لزوم تغییر آموزش و پرورش

درسیاهکل/نادر یارحسینی(دبیر جمعیت وفاداران انقلاب اسلامی گیلان): تحول و تطور یک جامعه به تعلیم و تربیت آن است، پیشرفت مادی و تعمیق معنوی یک کشور در گرو تعلیم و تربیت است، سعادت و شقاوت یک ملت بستگی به تعلیم و تربیت آن دارد.
نظام تعلیم و تربیت کشور ما قدیمی و غربی و بیمار است و بنای آن از دوران قاجار توسط غربیها پی ریزی شده است، متاسفانه پس از پیروزی انقلاب اسلامی این دگرگونی حاصل نشده و به همان سبک غربی و وارداتی باقی مانده است و به فرموده رهبرمعظم انقلاب: «نظام آموزشی فرسوده و کهنه است، نظام آموزشی ما برگرفته از نظام آموزشی اروپاست و همچون اثر موزه ای دست نخورده باقی مانده است در حالیکه لازم است نوسازی شود.»

استعمارگران غربی خصوصا آمریکا و انگلیس در زمان قاجار با برنامه ریزی این میوه آلوده و ناپاک را برای درازمدت در این سرزمین پاک غرس و آبیاری کردند تا از محصولش بهره برند، غربیها برای غارت ثروت ملی و نابودی فرهنگی از دو جنبه فریبنده وارد شدند: اول تله های اقتصادی و با طرح عمران و آبادی در کشور یعنی ایجاد راه آهن، جاده و فرودگاه در برخی از شهرها و استانها با هدف انتقال سریع و آسان ثروت ملی و معادن کشور به سرزمین شان.

دوم تله های فرهنگی مثلا تاسیس مدرسه و دانشگاه و به ظاهر ترویج علم و دانش بمنظور وابسته کردن کشور به خود، متاسفانه توسعه اهداف شوم آنان توسط ایرانیان عاشق وطنی غرب زده و متاثر از آموزش و پرورش غربی و اروپایی باعث وابستگی کشور در ابعاد مختلف بویژه اقتصادی در درازمدت به غرب شد و لطمات و آسیبهای جدی به فرهنگ ملی و اسلامی وارد آمد و خروجی آن فارغ التحصیلانی شد که نقش حافظ منافع استکبار را در کشور ایفا می کردند. محصول سوء این مدارس ساخته غرب میوه های تلخ و کشنده ای جز: بی هویتی، بی دینی، خودباختگی، مادی گرایی، جاسوسی، ضدیت با اسلام، افکار اومانیستی، و ترویج الگوهای غربی و خط و زبان و واژه های بیگانه و… نبود… .
اما بعد ساختار آموزش و پرورش کنونی مربوط به دوران گذشته است، گرچه تغییراتی جزئی در کتب درسی و آدمهای آن داده شده اما قالب آن محفوظ و دست نخورده باقی مانده است و به همین دلیل تلاش مسولان و مدرسان دلسوز به اهداف عالی آموزشی، فرهنگی قابل قبول نیست، نظام آموزشی بمثابه جاده و مسیری است که دیگران ایجاد نموده و حرکت در آن یعنی رفتن به ایستگاه آنان و تامین اهداف و مقاصدشان است. بعبارت دیگر اگر آموزش و پرورش را بمثابه یک ساختمان کهنه و فرسوده درنظر بگیریم، دولتهای مختلف پس از انقلاب اسلامی هریک ظاهر آن را متناسب با سلیقه اش تزئین و رنگ و لعاب بخشیده و اسکلت آن هیچ تغییری نکرده است، درصورتیکه رهنمودهای مقام معظم رهبری چیزی غیر اینها است.

