تکریم منزلت بی‌خلل معلم

درسیاهکل/مهدی کوچک پور:
((هان ای همه وکیلان و وزیران و ای انبوهه عظیم بی‌خبران! من یک معلمم، به احترام نام نامی معلم؛ خبردار!))
تقدیم به ساحت قدسی امام مهدی (عج)، موعود معهود.
گر بیاید همه دشت شود گل‌باران
آن‌که با هر نفسش رایحه می‌افشاند
این منم یک معلم، هم او که قدرناشناسان صدرنشین، قدر قدیرش ندیدند و بر صدرش ننشاندند!
این منم یک معلم، هم او که به یُمن تدبیر حضرات و شاید در ظلّ تقدیر! خالق کائنات، عمری مانده‌ام در حسرت و عُسرت و حسرات!
پیر دیرِ دیروزمان فرمود:
“” معلمی شغل انبیاست “” و حقا که چنین است ولی؛
منم آن‌کس که شغلش نبویست
بیشه‌اش وفق کلام علویست
نبوی مسلک و حیدر صفتم من اما
وام قرض‌الحسنه من ربویست!
قافله‌سالار انقلاب و مرادِ امروزمان، حضرت سید علی تا همیشه عزیز می‌فرمایند: ” ین معلمان چه قدر عزیزند! شغل معلمی چه قدر ارزشمند است “! و نیز؛ “نگاه کوته‌بینانه به معلم برای جامعه یک خسارت است، نگاه به معلم باید تکریم آمیز باشد “.
و من می‌گویم:
آقاجان از کدام عزت و کدام تکریم می‌فرمایید؟ حسرت نگاهِ تکریم آمیز، سو از چشمانمان بُرد و مشی نا کریمانه کرامت ناشناسان، هستی‌مان سِتُرد.
کو؟ کدام است مر آن عزّت و تکریم که جانان گوید؟
سهم ما نیست به جزء حسرت و افسوس، خدا می‌داند!
علیرغم این‌همه بی‌مهری، ما همچنان بر مرام مانای خود ماندگارانیم و کماکان فریاد می‌زنیم؛
ما معلمیم!
آری آری ما معلمیم و روشنی می‌آموزیم و ظلمات جهل به چلچراغ دانایی می‌زداییم و باکمان نیست اگر جهالتِ مسندنشینانِ دست‌اندرکار تصویب درصدها! ما (هم مرامان انبیاء که سزاوار تکریمیم) را چنان نا کریمانه و کرامت سوزانه ببینند که تیرگی نگاه اعوجاجی‌شان، فراوان کسان از قشر شرافتمند فرهنگی را گرفتار ظلمت یاس و حرمان کند و این قصه تلخی است که تکرارش، تمامی ندارد! چه کنیم و چه گوییم جزء اینکه آهی برآریم و بگوییم؛ این نیز بگذرد!
این قوم قدرناشناس بی‌قدر، “”زیاد “” می‌دانند ما را و غافل از اهمیت و صعودت کارمان، بر ما سخت می‌گیرند و البته بر خود ناشریفشان، آسان!
من یک معلمم و می‌آموزم علیرغم بی‌مهری‌ها و قدرناشناسی‌ها.
من یک معلمم و وفق رسالت آسمانی و ذاتی خود، تعلیم می‌دهم عدالت را، گرچه خود خمیده قامتم از جفایی که بر من می‌رود و جوری که بر من می‌شود!
من یک معلمم و متألّم از فقر و صد بیش از آن از فرق و تبعیض و فریاد می‌زنم این‌همه نامرادی و نامردی را!
