بدون روحیه و نا امید طبیعتا رشد فرهنگی هم ندارد به همین خاطر همه دستگاه ها باید تلاش کنند تا نشاط در جامعه ایجاد شود که این نشاط هم با ورزش همگانی و هم نشاط جسمی و هم با نشاط روحی حاصل می شود.
ما همه پدیده‌های منکر را می‌شناسیم و به دنبال زائل کردن آن از جامعه هستیم؛ بحث حجاب را در نظر بگیرید منکری به نام بدحجابی داریم اما هرگز از خودمان پرسیده‌ایم که بعد از سی و چند سال از پیروزی انقلاب چرا نتوانسته ایم این مسئله را حل کنیم؟

ما امروز بیش از هر زمان دیگری تنها به مسائل روزمره و دغدغه های سیاسی اهمیت داده و بدان می پردازیم؛ عملا گرفتار مسائل حاشیه ای بسیاری شده ایم که همه ی آنها تحمیلی از سوی دشمن نبوده است؛ ولی دغدغه بد حجابی، گسترش فحشاء و منکرات را مقطی بدان اهمیت داده ایم، عمیقاً برای مهار اصولی آن برنامه استراتژیک تدارک ندید ه ایم. تا جایی که در بعضی از انتخابات ها از پدیده بدحجاب و بدحجابی برای جلب آراء جوانان هم دیده شده که بعضی از افراد نیز سود برده اند.

تفاوت زن مسلمان و مرد با غیرت مسلمان با مردان و زنان غیر مسلمان در بتن جامعه را چگونه ترسیم کنیم!

بی تردید یکی از مهمترین دغدغه‌های اصلی نظام مقدس جمهوری اسلامى، بسط و گسترش فرهنگ ناب محمدی(ص) در جامعه بوده و هست. مساله حجاب نیز به عنوان یکی از ارکان اصلی حفظ عفت عمومی در جامعه، همواره مورد بحث و نظر کارشناسان مختلف بوده، تا آنجا که با گذشت ۳۶ سال از پیروزی انقلاب بی بدیل اسلامی در ایران، هنوز یکی از مباحث زنده و جریان‌دار و حل نشده این نظام محسوب می‌شود.

موضوع حجاب و بدحجابی هر ازگاهی و به مناسبتی موضوع روز می‌شود و بحث‌های داغی به همراه می‌آورد که با گذشت زمان دوباره فراموش می شود. تابستان و فصل گرما همواره بازار بحث بدحجابی را داغ‌تر می‌کند.

آنچه در این سال‌ها تقریباً برای همه روشن شده این نکته است که کارهای مقطعی همیشه با شکست مواجه می‌شود و برخوردهایی که در این سالها با مسئله حجاب صورت گرفته اغلب تدابیر و تصمیم‌هایی مقطعی بوده‌اند و این ابتدای ماجرای تمام‌ناشدنی حجاب در ایران است.

به عقیده نگارنده، مهم‌ترین علت وجود برخی نابسامانی‌ها درباره حجاب که آن هم بیشتر در شهرهای بزرگ ایران اسلامی دیده می‌شود، یک مشکل تاریخی است و آن فراموشی باغبانی انقلاب عزیزمان است. پس از پیروزی انقلاب و در شرایطی که بیش از ۹۸ درصد مردم جمهوری اسلامی را پذیرفتند، بسیاری به دنبال زیرساخت‌های اقتصادی و سیاسی حکومت رفتند و پایه‌های فرهنگی را با توجه به همراهی بی‌نظیر مردم، از این مهندسی بی‌نیاز دانستند.

بوستان همیشه سبز سال‌های ۵۷ و ۵۸ با آغاز جنگ تحمیلی بیش از پیش مورد غفلت واقع شد.

پس از پایان جنگ نیز دوران سازندگى، این غفلت را دو چندان کرد.

