ردیه ای بر ردیه دکتر صادق زیباکلام!

درسیاهکل/مهدی کوچک پور:

عالی‌جناب زیباکلام، سلام؛

در حدّ فاصل نغزگویی‌های هماره و فرمایشات فرح آفرینتان، فرصتی اگر فراهم آمد، این رقعه نیز بخوانید و چنانچه سزاوار بود، ردیه اش بنگاربد.

و اما بعد؛

جنابِ والا جایگاهتان در جوابیه‌ای که خطاب به حاج حسین شریعتمداری و در رد یادداشت اخیر شهره جریده کیهان، مرقوم فرمودید، مدعی شده‌اید که؛

《 بحران اقتصادی فعلی نه محصول تلاش درمصالحه با آمریکا، بلکه حاصل اصرار چهل‌ساله بر سیاست‌های انقلابی (دشمنی با آمریکا)، (تلاش برای نابودی اسرائیل) و (ریختن داروندار ملت در چاه ویل هسته ایست) 》.

در این رابطه نکات، ابهامات و استفهاماتی را به استحضار جنابعالی می‌رسانم، امید که عنایت فرمایید.

والای خوش‌نام و بامرام!

شما و همفکران محترمتان، به‌صورت مکرّر، دلیل اصلی پیدایی و تداوم برخی از نابسامانی‌ها (ازنظر شما بحران‌های! همه‌جانبه) موجود را، ماهیت و سیاست دشمن (= غرب و خصوصاً آمریکا) ستیزانه نظام اسلامی و راه برون‌رفت از این وضعیت نامطلوب را (مصالحه با آمریکا) (= دنیا!) دانسته و می‌دانید. ازآنجاکه این نگاه و گفتمان در جامعه اکنون ایران، هم در سطح خواص و هم در میان عامه مردم، باورمندان پرشماری دارد، بنابراین به نظر می‌رسد که انجام مباحثه‌ای منطقی و مستدل بر سرِ روایی یا ناروایی این نگاه، از یک‌سو می‌تواند با اقبال صاحب‌نظران و اندیشمندان و رسانه‌ها، مواجه گردیده و درنتیجه، عمق نظری تأییدی یا تردیدیِ نگرش موردبحث را تقویت کند و از دیگر سو، چون موضوع این هم آوردی نظریِ منطقی، مقوله‌ای کاربردی می‌باشد، این امر می‌تواند به نتایج عملی و گره‌گشایی‌های میدانی مهمی، منتهی گردد. با این نگاه، از جنابعالی انتظار می‌رود ضمن توجه ویژه به موارد مطروحه در این قلم نگاشت، ابهامات و استفهاماتی که از پی می‌آیند را بدون پاسخ نگذارید، چنین باد.

آقای دکتر!

شما معتقدید که جمهوری اسلامی دچار چالش‌های بزرگیست که دلیل اصلی پیدایی و تداوم این چالش‌ها، از دیدگاه جنابعالی، اصرار بی توجیهی است که از ناحیه متولیان نظام ایدئولوژیکی _ دینی حاکم بر ایران، بر سیاستِ نادرستِ (دشمنی با آمریکا و اسرائیل) به عمل می‌آید. شما (و همفکران پُر تعدادتان)، این سیاست را از بیخ، نادرست و اصرار بر آن را ناخردمندانه و عدول و خروج از آن را، تنها راه نجات کشور و نظام می‌دانید. حال که چنین می‌پندارید، لطفاً بفرمایید که؛

یک؛ هسته مرکزی و نطفه نخستینِ پیدایی این نگاه خصم آمیز و دشمنانه میان ایران و آمریکا، توسط کدام‌یک از طرفین این تخاصم، ایجادشده است؛ ایران و نهضت اسلامیِ ملت ایران؛ یا ماهیت، سیاست‌ها و عملکردهای حاکمیت آمریکا در قبال ایران و ایرانیان؟! پاسخ روشن شما به این پرسش بی‌ابهام، چیست؟

دو؛ چرا و کدام دلایل و عوامل باعث گردیدند تا از ابتدای شکل‌گیری نهضت اسلامی _ مردمی ایرانیان به سیادت امام روح‌الله (ره)، (ایستادگی) در برابر آمریکا (و اسرائیل)، یکی از مشخصه‌های هویتی این نهضت و جریان انقلابی باشد؟ آیا مبانی این دشمنی را ماهیت ایدئولوژیک انقلاب اسلامی میدانید آن را نشانگر موضع تهاجمی نهضت اسلامی برعلیه آمریکا و باهدف دخالت در امور داخلی این کشور مستقل (که هزاران کیلومتر از ما فاصله دارد) می‌پندارید و یا آن‌که ماهیتی عکس‌العملی و تدافعی برای آن قائلید که هدفِ برحقِ مقابله مشروع باسیاست‌های مداخله گرانه و استیلاجویانه آمریکا (به‌عنوان ویژگی ذاتی نظام سلطه) را تعقیب می‌کرده است؟! به‌عبارت‌دیگر، نظام اسلامی و مردم ایران، از پشت دروازه‌های واشنگتن و نیویورک و تنگه پاناما و باانگیزه فتح کاخ سفید، مرگ بر آمریکا می‌گفتند و می‌گویند یا اینکه، درست برعکس، از داخل حریم مشروع هویتی و سرزمینی خود و باهدف دفاع از خود و هستی و حریم خود، شعار مرگت باد را برعلیه کسانی سر می‌دهند که روباه منشانه و گرگ صفتانه، از چندین دهه قبل‌تر تا اکنون، بر آن بوده‌اند و هستند تا با تعقیب سوداهای تجاوزگرانه و حربم ناشناسانه مبتنی بر ماهیت متجاسرانه خود، پای در این حریم مقدس بگذارند؟! واضح‌تر اگر بگویم چنین می‌شود جناب دکتر زیبا کلام، آنگاه‌که مردم ایران، مرگ بر آمریکا می‌گویند، آیا غریو فریادشان و مشت‌های گره‌کرده‌شان، وارد حریم آمریکا می‌شود، یا آنکه این عتاب خشم اندود را نثار اهریمنی می‌کنند که با تمامی وجود خویش و به بهای جان‌نثاری آگاهانه حریم بانان بصیر خود، حُرم نفس‌های ابلیسی‌اش را و گوش‌های به تجاسُر دراز شده‌اش را، بیخ دهان خود و در حریم خود می‌بینند و از همین رو به همین دلیل با نهیبی آتشین و هشداری خشم‌آگین، در آن فریاد می‌زنند؟!

