اعلان آسمانی تکلیف انتخابات!

درسیاهکل/محمود سلمانی: بنده قصد ندارم عرض کنم العیاذ بالله حضرت امام زمان (عج) برای انتخابات تعیین ملاک و اشخاص فرموده اند!

اما موضوعی در تمام انتخابها و تصمیم های اجتماعی برایم تکلیف تعیین نموده است که عرضه می دارم:
حضرت صاحب الامر(عج) هنگام تلخ وداع غیبت با شیعیانشان، فرمانی صادر نمودند که عقلا و شرعا باید متابعت شود.
این وصیت پدری است که قرار است به فرمان خدا از نگاه فرزند متخلفش دور بماند و از پشت ابر مراقبتش کند تا طفل این تربیت ناشدنی، به جای فضای نوازش پدر، در حالی که می داند پدر از دور نگاهش می نماید، با زخمه های روزگار به هوش آید و راه رشد را طی نموده و او را و راه را باز یابد…
« …وَ أَمَّا الْحَوَادِثُ الْوَاقِعَهُ فَارْجِعُوا فِیهَا إِلَی رُوَاتِ حَدِیثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِی عَلَیْکُمْ وَ أَنَا حُجَّت اللَّهِ …»
انتخابات یک حادثه است؛ یک واقعه است؛ بخشی مهم از تمام وظایف اجتماعی ما است که عموما در باره ی آنها کوتاهی می نماییم و انتظار داریم با یک انگشت رنگی تمام آن ها را جبران نماییم!
اما این که در این حادثه و واقعه ی مهم که خداوند مقدر فرموده است ما در قضا و آینده خود سهیم باشیم چه بکنیم، امر تابناک حضرتِ دلسوز تر از مادر، پیش روی و راه ما است:
“به راویان روایت ولایت ایشان رجوع نماییم که او به واسطه ی ابر های غیبت ایشان را هدایت خواهد نمود و خداوند راهنمای او است …”
به همین واضحی و دلچسبی!
دقت فرمایید که مدعای بنده این نیست هر چه ایشان کنند انگار حضرت انجام داده و هر چه بگویند نعوذ بالله کلام امام (عج) است بلکه آفتابِ پشت ابر (عج) مقدر فرموده اند اگر از ایشان که جمعی هستند که از بین مردم، بیشترین تلاش را برای درک راه امامت و تحقیق و کوشش و اجتهاد و فهم فرامین دین مقدس می نمایند و گرد آمده اند تا راه او را بجویند تبعیت نماییم، ولیِ خداوند با تایید الهی ولایت تکوینی و نظر رحیمانه و تایید این کوشش و عبادت جمعی ما، عمل آنان و حاصل این تبعیت را هدایت خواهند فرمود، به مانند تمام وعده های خداوند.
مثال جنگ تحمیلی بود؛ تمام احزاب دنیا برای محو ما لشکر لشکر به صف نمودند. ما در جنگ از فرماندهی بنی صدر (که باز هم به انتخابات بر می گردد) گرفته تا یک جاگذاری غلط خشاب، اشتباهات متعدد و خطاهایی داشته ایم. یا در همان موقع در میان اهل حوزه، بی نظمی هایی گاه بزرگ مثل مانند ماجرای اختلافات مرحوم منتظری وجود داشت. اما اکنون، نتیجه ی همه ی آن مجاهدت ها و کارهای درست و یا گاه نادرست را داریم به چشم می بینیم؛ عراق، همان دشمن غدار دیروز، اکنون دست در دست ما علیه ظلم جهانی و برای رسیدن به آینده ی روشن ظهور جهاد می نماید! که این یکی از نتایج آن لبیک بزرگ به ندای علما بود.. مگر می شود دست مبارک صحنه گردان و محول القلوب مهدی فاطمه(عج) را در پشت مقر فرماندهی این ماجرای شگفت ندید؟
