سربازان جبهه فرهنگ

درسیاهکل/وحید حسنی: امروزه در جولان فرهنگ های بیگانه، آن جایی که یاوران شیاطین با هزاران ترفند، در اندیشه تسخیر ذهن و فکر جوانان این مرز و بوم هستند، رسالت مجریان فرهنگی جامعه چیست؟ چه طرح و برنامه هایی برای رهایی جوان از این سرکشتگی و حیرانی دارند؟ تا کی روش تنبیه و مواخذه کارایی خواهد داشت؟ در گذر زمان، آن جایی که فرصت ها چون ابر و باد در گذرند و دفتر عمرمان زود ورق می خورد، در عرصه فرهنگ چه کرده ایم؟ آیا با گذشت واز دست دادن فرصت ها، افسوس و پشیمانی دردی را درمان خواهد نمود؟ چه کنیم؟ چاره کار چیست؟
تعامل و تهاجم فرهنگی، دو واژه ای که همواره و به کرّات شنیده ایم. تهاجم فرهنگی چیست و چگونه صورت می گیرد؟
تهاجم فرهنگی عملیاتی است که دشمن با هدف خنثی کردن برنامه های فرهنگ خودی انجام داده و سعی در اجرای طرح و برنامه های مزورانه خود را دارد. این مهمّ به تدریج صورت می گیرد و اولین گام معرفی خود در لباس دوست و در پوششی دروغین وارد عرصه می شود.

او به یک باره عقاید ما را مورد تهاجم قرار نداده بلکه قدم به قدم و با طرح و برنامه ای هوشمند، سعی در تسخیر فکر و ذهن ما دارد. ایجاد شبه در عقاید ابتدایی ترین و هوشمندانه ترین طرح و برنامه است. شبهاتی هدفمند، جهت تخریب عقاید، معرفی منکرات به عنوان ارزش ها و معروفات و جلوه دادن معروف به عنوان منکر.
جوان در میدان خلاء از گنجینه های معارف دینی، تسلیم شده و سعی می کند هویت تازه ای بدست آورد. هویت فرهنگی، دینی و حتی شخصیتی. هنگامی به طراحی هوشمند دشمن پی می بریم که نسل جوان وقتی سفره دلش را برایت باز می کند و از شبهاتش می گوید عمق نفوذ و میزان فاجعه برایت مشخص می شود.
در مسیر برگشت یکی از سفرهای برون استانی، در نیمه راه، در حاشیه خیابان چهره ای آشنا باعث شد پا روی پدال ترمز زده و در نهایت خوشحالی با چهره مهربان یکی از دانش آموزان سال های گذشته آشنا شوم. دانشجو بود و مشکلات مالی کلافه اش کرده بود تا آن جا که قصد ترک تحصیل داشت.

وقتی فضا دوستانه تر شد شروع کرد به یادآوری دورانی که با هم بودیم. یادم می آید بارها از کیفیت نماز شب پرسیده بود و سعی در اجرای دقیق احکام داشت. اما وقتی صحبت ها ادامه پیدا کرد عمق فاجعه برایم مشخص شد.

صحبت هایش برایم بیگانه بود. شبهاتی که برایش مسلم و به حقیقت تبدیل شده بود. پیشنهاد کردم در ادامه مسیر بیشتر با هم حرف بزنیم او شبهاتش را بگوید و حقیر با توجه به دانش اندک خویش در حدّ توان پاسخ گو باشم.

صحبت ها زیاد شد، مسائل عقیدتی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و….. با صبر و حوصله زیاد گوش دادم و تا حدّ امکان پاسخ دادم انگار آرام شده بود. پیشنهاد داد تا از این به بعد فرصت هایی را با هم باشیم. قبول کردم.

از آن روز به بعد همیشه فکر می کنم تا کی باید ماند و منتظر بود که جبهه مقابل در فکر تهاجم باشد و ما سعی در ترمیم نقاط آسیب دیده باشیم. وقت آن نشده تا با هم دلی و مشورت گره ای از مشکلاتشان را باز کنیم.

براستی متولیان فرهنگی جامعه، بخصوص مسئولین شهر ما نمی توانند با کمک بخشداران مناطق و دهداران، دهیاران، شوراها و…. نیروهای دانشجویی نخبه اما بی بضاعت را شناسایی نموده و به فکر مساعدت مالی آن ها باشند. وام های بلند مدت با سود کم می تواند گره ای از مشکلاتشان را باز کند. و همین جوانان هستند که دو فردای آینده احساس مسئولیت نموده و به مردم این مناطق کمک می کنند. حضور به موقع و ارزشمند در محافل و گفتمان عقیدتی و پاسخ به مشکلات می تواند کمک بسیاری نماید.
آری برادرمن، دشمن وقتی فرصت را برای تهاجم آماده می بیند که ما میدان را برای تاخت و تازش فراهم کرده باشیم. فقر مادی و فرهنگی یکی از این فرصت هاست. وقتی در مدارس دانش آموزی با ناراحتی سئوال می کند آقا ببخشین من نگرانی های مذهبی دارم. شبهاتش را می گوید. شبهاتی ویران گر و او خود را در مقابل سیل شبهات بی یاور می بیند و ما به آمار دلخوش کرده ایم که بله مشکلاتی نیست.

باید وارد عرصه شد. شهداء گرانقدر مسئولیت خود را به مانند شهداء کربلا انجام داده اند و اکنون نوبت ماست تا زینب وار رسالت خویش را انجام داده و تبلیغات یزیدیان زمان را در شبه ناک کردن حقّ و باطل برملا نموده و کید و ترفند آنان را به خودشان برگردانیم.

انقلابی که امروز به امانت دست ماست حاصل زحمات نبی مکرم اسلام(ص) و ائمه هدی(علیهم السلام) اجمعین و همه صالحان و شهداء راه حقّ و حقیقت است. باید به شکرانه این نعمت بزرگ به مانند سربازی فداکار در عصر و دوره ای که سپاه ابلیس قصد تزویر و فریب مردم را دارد، شجاعانه و آگاهانه وارد میدان شده و مبارزه کنیم.

یا علی