چه کسی فواره های بودن و زندگی در سیاهکل را روشن خواهد کرد؟!

درسیاهکل/سیدرضا حسینی: سیاهکل و دیلمان از پیشینه بزرگ تاریخی برخوردار هست. سرزمینی که در دل خود آیین ها و باورهای بزرگ را جای داده است. بوم و بری که مامن تشیع می باشد، بوم و بری که خاستگاه فرهنگ و تاریخ بزرگ هست، بوم و بری که همه باشندگان دیروز و امروز آن به برخورداریهای هویت ساز آن می بالند.

بوم و بری که بسیاری از ترانه های جاری بر دل و زبان مردمان امروز وام گرفته از شخصیتهای کوه و جنگل دیروز آن است. ترانه رعنا، ترانه هیبت و بسیاری دیگر از آواها و نواها، که مردمان نه تنها این باشندگان که دیگر مردمان گیل و دیلم بر لب جاری می سازند و در یادها عزیزش می دارند.

بوم و بری که خاستگاه فرزندان بویه ماهی گیر بوده و گستره خلافت آنان تا دارالخلافه عراق هم تسری می یابد. سرزمین بزرگ مردانی چون سلار و مهیار و عضدالدوله دیلمی، سرزمین قوی مردان و سخت جانان دیلمی که سختی و سترگی را از کوه و دلفک آن وام گرفته اند. فخرالدین اسد گرگانی در کتاب ویس و رامین در سالهای دیرین چنین از مردمانش یاد می کند:
«زمین دیلمان جایی است محکم           بدو در لشکری از گیل و دیلم
هنوز این مرز دوشیزه بمانده است         بدو یک شه کام دل نرانده است»
حالا با این همه، از آن دیروز پرافتخار چه مانده است؟ از آن بوم و بر، امروز چه مانده است؟ جز یادی و البته حسرتی تلخ.
حالا از آن هویت دیروز مردمان کوه و جلگه، دیلمان و سیاهکل چیزی بر جای مانده است؟
دیروز مردمان این سرزمین تاریخی به امروز مردمان این سرزمین پیوند خورده است؟
آن رخت پرافتخار بر تن این سرزمین دیگر آیا کهنه و مندرس شده است؟
حالا گیریم که نمی توان و نباید آن هویت دیرینه را در همان قالب خود به امروز آورد ولی آیا امروز سیاهکل و دیلمان به گونه ایی هست که آن هویت را به مردمان دیگر سرزمین های دور و نزدیک بشناساند؟
حالا از آن بوم و بر پرافتخار برای امروز چه مانده است؟
از بلندیهای پرافتخار این سرزمین، دیلمان بزرگ نه آیا تنها طبیعت کوه و دشتش مانده است که آن هم چهره اش لکه دار آفت ها و آسیب های ساختمانها و ویلاهای نامتوازن شده است؟

از جلگه ی دیروزش، سیاهکل، چه مانده است؟
نه آیا تنها خیابانی و شهری بی روح و نامتوازن که هیچ مسافری را رغبت ماندن در آن نمی ماند؟
پر واضح است که انتظار نمی رود با کفش و کلاه نمدی و شولای چوپانی و پوشش خوش خط و نگار دیروز، در اکنون و امروز زیست. در امروز و اکنون زیستن نگاه نو و مدرن می طلبد. صد البته با حفظ یاد و بزرگیهای دیروز.

جغرافیای این گذشته پرافتخار، امروز اما سرد و بی روح است. فرزندان این جغرافیا بیکار و دلزده اند، بیکار هستند اما بیعار نیستند.

مردمان این جغرافیا دل ماندن در این سرزمین تاریخی را ندارند. چرا که دیروزشان محو و کم رنگ شده است و اکنون این سرزمین بی بهره از حداقل های برخورداری برای ماندن.

حالا اما مردمان این سرزمین حق دارند که انتظار داشته باشند در جایی زیست و زندگی کنند که از شرایط زیست متوازن با جهان امروز بهره مند باشد. و چه خوب که این امکان زندگی در سرزمین مادری و آباء و اجدادی خودشان باشد. اما نیست و میخواهیم که باشد. میخواهیم باشد تا زن و فرزند و آدم این دیار برای نداشتن هایش آواره و گریزان این سرزمین نباشند.
مسافر این دیار پرافتخار، اقامتگاه می خواهد. برای روی آورندگان به این سرزمین می بایست موقعیت هایی فراهم کردتا آن هویت بزرگ دیروز به آنها شناسانده شود. امکانات گردشگری میخواهد. استخر می خواهد. مجموعه های ورزشی و تفریحی میخواهد. امکانات خدماتی و اقامتی میخواهد. شهر زیبا میخواهد. روح می خواهد. کار میخواهد. فرصت های کارکردن میخواهد.
این شهر و دیارش عقب مانده است، حالا برای چه، نمی دانیم یا که نمی خواهیم که بدانیم. دنبال مقصر نیستیم. حال چه باید کرد تا همه اینها بیاید تا مردمان، دل ماندن داشته باشند و رفتگان دوباره بیایند؟ فواره های بودن این شهر را چه کسی باید روشن کند؟
حالا گویا فرماندار این شهر، آستین بالا زده است که به قدر وسع و همت خود ناداشته های این شهر را به این شهر و مردمانش ببخشد. زهی کار نیک.
همت او را باید ستود. مهندس حیدری فرماندار این شهر چونان که از نوشته اش بر می آید عزم بر کاری بزرگ دارد. او حتما گره ها و تاریکیهای این شهر را خوب می شناسد. گویا اهل همین آبادی هم هست.

میخواهد دست سرمایه گذار را بگیرد بیاورد ناداشته های این شهر را به او نشان بدهد و شاید بارها هم نشان داده است. میخواهد فواره های بودن این شهر را روشن کند و چقدر خوب اگر که بتواند که باور داریم که میتواند چرا که خواستن توانستن است. می گویند گره کار را خوب می شناسد، می گویند در اجرا ء توانمند هست. حالا بر ما و بر همگان، چه آنان که خانه در این دیار پر غرور دارند و چه آنان که اهل همین آبادیند ولی نتوانستند در این دیار بمانند اما دل در گرو سرزمین مادریشان دارند و چه آنان که دستی در کار دارند و می توانند گره ای حتی کوچک از این کار دشوار باز کنند فرض و واجب هست که مدد و یار فرماندار این شهر باشیم تا بلکه محرومیت و نداشتن ها آهسته آهسته از این دیار رخت بربندد.
حال که این دیار از نعمت وکیل المله ایی (نماینده) توانمند و پرآوازه برخوردار هست می طلبد که دست در دست مسئول اجرایی این شهر بگذارد تا بلکه چراغهای بودن و امید این شهر روشن شود و گذشته پر غرور این دیار به امروز آن پیوند بخورد و دل مردمان آباد شود.
«همیشه قلک فرزندهایتان پرباد              و نان دشمنتان هر که هست آجر باد»
دور باد اندیشه بدخواهانه که دل در گرو آبادی و پیشرفت این دیار نداشته باشد.

توجه: این مطلب پیرامون سخنان رحیم حیدری فرماندار سیاهکل در رابطه با ورود سرمایه گذار ۲۴۰ میلیارد تومانی به این شهرستان نوشته شده است. (لینک خبر)