به هر حال هر باغ و بستان و بوستان‌آبادی بدون رسیدگی و باغبانی با وجود زمینی مرغوب، از علف‌های هرزه و آفات مصون نمی‌ماند و بوستان فرهنگی انقلاب نیز با پیشرفت‌های حوزه‌های مختلف و حضور جدی‌تر زنان در عرصه‌های متعدد و متنوع اجتماعی از این آفات بی‌نصیب نماند. به این‌ها هجمه‌ فرهنگی دشمن و بمباران رسانه‌ای و تبلیغاتی غرب که بسته‌های سوغات‌گونه‌اش همچنان ادامه داشت و ادامه دارد، را هم اضافه کنید.

پس معضل ضعف باغبانی و هدایت خوب فرهنگى، توجیه مسائل اجتماعی برای نسل‌‌های بعد از انقلاب و همچنین غفلت از حضور دشمن باعث شد، آن بوستان سبز دهه شصت کم کم علف‌هرزها و گیاهان مضری را در خود ببیند.
برای ترویج فرهنگ عفاف و رفع معضل بد حجابى، فرهنگ سازی بیشترین طرفدار را دارد؛ بنابراین باید کار فرهنگی کرد که صد البته پیشقراولان این حرکت، دستگاه های فرهنگی اند و سایر نهادهای اجتماعی هم در این مورد باید کمک کنند؛ از خانواده گرفته تا صدا و سیما. برنامه ریزى، تلاش و صبر راهگشاست و هماهنگی بین دستگاه های فرهنگى، یک اصل انکارناپذیر. در این میان وظیفه چند نهاد و دستگاه از بقیه سنگین تر است اما به نظر می رسد مهمترین نهاد در میان همه اینها، «نهاد مردم» است.

در واقع ما باید مراقب باشیم و به خود و یکدیگر تذکر دهیم. به این ترتیب اولین جایی که باید حجاب نهادینه شود، خانواده است؛ به شرطی که دلیل پوشیده بودن را برای نونهال و نوجوانمان توضیح دهیم آن هم به زبان روز و با منطق قوى.

از روایات و احادیث چنین برمی آید که حضرت فاطمه زهرا(س) وقتی قدم در اجتماع می گذاشتند، خود را در جامه ای فراگیر- چادر- می پوشاندند و در جمع زنان بنی هاشم با ابهت و متانت قدم برمی داشتند.

در قیامت نیز وقتی بانوی دو عالم وارد شوند، فریادی برخواهد آمد که: «ای مردم چشم هایتان را ببندید تا فاطمه(س) دختر رسول اکرم(ص) عبور نماید.» و این پاداش عفاف است.

رسول خدا صلّی الله علیه و آله فرمودند: زن در نزد نامحرمان، باید چهار لباس داشته باشد: ۱-چادر ۲-مقنعه- ۳- پیراهن ۴- شلوار. «تفسیر نور الثقلین، ج ۳، ص ۶۲۴»
زن مسلمان ایرانی همواره مفتخر به داشتن حجاب برتر بوده است. حجاب از آن رو واجب شد که زن بتواند در اجتماع آزادانه و آسوده حاضر شود و برخلاف آنچه غافلان و مغرضان می گویند، حجاب، وسیله نگه داشتن زن ها در پستوی خانه ها نیست.

امروزه زنان محجبه ایرانى، در تمام عرصه ها به موفقیت های بزرگی دست می یابند و آنانی که حجاب برتر- یعنی چادر- را انتخاب کرده اند موفق ترند.

رسول خدا(ص) وضعیت دوران ما را از قبل پیش ‌بینی می‌کنند: در آخر امت من، مرد نماهایی هستند که سوار بر وسایل نقلیه خود، بر در مساجد پیاده می‌شوند. زنان اینان، پوشیده‌هایی برهنه‌اند که موهایشان برآمده است. این‌ها زنان نفرین‌شده‌اند.( المحاسن، ج۱)

وسلام.