نعمت برتر

درسیاهکل/وحید حسنی: چشمانش را که باز کرد به یاد تلفن دیشب افتاد. از بیت رهبری تماس گرفته بودند. آقا فردا به خانه شان می رود. قند تو دلش آب می شد. پیرزن باورش نمی شد آقا مهمان خانه اش باشد. بلند شد وضو گرفت و نماز خواند. نمازش را که سلام داد. نگاهش به تصویر بچه های شهیدش افتاد. اشک در چشمانش حلقه زد. با خودش گفت: عزیزانم مهمان محترمی داریم. آقا تشریف فرما می شن. کاش بودین و به آقا خوشامد می گفتین.
بعد بلند شد و جلوتر رفت و دستان مهربان و خسته اش را روی تصویر فرزندانش کشید و ادامه داد: ببخشین عزیزانم من که می دونم شما قبل از من متوجه شدین و خوشحال تر از من هستین.
نگاهش را به ساعت دیوار دوخت و با حسرت و تشویش به حرکت کُند عقربه هایش می کرد. پیرزن احساس می کرد عقربه های ساعت از همه دیر تر حرکت می کنند. چقدر دلش می خواست عقربه های ساعت سریع تر حرکت می کردند. سعی کرد با تمیز کردن خانه خودش را سرگرم کند. نگاهش به عکس آقا(حفظه الله) و امام راحل(ره) افتاد.
مرتب داشت به آقا فکر می کرد: فدات بشم پسر فاطمه. چقد غریبی آقا. بعضی ها هنوز قدر تو رو نمی دونن و دائماً اذیتت می کنن. حتی اونایی که خودشون رو صاحب انقلاب میدونن و به قول خودشون جزو خواص هستن امّا وقتی به عمل می رسه از آرمان های انقلاب فاصله می گیرن. حیف شد آقا جون. کاش بازم برام فرزندی مونده بود تا افتخار سربازی پسر فاطمه رو داشتن. اینم بگم آقا من نمردم که. همیشه تو راهپیمایی ها هستم. خدا حفظشون کنه اونایی که همیشه کنارتن و هیچ وقت تنهات نمی ذارن که ماشاالله هزار ماشاالله کم هم نیستن. انقلاب این روزها خدا رو شکر تو همه جا طرفدار داره. عراق، افغانستان، بحرین، لبنان، سوریه، نیجریه و… همه منتظرن تا آقا حرفی بزنه. خدا حفظشون کنه.
تو همین فکرها بود که تلفن خانه به صدا در آمد. خیلی خوشحال شد. از بیت مقام معظم رهبری بودند. آقا تو راه بودند. تُند چادرش را سرش کرد. همهمه تو کوچه راه افتاده بود. معلوم نبود از کجا فهمیده بودند؟ شاید از ماشین هایی که زودتر آمده بودند. جمعیت فریاد می زدند: ای پسر فاطمه منتظر تو هستیم.
پیرزن با شنیدن صداها هیجانش بیشتر شد. باورش نمی شد تا لحظاتی بعد آقا مهمانش باشد. از شعار ”صلَّ علی محمد یاور مهدی آمد” متوجه شد آقا تشریف آوردند. دل توی دلش نبود. زنگ خانه را که زدند پیرزن با دستانی لرزان آیفون خانه را برداشت:
با هیجان و اضطراب جواب داد: بله بفرمایید…….. و درب را باز کرد.
انتظار مادر شهید به پایان رسیده بود. حضرت آقا با لبخند و مهربانی و با سلام علیکم وارد خانه شدند.
مادر جواب آقا را دادند و با اشک و لبخند به آقا خیر مقدم گفتند.
: جانم فداتون آقا خوش اومدین…. قدم شما مبارک…..
آقا با مهربانی سر صحبت را باز کردند. از حال و احوال و وضعیت گذران زندگی مادر پرسیدند.
: شما که بخندین و سلامت باشین همه سختی ها قابل تحمله آقا.
آقا از شهداء پرسیدند. مادر شهید رفت و تصاویر شهداء را آوردند. یکی یکی چهار پسر شهیدش را معرفی کردند. اشک گوشه چشمان آقا جمع شد و گریه کردند. مادر که طاقت دیدن اشک های آقا را نداشت تصاویر را برداشت و برد روی طاقچه گذاشت و با بغض و اشک گفت: من بچه هامو دادم که اشک شما رو نبینم…….
این برداشتی آزاد از هزاران دیدار مقام معظم رهبری(حفظه الله) با خانواده گرانقدر شهداء بود. براستی تا حالا از خودمان پرسیده ایم در برابر نعمت بزرگ ولایت و سایه پُرنعمت رهبری چه کرده ایم؟ تا چه اندازه قدردان نعمت ولایت بوده ایم؟
چقدر نگرانی سراغمان می آید هنوز در برخی مجامع و سخنرانی ها و حتی مساجد و نمازهای جمعه و جماعات از واژه امام برای حضرت آقا استفاده نمی کنند؟ هنوز برخی از خواص و عوام به فرمایشات آقا به صورت ظاهری برخورد کرده و در انجام دستوراتشان اهتمامی ندارند.
هنگامی تشویش و نگرانی مان بیشتر می شود که به زعم تمامی کارشناسان دوست و دشمن حضرت آقا طرح و برنامه هایشان در تمامی مسائل سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و ادبی و…. علمی و کاربردی است و به اعتراف برخی سیاستمداران فرمایشات حضرت اقا رهگشا و کارساز می باشد، اما بسیاری از دستوراتشان در اتاق های جلسات مانده و هنوز به مرحله اجراء نرسیده است.
همگان واقف و آگاهیم که امنیت موجود در میهن عزیزمان ایران اسلامی مرهون رهبری داهیانه امام عزیزمان و غیور مردان نیروهای جان برکف است. قدر این نعمت الهی را بدانیم و شکرانه این نعمت الهی را به جا آوریم.
وسخن آخر: امام عزیز، ای ذریه رسول الله، بدان و یقین داشته باش امت حزب الله هرگز فرزندی از فرزندان زهرا(سلام الله علیها) را تنها نخواهد گذاشت و با صدای بلند فریاد می زنیم: رهسپاریم تا شهادت با ولایت…..
اللهمَّ عجَّل لولیک الفرج و احفظ و ایّد امامنا الخامنه ای(حفظه الله)

انتهای پیام/