اندر حکایت این روزهای قلم‌به‌دستان فضای مجازی لاهیجان و سیاهکل

درسیاهکل/مازیار امیدی ملومه: در عجبم از دوستان و قلم‌به‌دستان شهرستان‌های لاهیجان و سیاهکل که به فکر تاج گزاری وکلای خود هستند.
اینکه نماینده این دوره یا ادوار گذشته چنین کرده و چنان کرده، اینکه این کاغذ را رو کنیم، آن کاغذ را نشان دهیم، چه معنایی دارد؟! آیا دردی از مردم دوا می‌شود، چرا خودمان را پله دیگران کنیم.
خیلی خودمانی‌تر صحبت کنیم؛ وظیفه هر شخصی که مسئولیت دارد در هر پست، مقام و هر منصبی خدمت است.
مگر از جیب خود خرج می‌کند؟ مگر مفت کار می‌کند؟
مطمئن باشید منفعت در آن وجود دارد، وگرنه چه لزومی دارد که در حال سر و دست شکستن هستند.
راستی؛ سهم خودمان بابت عقب‌ماندگی چقدر است؟
دوستان عزیز، جای مطالبه گری را با پله شدن اشتباه نگیریم، هیچ‌کدام از نمایندگان ادوار تاکنون نمره قبولی نگرفتند، حتی برخی مسئولان این دو حوزه انتخابی نیز چنین هستند،
لابد می‌پرسید چرا؟
چون اگر شعارها با عملکردها را در ترازو بگذاریم، واقعیت‌ها روشن می‌شود، حتی اگر شعارها نیز یادمان رفت (چون ما فراموش خاطریم و ظرف چهار سال وعده‌ها یادمان می‌رود) بیاییم وضعیت معیشت، اقتصاد، فرهنگ و… کنونی را ببینیم، واقعاً کجای کار هستیم.
باید مطالبه گر باشیم و نترسیم، آن‌هم مطالبه گری در چارچوب قانون، آن‌وقت وظیفه نماینده و مسئولین پاسخگویی می‌باشد.
مادامی‌که در مقابل افراد شاخص و مسئول سر خم می‌کنیم و به‌جای مطالبه و مواخذه لب به ستایش می‌گشاییم به همین منوال است، البته احترام و حفظ کرامت انسانی واجب است.
واقعاً چند درصد ما فکر می‌کنیم آن مسئول که پشت میز است پولی که بابت حقوق می‌گیرد از حق مردم است؟
و درخواست دیگری که دارم؛
بیاییم ما به مسئولان و نماینده راهکار و روش خدمت یاد بدهیم، چون ما داریم در این وسط ضرر می‌کنیم.
هرکس در حد توانایی و دانش خود، نه پای صحبت و افاضاتشان به‌به و چهچه بزنیم و نه به توهین و تخریب رو بیاوریم.
و اما چه کسی الآن پاسخگوی جان پدر و مادری که در همین هفته در حادثه رانندگی در محور سیاهکل به لاهیجان ازدست‌رفته‌اند می‌باشد؟ سرنوشت فرزندانشان چه می‌شود؟ چند نفر در همین حوادث جاده‌ای بی‌خانمان شدند؟ در همین مسیر جاده سیاهکل-چوشل-لاهیجان چقدر مشکل وجود دارد؟ آیا مسئولان خبردارند؟
جاده باریک، پیچ‌های تند، تعطیلی برخی شرکت‌های شهرک صنعتی، انباشت زباله‌های چند ۱۰ ساله تموشل، مسیر خطرناک لیالمان، جاده دسترسی و داغان مسیر آهندان تا سوستان، نا امنی جاده سیاهکل به دیلمان، جاده بدون جدول و آبرو و باریک سادات‌محله، عدم استفاده از ظرفیت گردشگری مسیر بوجایه، چمندان، شکاکم، ایشکا و… عدم تسطیح آسفالت حدفاصل کوی زمانی تا اول خالوباغ (تا جایی که من به یاد دارم ۲۰ سال بلاتکلیف است و اگر هرسال به‌اندازه یک خاک‌انداز کار انجام می‌شد، الآن تمام‌شده بود).

انتهای پیام/