شهید مسعود دار باز

وصیتنامه شهید 

با حمد و سپاس و بندبند استخوانم تسبیح گوی تو باد. به نعمت های بیکرانت ای سلسله جنبان آفرینش  و مهربان پروردگارم. سپاس بیکران و تسبیحی  بیکرانه به شکر آنکه بار دیگر نفسم را مدد فرمودی. برآورم و سر انگشتانم را نیرو بخشیدی تا خامه برگیرم. اندیشه ام را جوال فرمودی تا بر بلندی نامه ام بالی بگسترد که تو نامه ام را پرواز دادی تا در فراخهای کلام، هوا بگیرد و بر نیلی آسمان شناخت تو پروبالی بزند. ای آفریدگار، گرچه سر وپا اما همه اشکم و همه عجزم زیرا برآنم تا وصیت خویش را به سایه عرفان تو بکشانم. چه شبها که با دست امید به رشته عرش پیوند اندیشه آویزم تا تن خسته و روح خسته تورا در صفای چشمه عشق و معرفت تو شستشو دهم و کلامم را در چاشنی شناخت تو حلاوت بخشم. اما ناامید نیز نیستم که خواهنده  تورنج ناامیدی نیست.در سایه این رجای مقدس لحظه لحظه بارش رحمت و اشراق مستدام عنایت را در پرده کلام و واژه واژه وصیتم احساس میکنم و شرم وحسرتم واشکم از آنست که چرا در بندگیه تو ناتوان و سهل انگار بودم. روی سنگ قبرم بنویسید.

ای عکس نشان روی ماهی بودی                 بر تازه جوانی ام گواهی بودی

حالا که من مردم تو هستی هنوز                   افسوس رفیق نیمه راه بودی

آسوده دلی خفته در این خلوت خاموش           او زاده غم  بود وغمهای جهان گشته فراموش

پدر و مادر گرامی مرا حلال کنید. می دانم که شما آرزو داشتید که آخرین سرباز شما صحیح و سالم خدمتش را تمام کند و به آغوشتان برگردد.  ولی این را فراموش نکنید که این هم خواست خدا بود که چنین بشود.

۲۰ سال از عمرم گذشت و به آرزویی که خواستم نرسیدم ولی خواهش می کنم که مرا در تابوت سیاهی بگذارید. سیاه تر از سیاهی. از غم، دستم را از تابوت بیرون بگذارید تا بدانند به آنچه خواستم نرسیدم. چشمانم را باز بگذارید تا بدانند که تا دم مرگ چشم انتظار بود. هیچ گلی روی قبرم نگذارید چون گلی در سینه دارم که هرگز پرپر نمی شود. تکیه یخی بر روی قبرم بگذارید تا بجای مادرم گریه کند. اگر سنگی بر روی قبرم گذاشتند ناراحت نشوید چون من سالها روی سنگ خوابیدم. بگذارید عمری هم او روی من بخوابد. برای مرگ من گریه نکنید چون مرگ برای همه می باشد. هرکس زودتر از دنیا برود گناهان او کمتر می باشد. پدر و مادر گرامی من خیلی دوست داشتم بعداز سربازی کاری کنم که ناراحتی از تنهایی نداشته  باشید ولی چون من آرزویم را به گور برده ام از برادرانم خواهش می کنم که هرگز شما را تنها نگذارند. در آخر از خداوند بزرگ تعالی می خواهم که همه شما بعداز مردن من دیگر هیچ نگرانی برایتان بوجود نیاورد. از تمام خویشان و دوستان و آشنایان خواهش می کنم که هر بدی از من دیده اند مرا حلال کنند و ببخشند.

ای وای که آن عهد قدیم، آمد و رفت

گویی که به باغ ما نسیم آمد و رفت

ایام جوانی که ز دستم بگریخت

گل بود به همراه نسیم آمد و رفت

در غریبی اگر مرگ بگیرد بدن من

آیا که کند قبرو دوزد کفن من

تابوت مرا جای بلندی بگذارید

تا باد برد بوی مرا در وطن من

 من خیزم بایسته تا دامان مادر را بگیرم

آرزو دارم که زیردست خویشان بمیرم

ساعت ۲ شب ۶۵/۹/۲۹

مسعود دارباز

انتهای پیام/