پیام نوروزی نماینده مردم لاهیجان و سیاهکل در مجلس شورای اسلامی به مناسبت فرا رسیدن سال ۱۳۹۴

به گزارش درسیاهکل، ابوذر ندیمی نماینده مردم لاهیجان و سیاهکل در مجلس شورای اسلامی به مناسبت فرا رسیدن سال ۱۳۹۴، یادداشتی را در سایت شخص خود زبان گویا نوشت که متن کامل آن در ذیل آمده است.

آغاز سال ١٣٩۴ را با رویکرد فاطمى آغاز مى کنیم …

این امید وجود دارد تا در پرتو دستاویزى محکم چون آل الله و تولید برنامه اى دو سویه (اصلاح گذشته ، رویکرد آینده) و نیز جهت دهى زندگى به ابعاد فردى و اجتماعى، از جهات تشخیص، تصمیم، عمل و نتیجه، توانایى و توفیق افزون تر از پیش باشیم.

سال آینده، محتمل فراز و نشیبى دست ساخته و دیگر ساخته است.

مى طلبد تا در اقدامات زندگى ساز خویش به این موارد توّجه اساسى شود.

گونه اى برنامه ریزى گردد که:

١- سال را بیانگر دوره زندگى بدانیم.

٢- خود را متعلق به کشور، مردم و خانواده بدانیم.

٣- به توانمندى خلقتى و شایستگى فردى اعتنا و متناسب با آن نعمات، برنامه ریزى نماییم.

۴- انتظار و امید افراد مختلف از خویش را در کنار خود سازى وجهه همّت سازیم.

امیدواریم که:

الف/ نظر خداوند با ما باشد.

ب/ سالى موّفق تر از همه سال هاى گذشته خویش داشته باشیم.

ج/ موفّقیت هاى روز افزونى در کسب آگاهى و معرفت، مردم دوستى، اقدامات و اعمال، برنامه و کارنامه داشته باشیم.

از خداوند مى خواهیم تا:

آنان که ما را نمى شناسند امکان شناخت و به آنان که ما را مى شناسند قدرت همراهى، نصیب فرماید.

خداوند به منتقدین ما، نعمت انصاف و به مخالفین ما، درک شرایط و به مردم توفیق شناخت معاندین ما را اعطا فرماید.

١-اعلام اینکه ما کوچک مردم هستیم را اعترافى صادقانه سازیم.

٢-آنچه داریم و کسب نمودیم را نتیجه کارکرد جماعتى کثیر از خانواده تا معلّمان، همسایگان، دوستان و معاشران بدانیم.

٣- بپذیریم که هر آدم و هر موفقیت، ناشى از کارکرد ملى، حکومتى، بزرگان و نخبگان دیگر اثر گذار بر ما مى باشد. (هر انسان معجون و ترکیبى از دیگران مى باشد)

۴- پذیراى داشته هاى دیگران در علم، عمل صالح، راهنمایى و دلسوزى آنان نسبت به خویش باشیم.

۵- متمرکز بر اصلاح اخلاق و معارف فردى و دیدن دیگران در ابعاد نقش و تاثیر گذارى مبتنى بر برنامه و اعمال مدیریت شده خویش باشیم.

۶- سعى کنیم تا در پرتو آنچه خداوند به ما و دیگران اعطاء فرموده (در پرتو نعمت عبرت) متفاوت و البته اثر گذارتر باشیم.
اگر هر چند سال زندگى خویش (عمر گرفته از خدا و سن شناسنامه اى) را با نگاه منتقدانه (جداکردن نکات مثبت و نقاط ضعف) واکاوى کنیم، مى توان گفت که:

١- خداوند و انبیاء و امامان از ما، بهترى و توفیق و اصلاح (عیوب) و استمرار (درستکارى ها) را طالبند.

٢-مردم از ما، نیک کردارى هاى فردى و درست کردارى اجتماعى را آرزو دارند.

٣- متفاوت بودن، مهم ترین انتظار مردم از ماست.

تا در عرصه هایى از

الف/ گفتار و قول سدید و سازنده

ب/ کردار شایسته و جامع تر از دیگران

ج/ برنامه اى سازنده و رو به آینده

تعریف و عملى گردد.

۴- اگر بپذیریم که انسان رو به کمال است (نه کامل است)، با دیگرى کامل مى شود (نه تنها با خود و براى خود)، به دو بال نیازمندیم:

اخذ (یاد گرفتن از دیگران) و دهش (اعطاى داشته خود به دیگران) که دو خصوصیت ارزشمند و ضرورى براى، خودسازى و دیگر سازى است.

از آینده با دستمایه گذشته ( خود و دیگران ) پُل توفیق و تکامل بسازیم.