عاشورا هنوز ادامه دارد…

نشسته ام پشت پنجره به فرا رسیدن محرم ماه پیروزی خون بر شمشیر، ماه تازه شدن غم زینب س فکر میکنم و با خود زمزمه میکنم،عاشورا…. چقدر نامش غریب است. غریب مثل حقیقت عاشورا…حقیقتی که انگار این روزها دیگر گریه دار نیست. حتما حقیقت امام حسین ع گریه دار نیست که باید بر اراجیف برخی گریه کنیم… گریه کنیم به حال خودمان…به دور ماندن.. به این همه فاصله..هنوز هم عاشورا است و ما هنوز هم منتظریم…چه انتظار تلخی…

آقا جان بیا….بیا که دل ما تنگ شده است برای حقیقت امام حسین ع که فقطدر زخمهایشان برایمان خلاصه اش کردند. دلمان تنگ شده است برای صلابت زینب س، برای زینبی که این روزها وسعت دردش را فقط در تلخی اسارت و سر بریده حسینش می بینیم..

دلمان تنگ شده برای نماز جماعت ظهر، نمازی که در مقابل صف بلند دشمن اقامه شد.

دلمان گرفته است از این همه زنجیر و علم، از این عزاداری که فقط سیاه بودنش را به رخ میکشند. دلمان گرفته است از نشنیدن (هل من ناسر ینصرنی)ات ، از ندیدن قطره های خون  شش ماهه ای که به زمین بر نگشت..

از ندیدن معرفت علم دار سپاه امام حسین ع…دلمان گرفته است از همدرد نبودن با درد رقیه س… از درک نکردن به آتش کشیدن خیمه ها..هنوز هم عاشورا است… ما هنوز هم تشنه ایم، تشنه معرفت…تشنه شناخت راه امام حسین ع …آقا جان بیا! بیا و سیرابمان کن..!

ما هم آمدیم… ما هم هزار هزار عهد نامه برایت فرستادیم…..عهد نامه هایی که هر روز کمتر شد و درد فراق بیشتر شد..

آقا جان بیا ما هم منتظریم..خدا کند انتظارمان مثل مردم کوفه نباشد…نامه هایمان مثل کوفیان نباشد. بیعتمان با تو رنگ بیعت آن روزها را نداشته باشد… آقای من… بیا که این روزها دیگر غم سکینه س را نمیبینیم

بیا که این روز ها از درک عطش عشق عباس ع عاجز شده این..بیا که این روز ها معنی نماز اول وقت ظهر عاشورا را گم کرده ایم، میان این همه تقصیر.. بیا… بیا که این روز ها همه مان دنبال هویت های گمشده مان میگردیم..

بیا که این روز ها دیگر معنای انتظار را نمی فهمیم… هنوز هم عاشورا است..

ظهر عاشورا کی می رسد.. بیا..

آقا جان بیا تا نا آنچنان حسینی شویم، لااقل خود حسین نشویم..

  علی یگانه