سهم دیلمان و سیاهکل از “تدبیر و امید”

درسیاهکل/جابر زمانی جلیسه: با حضور پرشور و شعور مردم در ۲۴ خرداد ۱۳۹۲ و هدایت‌های داهیانه رهبری معظم انقلاب، استراتژی نظام و رویکرد دولت به گونه‌ای رقم خورد که عرصه بر افراد و گروه‌های شعارزده و تمامیت‌خواه تنگ و موجبات آن فراهم شود که بسیاری از قله‌ها که فتح‌شان سخت می‌آمد، با اتحاد و همدلی مثال زدنی در زیر پاهای‌مان قرار گیرد و بارقه‌های امید و عقلانیت به منصه ظهور برسد.
اما سهم “دیلمان و سیاهکل” چه بود؟ با توجه به تمامی تحولات رو به سوی تعالی در کشور، کوچکترین تابش نوری از دولت “تدبیر و امید” در منطقه به چشم نمی‌خورد و یا سرابی بیش نبود؛ چرا که افرادی در منطقه عنان کار را به‌مانند خمیری در مشت در دست گرفته و به هر صورتی که می‌خواهند شکل ‌داده و گنجشک‌هایی را به نام “تدبیر و امید” رنگ کرده، به مانند قناری به مردم منطقه تحمیل می‌کنند.

اما تنها نسیمی که از این تحولات نصیب منطقه شد، حضور فرماندار کنونی سیاهکل با سبقه “اعتدال” در استان گیلان بود که در مقابل، افرادی همچنان به مانند سدی محکم و دیواری بلند مانع از وزیدن این نسیم می‌شوند. (نگارنده قصد ندارد با توجه به احساس مسئولیتی که در خود دارد، مطلقاً از فرد یا گروهی حمایت یا عدم حمایت نماید، که به قول حضرت حافظ، هرکه آمد به جهان نقش خرابی دارد/ در خرابات نپرسید که هوشیار کجاست؟ اما هدف از طرح این موضوع به جهت یک نمونه بارز و شاخص است که به زعم بنده از این قبیل مسائل در دیلمان و سیاهکل فراوان است).
اهم قضایا این‌جاست! آقایانی که از عزل و نصب یک رفتگر مدرسه نیز دریغ نمی‌کنند، از همان ابتدا نظرشان از تغییرات در فرمانداری سیاهکل این بود که باید افرادی سر کار بیایند فارغ از توانا بودن یا نبودن‌شان و جهت تأیید فقط در خدمت حاضر باشند و سر تأیید تکان دهند؛ اما خمیر دولت “تدبیر و امید” را به مانند دولت‌ نهم و خصوصاً دهم قابل شکل دادن ندیدند و نتوانستند از آن عزل و نصب‌ها به مقاصد خود برسند؛ لذا به تخریب و خط و نشان کشیدن روی آوردند و به‌جای آن‌که “دهان پرگوی(!!!)” خود را در جلسات مهم صرف حل مشکلات مردم و پیگیری کاستی‌ها کنند، صرف عزل و نصب‌های غیرمرتبط کردند!

این‌گونه افراد به نیت حل مشکلات مردم منطقه نمی‌کوشند (چرا که موضوعات و راهکارهای ساده، اما پرثمر و قابل عملیاتی کردن در منطقه وجود دارد که در برخی از یادداشت‌های قبلی به‌صورت کلی بدان اشاره شد و سعی می‌شود در حد وسع به‌صورت مورد به مورد با توجه به “روحیه حماسه اقتصاد مقاوتی” که در کشور درحال شکل‌گیری است، در فرصت‌های مقتضی ارائه شود). از این قبیل عملکردها به‌نظر می‌رسد فقط و فقط به‌دنبال منفعت‌های شخصی و درون گروهی خودشان هستند.
اینجانب ار تمامی اهالی نقد و نظر منطقه می‌خواهم صادقانه به قضاوت بنشینند؛ از این‌همه خدمات نظام، خصوصاً در مناطق محروم و مستضعف در اقصی نقاط کشور، چرا سهم دیلمان و سیاهکل ناچیز است؟ چرا این شهرستان با توجه به مواهب طبیعی و سرسبزی جنگل‌ها و مردم قانعی که هیچ آرزویی بالاتر از اعتلای ایران و این نظام مقدس اسلامی ندارند، به‌جز حداقل‌ها نصیبی عایدشان نمی‌شود؟ چرا با توجه به استقرار و ثبات این نظام مقدس و پتانسیل تاریخی به‌وجود آمده در استان و خصوصاً شهرستان سیاهکل و حضور پررنگ برخی از رجال توانمند سیاسی گیلانی، خصوصاً جناب آقای دکتر محمدباقر نوبخت در دولت “تدبیر و امید” که وزن حضور و نفوذشان از حضور چندین وزیر در یک کابینه سنگین‌تر به‌نظر می‌رسد، درصدد حذف حضور افراد منتسب به دولت هستند؟
افرادی که در منطقه هنگام نطق و افاضه چنان وانمود می‌کنند که همه‌دان مسائل هستند؛ کسی نیست بپرسد که در این‌همه مدت چه نوآوری ارائه کردید که باعث تحولات اساسی و رو به تعالی باشید؟! وقتی به کارنامه عملکردشان می‌نگریم، جز این‌که افرادی را طواف‌گونه اطراف خود جمع کرده باشند و گاهاً مشاهده می‌شود که این آقایان که خود عالم به عدم شایستگی‌شان هستند، منصب‌هایی برای خود مهیا می‌بینند و چنان محکم بر صندلی‌های‌شان تکیه زده‌اند که جهت ابقاء بیشتر، از هیچ خدمتی نسبت به وام دهندگان‌شان فروگذار نمی‌کنند. این‌هاست رموز عقب‌ماندگی منطقه!
دکتر علی شریعتی به تعبیری می‌گوید: “من هیچ هراسی از فتنه‌گرانی که بر جامعه ظلم روا می‌دارند، ندارم. من هراسم از افراد عالم و آگاهی است که در چنین مواقعی سکوت اختیار می‌کنند.”

انتهای پیام/