امروزه، کانون و بزرگ ترین مکانی که راویان گرامی حدیث تجمع نموده حوزه ی علمیه ی قم است و همین عزیزان و دانشمندان، (اکثریت ایشان) ساز و کاری را محور برای اظهار نظر و هدایت جامعه در حوادث اجتماعی و سیاسی تدبیر فرموده اند به نام “مجمع مدرسین حوزه ی علمیه ی قم”.
خاطرم هست که در یکی از انتخابات ریاست جمهوری، رهبری به تصریح مردم را به تبعیت از “علمای دین” دعوت فرمودند. بنده کاری ندارم که دشمنان یا برخی در داخل این نهاد علمی را جامعه ای سیاسی با اغراض سیاسی مانند تمام گروه های دخیل و تشنه ی در قدرت و ثروت معرفی می کنند. گرچه سیاست عضوی جدا نشدنی از پیکره ی دین است و این سخن جایی دیگر می طلبد.
جدای آن هم، اگر یک شهروند بخواهد بدون علقه و احساس مذهبی، از جامعه ای علمی و معتمد مشورت بگیرد و از امنا و دانشمندان نظر بخواهد، باز هم جایی بهتر و متشکل تر از این جامعه ی علمی نخواهد یافت. مثلا جامعه اسلامی مهندسین هیچوقت برآیندی از نظرات مهندسان این مملکت نیست چون تشکیلاتی کار ننموده اند. اما مجمع مدرسین، همیشه حرف اکثریت علما را زده است.
شاید دعوت رهبری عزیز که بدون ترس از غرض ورزی های سیاسی، فقط راه درست را نشان می دهند و همیشه معیار معرفی می فرمایند تا افراد، برای انتخابات اخیر نیز که اشارات ویژه و قابل تأملی بر اهمیت ویژه ی آن نموده اند، به تصریح بر انتخاب فهرست معتمدین اشاره فرموده اند.
شاید تیغ آبدار بی بی سی و شبح شیخ! داعشی و مفتی سعودی علیه بزرگان این مجمع، و عوعو های کفتاران مردم خوار و شیاطین زمینی علیه بزرگان این مجمع، مهر تاییدی باشد بر این انتخاب و این راه درست … بگذار بسوزند چون ذغال نا مرغوب چینی!
این هم اضافه نمایم که ممکن است روزی و یا در ماجرایی این مجمع موضع واحد نگیرد؛ سابق هم در برخی از انتخابات فردی را رسمی معرفی نکرد و یا در باره ی همه ی حوادث مهم موضع نگرفته است. (گرچه آن موقع هم بدون ارائه ی بیانیه نظرشان قابل درک بود) لذا بنده ی حقیر نوعی، به فرمان دین دقت می کنم و امری را که برایند جمع علما بیابم، ملاک عمل خواهم ساخت؛
نیز ممکن است روزگاری مراجع عالیقدر و دانشمندان دین، ساز و کاری دیگر برای اینگونه امور بیندیشند که آن نیز مطاع خواهد بود.
بنده در هر جا که باشم بدون علقه ی حزبی و گروهی و یا چشمانی باز آنجا که جمع روات حدیث ولایت اشاره فرمایند؛ به فهرست های این معتمدان دلسوز و دانشمند رای و راه تنظیم خواهم کرد و رأی خود را با وضو و رجای واثق و لبیک به صاحب این امر (عج) و مسلم زمان خواهم نوشت و امید دارم، همانی را خواسته باشم که دین از من خواسته است…
گمان بنده این است با متابعت همیشگی از فرمان حضرت، دست مهربان پدر (عج) را خواهیم یافت …
در پایان عرض شود عرایض حقیر برای کسی است که بخواهد تکلیفی به انجام برساند و الّا مردم سالاری برای همین است؛ انتخاب کنیم؛ اما این انتخاب که برای خودمان است به درد مان بخورد و یا نه، عاقلانه باشد یا نه، با خودمان است.
تکلیف و موفقیت، راه میانبری الهی دارد که عرض شد…

انتهای پیام/