چرا نمیتونیم تغییر کنیم

درسیاهکل/حسین معتمدزاده: برای ما آدمها تغییر کردن کار آسونی نیست. تغییر آرایش چهره…. تغییر مدل لباس پوشیدن… تغییر محل زندگی… تغییر محل کار… تغییر آدمهای زندگی… و تغییرات مختلفی که ممکنه در زندگی هر کدوممون اتفاق بیفته…

خیلی وقتها بعد از یک تغییر خواص مدتها طول میکشه که بهش عادت کنیم. احساس گیجی و منگی میکنیم. حتی ممکنه تغییر اتفاق افتاده خیلی شرایط بهتری از قبل رو برامون فراهم کرده باشه اما باز هم احساس گنگی اذیتمون میکنه.

مثلا خونه جدید ممکنه قشنگ تر، بزرگتر و جای بهتری باشه اما هر روز که از خواب بیدار میشیم هنوز راهمون به حموم، دستشویی و آشپزخونه رو گم میکنیم… و مدتها طول میکشه که بفهمیم چی کجاست… نزدیکترین مغازه خیابان و مسیر کدومه…

حالا این مثال رو در قالب شخصیت میزنیم…

وقتی تصمیم میگیریم تغییر کنیم برامون سخت میشه… چون در طول مدت این تغییر کردن و یاد گرفتن شرایط جدید مضطرب میشیم میترسیم و احساس ناامنی و یک احساس بد که نکنه نتونم با شرایط جدید کنار بیام… برامون پیش میاد انگار نقطه ثقل آدم بهم میخوره و آدم نامیزون میشه… انگار باید کالبد کنونی رو ترک کنی و یک جور رهایی در فضا رو تجربه کنی انگار در هوا معلق میشی و نمیدونی قراره به کجا بری کجا فرود بیای… پس قطعا آدم از چنین شرایطی باید هم بترسه پس آدم از تغییر میترسه و ترجیح میده کالبد محکم و سفت خودش رو بچسبه تا یک وقت از بین نره…

اما در طول زندگی شرایطی پیش میاد که باید تغییراتی رخ بده مخصوصا تغییرات شخصیتی که خودمون میدونیم داره بهمون آسیب میزنه… توی همچین شرایطی اگر کسی نقشه راه رو بلد باشه و یا چیزی بتونه کمکمون کنه این تغییر هزاران برابر آسون میشه… کسی که وقتی این کالبد رو رها کردم و معلق شدم بدونم جایی منتظرم هست و قراره منو بگیره… یا حتی شاید بدونه کجا ممکنه فرود بیام… یا بعضی وقتها اظطرابهای این ترک رو برام کمتر کنه این کس ممکنه یک درمانگر یک دوست خوب یک والد، یک مربی و هر کسی در زندگی ما باشه …

و اما بدون اینها بدیهی هستش که تغییر برای همه ما سخته…

اگر بازیگر زندگی خود نباشید بازیچه آن میشوید.

انتهای پیام/