من یک معلمم و به اقتضای آنچه آموخته‌ام و می‌آموزم، میدانم که من، مهم‌ترینم و بیشه‌ام، والاترین. من! از همه دیگران، همان دیگرانی که در نگاه (کوته‌بینانه) شأن، خود را از من بالاتر و والاتر می‌دانند، بالاتر و والاترم، همان دیگرانی که با استناد به انواع شیوه‌های برآمده از توهّم (خود مهم پنداری) تا ۶ برابر بیشتر از من عایدی دارند! آری و دو صد آری که من یک معلمم و از این‌همه، برتر و والاتر. من برای اثبات ادعاهای خود دلایل فراوان دارم، اما کدام دلیل محکم‌تر از این‌که من علیرغم همه کم‌لطفی کوتوله‌های مسند نشین، همچنان بزرگ و عزیز مانده‌ام و کریمانه “بزرگی ” می‌آموزم. برای اثبات بزرگی من و مرام من، کدام دلیل از این محکمه‌پسندتر که جور می‌بینم و عدالت می‌آموزم؟! گرفتار عُسرتم و از عزّت میگویم و ظلمت‌زده‌ام و روشنی آموزم دربندم و مدرّس آزادی و در هجمه مداوم نانجیبان، همچنان برمدارِ نجابت، استواری می‌کنم؟! آری و صد آری که به خود بالیدنم، بستوده امریست ازآن‌رو که بسیاری از دیگر آن‌که وفق تقریر مقام عالی وزارت تا شش برابر من عایدی و عایدات! دارند، باکم کاری و کژ کاری خود، ملتی را به ستوه آورده‌اند؛ و من اما در نزدِ همین ملتِ به ستوه آمده از دست دیگران، از بالاترین پایگاه و منزلت برخوردارم.
آفرین و هزاران آفرین و تائید و تکریم به سزاواری مغفول من، علیرغم همه هجمه‌ها و حدشکنی ها، باصلابتی بی‌ابهام میگویم که من یک معلمم و نه یک قاضی و یک پزشک، من یک معلمم، نه سردارم و نه امیر، نه وکیلم و نه وزیر و از این جمله البته بالاتر و والاترم، با مَنَشی بی مُنشی ام که زیرمیزی و رویِ میزی نمی‌شناسم، نه بادیگارد و محافظی دارم و نه راننده‌ای اختصاصی و گوش‌به‌فرمان و نه حتی گاهی یک اتومبیل اَقساطیِ اسقاطی! جیبم خالی خالی است بدان حد که در کهن‌سالی نیز با مستأجری همدم و همچنین ‌همراه مانده‌ام. البته ستون اقساط فیشم چتان محکم و ماندگار است که گذر زمان، استواریش فزون کند! شمار سفرهایم حتی در آستانه سفرِ بازپسین! همچنان به صفر نزدیک مانده است! شرق و غرب کشورم را خود نادیده، مکرر وصف کرده‌ام! شمال اما یکی دو بار رفته‌ام، آن‌هم چه پُر فرّ و شکوه!
مأوایمان کف کلاس بود و هتل! دارانمان را با اسم رمز (ستاد اسکان فرهنگیان) می‌شناختیم، برای تهیه جهیزیه دخترم و شهریه پسرم، محتاج وام قرض‌الحسنه غیر ربَوی ۲۰ درصدی‌ام! شکر خدا کشور! خارج را ندیده‌ام و فرزندانم هم مرگ بر آمریکا گویان صاحب (گرین کارت) نشده و مقیم لندن و پاریس و واشنگتن نگردیده‌اند. معاونی ندارم تا قبل از عید با پاداشی میلیاردی بازنشسته‌اش کنم و بعد از عید دوباره به کار برگردانمش! با پول‌توجیبی سه هزار میلیاردی تورنتو نشین نشده‌ام، ژن برتری نیستم، هم‌زمان حقوق ۱۷ میلیونی و یارانه ۴۵ هزار تومانی نمی‌گیرم، نماینده مجلس نیستم تا در گفت‌وگوی مستقیم تلویزیونی، حقوق چندمیلیونی نمایندگان را (مسخره‌بازی) بدانم و به‌صراحت بگویم که پیش از نمایندگی و در کسوت استادی دانشگاه در منزل می‌خوابیدم و حقوق ماهیانه ۸ میلیونی می‌گرفتم، از طرف دیگر مانند بازیکنان و مربیان فوتبال، درد یک زندگی (بخورونمیر) را با یک دریافتی ۳۰۰ _ ۴۰۰ میلیونی سالیانه، تجربه نکرده‌ام!
