سعید جلیلی، ظرفیتی که خود را فدای گفتمان انقلاب کرد

درسیاهکل/مهدی صدیقی: آقا سعید را تا قبل از سال ۹۱ خیلی نمیشناختم و تمام شناختم از ایشان معطوف به چند گزارش خبری درباره مذاکرات وی با خانم اشتون بود. یادم هست روزی که شنیدم که او هم می تواند نامزد انتخابات ریاست جمهوری شود اول خیلی خوشحال شدم و بعد کمی ناراحت. شاید دلم سوخت چرا که او باید وارد فضایی شود که شاید مورد آماج شدیدترین تهمت ها از سوی کسانی باشد که حتی چند لحظه در وی و تفکرش و رفتارهایش تامل نکرده اند.

یادم نمیرود روزهای منتهی به انتخابات گذشته و تلاشهای جوانانی از جنس خودم که شاید هیچ وقت در زندگیم بیاد ندارم که تا این حد از سر صدق و خلوص برای موضوعی تلاش کنم. خصوصا برای من که قرار بود در اولین امتحان انتخاباتی ام اصلح را بیابم!

یادم نمی رود که چقدر استرس داشتم که چرا این مرد نمی آید و چرا این همه اصرار و دعوت جواب نمیدهد؟ در آن حال و هوایی که هر کدام از یاران انقلاب با دیدن قدرت به طمع افتادند و پیمانشان را نقض کردند، فقط او می توانست کمی آلام مردم رنج دیده از چپ و راست را بکاهد.

اما روزی که آمد، ساعت پایانی ثبت نام را می گویم. چنان نجیبانه و سر به زیر آمد و رفت که مطمئن شدم  فقط از سر تکلیف و نه از سر تصاحب قدرت و برای ادای دین آمده است.

حدسم درست بود و تخریب وی از همان فردای ثبت نامش کلید خورد. هر چه تخریب ها از سوی ضدانقلاب در خارج و بلندگوهایشان در داخل کشور بیشتر شد مطمئن تر شدم که آقا سعید راهی را می رود که درست است.

خیلی زحمت کشیدیم و از هیچ تلاشی فروگذار نکردیم و با دست خالی تمام تلاشمان را کردیم که تا در شهر کوچکمان مردم را نسبت به نگاه انقلابی آقا سعید و همچنین برنامه هایی که وی داشت آگاه کنیم. حتی گاهی از کمبود امکانات به تبلیغات دهه شصتی روی آوردیم و با ماژیک روی مقوا برنامه هایش را مینوشتیم و به در و دیوار میچسباندیم.
یادم نمیرود بیلبوردهای شصتاد متری شخص مورد نظر که فکر کنم نسبت به جمعیت رای دهنده شهر ما با واحد نفر-متر حساب شده بود! و مایی که با چند پوستر سیاه سفید و یک ستاد چند متری تمام تلاشمان را می کردیم که شاید کمی مردم را آگاه تر کنیم.

بگذریم…

انتخابات تمام شد و من هم مثل خیلی از دوستان که اولین تلاش انتخاباتیشان بود غمگین از بیهوده پنداشتن این حجم کوشش خود را به زمان سپردیم تا دور بعد! اما آقا سعید باز هم متفاوت عمل کرد از فردای همانروز گفت که کار ما تازه از امروز شروع شده است. فکر کنم بیش از ۲۰۰جلسه سخنرانی از تهران گرفته تا محروم ترین مناطق کشور بخشی از تلاش وی برای آگاه کردن جامعه بود.

هر چه دوباره به انتخابات ۹۶ نزدیک شدیم صحبت حضور آقا سعید جدی تر و در محافل سیاسی پررنگ تر شد. در همین مدت کوتاه اما باز هم ایشان از هجمه ها و حمله جان سالم بدر نبرد. از چپ و راست هر حرفی که می توانستند نثار وی کردند از تندرو و خشک مقدس گرفته تا کسی که برهم زننده ائتلاف انقلابیون نامیده شد.

دوباره دلم خیلی گرفت و هرجا صحبتی شد گفتم که آقا سعید را فارغ از جناح های سیاسی ببینید، اما چه سود تهمت ها بیشتر شد.

اما روز آخر ثبت نام انتخابات ریاست جمهوری فرا رسید و عموم سیاسیون با قاطعیت گفتند جلیلی می آید و چنین می کند و چنان می کند. اما در کمال تعجب همگان و درعین دعوت بسیار آقا سعید باز هم متفاوت عمل کرد و به نفع جریان انقلاب از ثبت نام خودداری کرد، باز هم با همان چهره خندان، بی تکلف و بی ریا.

می دانستم اما مطمئن شدم که تلاشهای وی همانگونه که بارها گفت تلاش برای کسب قدرت نبوده و مهم پیاده سازی نشانه های دین خداست. آقا سعید این روزها درسی را به سیاسیون داد که شاید در چند ده سال اخیر هیچ کس اینچنین خود را فدای گفتمان انقلاب نکرده باشد.
در آخر به این جمله از یکی از دوستان اکتفا می کنم که اگر باور کنیم که گفتمان سازی، تبیین و حرکت برای پیشبرد انقلاب اسلامی باید مستمر باشد، همه چیز را به انتخابات و شب انتخابات محدود نخواهیم کرد و تصمیم های بزرگ خواهیم گرفت. تصمیم هایی که شاید مخالف نفس و ایده آل های ما باشند اما به خاطر خدا و مصالح کشور خواهند بود …

انتهای پیام/