با اجازه بزرگتر ها! کوچکتر ها می روند

درسیاهکل/سمیه حیدری: وقتی خبر باز پس گیری پیکر مطهر شهید عزیزمان محسن حججی را شنیدم، با خود اندیشیدم آیا می شود با خون دادن این همه جوانان پاک و متدین ما هنوز هم عده ای در کلاف سر در گم دنیا، گم شده باشند؟ و مگر می توان تصور کرد که با دیدن این صحنه های ایثار و گذشت اصلا رنگی از دنیا برای ما معنا داشته باشد؟ تصور این سوال ها حتی، برایم درد ناک بود و از آن درد ناک تر پاسخی بود که با آن مواجه شدم. پاسخی که از رفتارهای این روزهای سیاسیون و حتی برخی از مردم در اجتماع نشات می گیرد.

وقتی در بحبوحه جنگ ها و خون ریزی ها و فریاد های مظلومان عالم و خلاصه این همه ایثار و از جان گذشتگی ها هنوز هم عده ای از جاهلان بر تبل جهالتشان می نوازند و با آب ریختن در آسیاب دشمن بر تمام آنچه از حقیقت در جهان می گذرد سر پوش می نهند و به کل، نسبت به آن بی توجه هستند.
جناح بازی های سیاسیون پیر ما، افرطی گری های به ظاهر معتدل، غفلت زدگی های سیاسی، تجملات در سطح اجتماع، چشم و هم چشمی های بی پایه و اساس و هزاران مادی گرایی و دنیا گرایی هایی که به حقیقت مضحک است، همه و همه مرا به تامل وا می دارد، و فکر می کنم چقدر عجیب است که تمام این اتفاقات درست در جایی وجود دارد که حججی ها از همانجا اوج گرفته اند و مگر می شود خون، این همه خون های پاک به زمین ریخته شده این مردان بزرگ عالم مایه بیداری ما نشود، و ما هنوز هم بی جان باشیم؟ بی روح وارستگی زندگی کنیم؟ و چگونه می شود که این همه بال ها ی شهدا بر آسمان سرزمین مان گسترده باشد و ما بی بال پرواز به زمین نمناک بی مهر خو کرده باشیم؟
و سرانجام، مگر می شود گوش هایمان این همه سنگین شده باشد که فریاد هل من ناصر ینصرنی حسین بن علی علیه السلام به گوشمان نرسد؟
بیاموزیم که شهدا رفتند زیرا این فریاد را با تمام وجود شنیدند و لبیک گویان مسیر شهادت را انتخاب کردند و این سیر ادامه دارد تا زمانی که آنان ما را به یاری می طلبند، صدای شهدا را می شنوم که می گویند، هَل مِن مُعینٍ فَاُطِیلَ مَعَهُ العَویلَ وَ البُکاء تا در فراغ مولایمان ناله ها سر دهیم…

بزرگ ترها! به گوش باشید! کوچکترها پرواز کردند و اوج گرفتند و ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم…

انتهای پیام/