ای شعبه ی بهشت، شعبان!

درسیاهکل/محمود سلمانی:

حضرت روح الله (ره) می فرمایند:

هر کس پیش از رفتن به میهمانی، آداب میهمانی را رعایت می کند و به اصطلاح ما “تیپ می زند” و به قول حضرتش، ادب ورود به رمضان؛ مناجات شعبانیه است …

غرق تفکر در فرمایش آن جناب قدسی کلام بودم که با خودم گفتم:

خب ما اگر به میهمانی برویم خب سر و شکل و رفتار و آداب را اصلاح می کنیم به ویژه اگر میزبان، مقام و مرتبتی بس بالاتر از ما داشته باشد …

بعد بیشتر که فکر نمودم به نظرم آمد که ما هم اگر میهمانی برایمان بیاید خانه را فوق العاده می آراییم و اسباب پذیرایی را درخور توان تهیه می نماییم و عزیزانی خوش سخن را به پیشواز می فرستیم …

به ویژه اگر میهمان نسبت به ما ضعف مالی فوق العاده ای داشته باشد …

هرچه داریم رو می کنیم تا این یک روز که میهمان ما است، بیشترین بهره را ببرد و بتواند از امکاناتی که در منزل داریم استفاده کند … .

قدیم ها بزرگان به میهمانان مزد میهمانی و به قولی “دندان مزد” هم می دادند و گاه هدایایی که توش و توان و یا توشه ی راهشان باشد …

نکته دان ها فهمیدند چه می گویم!

ببینید خداوند در آستان میهمانی بزرگش به ابنای بشر چه هدیه نموده!

انوار بی نهایت و اسپهبدان آسمان بر زمین شرف نزول می فرمایند و جلال علوی و منوی را به رخ زمین حقیر می کشند …

العیاذ بالله، مثل این می ماند که فرزندان علی و زهرا (علیهما السلام) و پس از آنان، سردار سپاه آسمان و زمین، (عج) به پیشواز میهمانان آمده اند …

و آنچه یک بنده ی ضعیف برای توش و توان سفر بی نهایت آخرت نیاز دارد را به یک جمله ی ” اَللّهُمَّ وَاجْعَلْهُ لى‏ شَفیعاً مُشَفَّعاً وَطَریقاً اِلَیْکَ مَهیَعاً ” (خدایا قرار ده او – رسول الله (ص) – را براى من شفیعى پذیرفته و راهى بسویت که همواره باشد) به بنده ی ضعیف و آشفته حال هدیه می کنند …

شعبانا !

خدایت را سپاسی به اندازه ی بزرگی و رحمت غیر قابل توصیفش، که اذن داد زلف سمن بوی تو را لمس کنیم که شاخه های درختان بهشت است …

بنگر به تشنگان در آتش ابلیس که له له می زنند و ناگهان شربتی بی رقیب، در آن میانه، به دست ساقی سیم ساقی بدیشان عطا می شود …

حال مان را درک کن! مستیم و وامانده!

نمی توانیم درک کنیم با کدامین عطایی که نه درخور آنیم رو به رو شده ایم …

ما را جامی ده که درخور شراب رمضان و میهمانی خداوندگارمان باشد… کمی بیشتر بمان! بگذار مشام بسته ی ما باز شود و کمی در هوایت نفس بکشیم… خب، خودمان را کور کرده ایم کار ابلیس است! هم چشمش شور است و هم به ضرب ابراهیم (ع) یک چشمش کور … مهلتی تا چشممان، به جمال زمینی خدا روشن شود:

بنگر چشمان مهربان حسین(ع) چگونه همگان – حتی منکرانش را – را به شاخسار درختان بهشتی امیدوار می فرماید و کوله بار عطای سجاد (ع) -شاگرد زرنگ مکتب یتیم نوازی علی (ع)- که بر زمین‎گیران، غذای بهشتی می دهد و دست قدیر فرزند غدیر و سقا ابن ساقی کوثر، ابالفضل (ع) که به بلند نمودن افتادگان و نوشاندن آب حیات به دل مردگان مشغول است و علی اکبر(ع)، مؤذنی که نوایش، حسرت داوود (ع) است و رستخیز مردگان …

و من شرم دارم… تو نگاه کن!

م . ح . م . د آخر (عج) ایستاده است تا جام خواهان به سراغش بیایند و کشتی باده شان دهند که تا خود حوض کوثر، کسی را عطش نماند …

کمی صبر کن و زمان بده … خیلی زود تمام می شوی …شعبان

شعبه ی بهشت! میدانم همه ی این ها عطای محمد (ص) به نمایندگی از خدایش است، که تو ماه او هستی و مِلک او.

شمّه ای از بوی گل محمدی (ع) که نثار میهمانان خدا می شوی، از طرف حبیب خدا و صاحب‎خانه ی رمضان در آستانه ی ماه ماه خدا …

لله الحمد به وجود نازنین تو ای رسول مهربان(ص)!

یا نبی! خجلیم از گمراهی بی نهایت ما “نابندگان”؛ مدد فرمای و قدحی از جام آگهی نصیبمان نما .. قدحی که پایان مستیش آن لحظه باشد که خداوند از ما راضی باشد و از گناهان ما گذشت فرموده باشد و دستمان رابگیری تاخمخانه ی اصل و ناب کوثر …

انتهای پیام/