رجعت! بهار! آرامش قبل از طوفان!

درسیاهکل/مهدی خورسند : انتخابات ۹۲ با تمام درس‌ها و تجربیاتش گذشت و در بازه‌ای از زمان قرار داریم که دولت منتخب مردم رویه‌ای معتدل در پیش گرفته و با اینکه به بعضی از موضع‌گیری‌های متناقض رئیس‌جمهور منتخب نقدهایی اساسی وارد است ولی در سخنانش کور سوی امید همچنان زنده است که حداقل ایشان از خط اصیل انقلاب و ولایت منحرف نشود.
چند وقتی است فکری ذهن حقیر را به خود مشغول کرده و هرچه افکار خود را نشخوار کردم نتوانستم جوابی برای این معادله خود بیابم. این معادله توجه به وجهی از انتخابات ۹۲ است که کمتر کسی به آن توجه نموده.

انحراف دولت دوم جناب آقای احمدی‌نژاد از شعارها و آرمان‌های مطرح شده دولت مهرورز بر کسی پوشیده نیست و اینکه خدمات دولت دهم تحت‌الشعاع حاشیه‌های انحرافات افراد درون دولت قرار گرفت.

دولت نهم با آن روحیه آرمانی و جهادی بی‌نظیر خود نوری را در دل صاحبان اصلی انقلاب ایجاد کرد که مردم را به آینده بسیار امیدوار کرد. در دولت دهم، دولت با لجبازی‌ها و تک‌روی‌ها و قانون‌گریزی متعدد کام مردم را تلخ کرد و نگذاشت مردم طعم خوش خدمت را بچشند.

نمی‌خواهم وارد کارنامه دولت نهم و دهم بشوم و هرگز قصد سیاه‌نمایی و وارونه جلوه دادن اوضاع را ندارم ، در حالیکه دولت‌های نهم و دهم به فرموده حضرت آقا، پرکارترین و زحمتکش‌ترین دولت بعد از انقلاب بود و زحمات زیادی را کشید.

انحراف دولت دهم و کیسه دوختن آنها برای انتخابات، نگارنده را به رخ دادن یک فتنه دیگر در نظام مضطرب کرده بود. البته نباید از کوتاه نیامدن و درایت نظام در عدم تایید صلاحیت آقای مشایی به راحتی بگذریم که البته بنده حضور آقای رفسنجانی را هم در این راستا تحلیل می‌کنم و برای آن دلایل متقنی دارم.

در یک تحلیل سطحی و عامیانه می‌شد بحث بهار و روئیدن دوباره را به تلاش دولت برای تحمیل کاندیدای خود به نظام توجیح کرد. این فرضیه و تحلیل در ذهن بنده زمانی قوی‌تر شد که آقای احمدی‌نژاد در مراسم خاکسپاری چاوز بحث رجعت وی را مطرح کرد و این اواخر سخنگوی دولت عین این تعبیر را برای آقای احمدی‌نژاد بکار برد.

شک نداشتم که ایشان برای احراز صلاحیت کاندیدای خود قطعا تلاش خواهد کرد ، کما اینکه اخباری مبنی بر فشار ایشان برشورای نگهبان برای تایید صلاحیت آقای مشایی به گوش می‌رسید ، ولی بعد از عدم احراز صلاحیت آقای مشایی، سکوت دولتی‌ها بسیار تامل برانگیز بود.

این سکوت و حرف از رجعت و بهار نشان از یک آرامش قبل از طوفان است و بنظر نگارنده ضعف احتمالی دولت یازدهم و احیانا دوازدهم باعث رجعت دوباره احمدی‌نژاد و تیمش خواهد بود و آن بهار موعودشان آن موقع رقم خواهد خورد.

از نظر بنده رجعت در کلام دولتی‌ها معنی الهی و آسمانی ندارد و رجعت یعنی بازگشت آنها که به زعم خود برای نجات کشور از بحران رجعت خواهند کرد. مجددا به نظر حقیر بهار نیز در کلام آنها، فصل نوین حضور آنها در عرصه قدرت است و به این خاطر است که بنده این دوره ۴ ساله پیش رو یا شاید ۸ ساله پیش رو را دوران آرامش قبل طوفان می‌دانم.

این را هم در نظر بگیریم، اشتباهی که موسوی در سال ۸۸ کرد و آشوب بپا کرد، احمدی‌نژاد با تدبیر سکوت کرد و منتظر فرصتی در آینده شد.