آموزش و پرورش کنونی نیاز به دگرگونی به معنای واقعی دارد. این نظام آموزشی بگونه ای تعبیه و قالب بندی شده است که مکان، زمان، امکانات، ساعات تدریس، متن دروس و ارتباط دانش آموز با معلم و بالعکس، خانواده و جامعه، رسانه ها و ارتباطات و… با هم و با فرهنگ اسلامی و ملی هماهنگ، و متجانس نمی باشد. ارتباط معلم و دانش آموزیک سویه و کلامی است. آموزشها براساس نیاز جامعه و انقلاب نیست، دانش آموزان و حتی دانشجویان پس از فراغت از تحصیل فاقد هرگونه مهارت هستند و معلومات چندانی هم ندارند. ساختار آموزش و پرورش بگونه ای است که علیرغم تلاش دلسوزان در آن: دین مداری، تعمیق باورهای دینی، مسائل فقهی، اقامه نماز، خداگرایی، عدالت محوری، هویت ملی، اعتماد به نفس، صرفه جویی، خوداتکایی، استکبار ستیزی و… راضی کننده نیست، اگر دانش آموزان متاثر از فضای معنوی جامعه و مساجد و نهادهای انقلابی و دلسوزان آموزش و پرورش و حمایت و پشتیبانی و سرمایه گذاری اولیاءشان نباشند پیشرفت چندانی نخواهد داشت. لذا با تغییر کتب درسی، ایجاد نظام جدید و قدیم و جابجا کردن چند درس جدید تنها پاک کردن صورت مسئله است، با انجام تغییرات ظاهری بدون تغییر مبنایی و بنیادی دور شدن از اهداف مقدس تعلیم و تربیت است، راه نجات تنها کندن درختی است که استعمار غرب صدسال قبل در کشور غرس کرده است و صرفا هرس کردن بی نتیجه است.
از آنجائیکه قالب بندی آموزش و پرورش متناسب با فرهنگ اسلامی و انقلابی و بومی نیست لذا دغدغه اولیاء از افت تحصیلی و دل آزردگی معلمان درباب تعلیم و تربیت و معیشت شان همواره آزار دهنده است. تنها راه نجات تغییر بنیادین آموزش و پرورش با طراحی بومی و اسلامی است نه کپی برداری از بیگانه. راه علاج و درمان نظام تعلیم و تربیت آن است که دولت محترم با توجه به فرمایشات رهبر معظم انقلاب که راهکارهای لازم را درباره علاج آن بارها داده اند جدی گرفته و اقدام عاجل بعمل آورند.

اینک به برخی از مشکلات جاری آموزش و پرورش اشاره می شود باشد که مورد توجه و پیگیری قرار گیرد:
۱- کانونهای فرهنگی و تربیتی، ورزشی و اردوگاهها و بهداشت مدارس به بخش خصوصی واگذار شود(بخش خصوصی یعنی واگذاری آنها به نیروهای کارآمد و سازمانهای غیردولتی درون آموزش وپرورش)
۲- برگزاری و اهمیت بخشیدن به مراسم آغازین کلاس با دعا و نیایش
۳- تقدم پرورش بر آموزش بنا به حکم قرآن کریم، زیرا آموزش منهای تربیت دینی بمعنای قرار گرفتن لبه پرتگاه عمیق است. کشتن هزاران انسان بیگناه و چپاول ثروتهای عالم توسط مستکبران محصول علم بدون ایمان و تربیت است.
۴- اقامه نماز بویژه جماعت که انسان ساز است باید در مدارس جدی گرفته شود، دانش آموزی که به نماز عادت کند منحرف نمی شود و فعل حرام هم انجام نمی دهد.
۵- بزه کاری، اعتیاد، افت تحصیلی و فرار از تحصیل و آرایش در بین دانش آموزان برخلاف عرف افزایش یافته است، درحالیکه اگر فضای معنوی آموزشگاهها تقویت شود بخش اعظم ناهنجاریها برطرف خواهد شد.
۶- تبعیض حقوقی فرهنگیان با دیگر وزارتخانه ها هیچوقت جدی گرفته نشده است.
۷- تفاوت میزان پاداش فرهنگیان بازنشسته با دیگر وزارتخانه و پرداخت به موقع آنها قابل مقایسه نیست.
۸- عملکرد صندوق ذخیره فرهنگیان ابهام و سوال انگیز است.
۹- ورود تلفن همراه توسط دانش آموزان به مدارس جدی گرفته نمی شود.
۱۰- طرح آموزش«روابط سالم» به دانش آموزان توسط معاون امور زنان و خانواده ریاست جمهوری به وزارت آموزش و پرورش سال ۹۳ و اجرای آن در مدارس که آموزش و پرورش گیلان نیز پنج هزار دانش آموز متوسطه را آموزش دادند امری ناصواب است، بجای آموزش جنسی به آنان روی معنویت شان سرمایه گذاری می نمودند.

انتهای پیام/