جناب استاد زیباکلام، آیا گوش و لاشه آمریکایی‌ها همان‌جایی که باید باشد، نیست یا چشم و مشت ما که این لاشه‌ها و لاشی‌ها را می‌بیند و برمی‌آشوبد؟! ما بیخ گوششان فریاد می‌زنیم یا گوش آنان بیخ زبان و دهان ماست؟!

اگر بفرمایید که ما و رهبرانِ نهضت مردمی _ اسلامی ما، از سرِ استیلاطلبی، دست در لانه‌زنبوری به نام آمریکا کرده‌ایم و از همین رو مقصریم و سزاوار عقابی که درگیر آنیم، در جوابتان میگویم؛ کلامی که فهم آن میسورتان باشد، گفتن نتوانم! اما اگر تایید نمایید که اگرچه حاکمیت آمریکا (به‌عنوان سردمدار نظام زیاده‌خواه کاپیتالیسم = امپریالیسم) بر آن است تا با قلدرمآبی ذاتی خود، حریم و حرمت ایران را (همانند سال‌های پیش از انقلاب و همانند بسیاری از کشورهای دیگر دنیا)، نقض نماید، اما ازآن‌رو که (از نگاه شما)، آمریکا، قدرت فائقه دنیای فعلی است که هم آوردی با آن، (علیرغم روایی و سزاواری) راه به‌جایی نمی‌برد، پس ما نیز همانند دیگران، باید این سیادت ناحق را بپذیریم و با قبول این واقعیت تغییرناپذیر، با آن از در مصالحه‌ای هرچند ناعادلانه و ذلیلانه، وارد شویم تا کمتر آسیب ببینیم، زیرا (ایضاً از نگاه شما) ما ضعیف‌تریم، درنتیجه به انتخاب میان شرایط بد (= تسلیم) و شرایط بدتر (= مقاومت بی‌ثمر و یکسره خسران بار)، به انتخاب گزینه ( بد = تسلیم مبتنی بر باج‌دهی حداکثری و امتیاز گیری حداقلی) ناگزیر و مجبوریم. نگاه و موضع شما این اگر باشد، این حرف و این نگاه، البته حرف و نگاه متفاوتی است، زیرا؛

اولاً؛ مواضع شما تاکنون چنین نگاهی به آمریکا را بازتاب نداده است؛

ثانیاً؛ همه ماهیت انقلاب اسلامی ایران و آرمان‌های نهضت مردمی ما، نفی این نگاه حقارت آمیز به خود بوده و هست؛ با اتکاء به نگاه جنابعالی، وقوع انقلاب، اصولاً فاقد ضرورت بوده است؛

ثالثاً؛ تاریخ انقلاب به‌کرات، نادرستی و ناروایی این نگاه خود کم بینانه را اثبات نموده است؛ (توفیقات پرشمار در عرصه‌های مختلف با تذکر این مهم که هر جا انقلابی‌تر و جهادی‌تر عمل کرده‌ایم، توفیق مندی های افزون‌تری هم داشته‌ایم)؛

رابعاً؛ اگر واقعاً چنین فکر می کتید، (تسلیمِ لابد و سازشِ از سر استیصال با آمریکا) سزاوار آن است که نوع نگاه خود را به صورتی صادقانه، عیان و بی‌پیرایه و بی استتار و زیباسازی‌های عامه‌پسند و بدون بهره‌گیری ابزاری و نابحق از داعیه‌های پرجاذبه‌ای مانند دفاع از منافع ملی و … به مردم عرضه نمایید تا چنانچه آنان هم مانند شما با نگاهی آمیخته با خود کم پنداری، برتری بی‌خلل آمریکا را باور کرده و تسلیم ناعزتمندانه در برابر آن را بر تداوم رویه مبتنی بر مقاومت، مرجّح دانستند، آنگاه این نوع نگاه و جهت‌گیری، جایگزین سیاست‌های انقلابی و تسلیم گریزانه فعلی شوند.

ملت، گر این خفّت، می‌پذیرد، مختار است که بپذیرد. بپذیرد تا سُست همتی‌اش در ذبح شرافت و غیرت، عبرت امروز شود و عبرت‌آموز فردا!

ننگمان باد اگر چنین کنیم.

خدایا خود از کرم، خفّتِ این ذلت، از حریم شرافت خیز ایران، دور کن.

انتهای پیام/