من یک معلمم و نه یک “”سلبریتی “” مشهورِ متمول که بسیاری‌شان در زمان تحصیل و از زمان تحصیل، از نخبگان بودند، به‌گونه‌ای که (گرفتن نمره ۲ از بعضی از درس‌ها، تحقق یک رویای نا محقق بود برایشان)! حالا همین نخبگان در انواع امور مهمه، از فلسفه گرفته تا ضرورت جریان آزاد اطلاعات! و تا مقدمات موانست با چهارپایان و دوپایان! صاحب نظرانه افاضه فیض می‌فرمایند. راستی نمی‌دانم چرا این اواخر من را و ما را با حذف بندهای مربوط به‌حق جکوزی و ماساژِ سر و گردن و پایین‌تر! و اوقات فراغت فرزندان و وام ۳۰۰ میلیونی چهاردرصدی و … از فیش حقوقی مان، از افتخار هم‌سفرگی با (ذخایر مدیریتی کشور و نظام) محروم کرده‌اند بی مروّت‌ها!
آیا استواری من بر مرام و مشی معلمی علیرغم این‌همه محرومیت و نا برخورداری، خود دلیل سزاواری من نیست؟!
از این بالاتر و والاتر من به‌عنوان معلم، در دفاع از حریم آئین و ایران و انقلاب و ولایت، همواره پیشتاز بوده‌ام، من منادی صادق آزادی و صداقت و عدالتم و علیرغم تمامی رویه‌های ناصواب و همه جفاهای جان‌سوز، بیشتر از همه، پاک دست و نجیب و شریف باقی‌مانده‌ام، آیا این‌همه نجابت، برای اثبات رفعت جایگاه و شرافت من کفایت نمی‌کند؟!
من یک معلمم و متمدنانه و عزتمندانه ازآنچه بر من و جامعه اکنونم می‌گذرد، گله‌مندم و خواهان ایجاد تغییرات بنیادین در وضعیت موجود، وضعیت اسفناکی که در آن، کژ کارکردهای بی‌انقطاع متولیان نامسئول و اخبار هرروزه اختلاس‌ها و دزدی‌ها و مفاسد گونه‌گون و …‌، دست‌اندرکار تخریب و هدم تمامی دستاوردها و حماسه‌های برآمده از هویت اهورایی انقلاب اسلامی‌اند تا بدان حد که شماری از مردمان همین آب‌وخاک در اعتراض به وضعیت موجود، شعارِ (جان پریشان سازِ) “”رضاشاه روحت شاد “” سر می‌دهند و یک سلبریتی مشهور از (خدمات بسیار ارزنده رضاشاه)! سخن می‌گوید و کسی دیگر که دستمایه‌ای از ذوق دارد برای جسد مومیایی منسوب به رضا قلدر، شعر می‌گوید و وی را چنان (بزرگ) تصویر می‌کند که ابهت آریایی جسدش نیز حاکمیت مستقر را به وحشت انداخته است!
به‌راستی ما را چه شده است؟! چه بر سر ایران و ایرانی آمده که در آستانه چهل‌سالگی انقلاب اسلامی، شماری از مردم به روح پریشان رضاخان میرپنج، همان قلدرِ، مزدورِ، مزوّر، بی‌سواد، خائنِ، جاه‌طلب دخیل می‌بندند و وی را که می‌گفت (هر مملکتی، رژیمی دارد و رژیم ما، یک نفره است) اولین منادی (جمهوریت) در ایران خطاب می‌کنند؟!
من یک معلمم و چون یک معلمم، مشاهده این حالِ زار و این حالت اسفناک تا مغز استخوانم را می‌سوزاند، از همین روست که من درمان درد به جان رسیده اکنون کشور و مردم و نظام مستقر را تغییر و تحولی بنیادی و (از بیخ و بُن) میدانم. تغییری آرمان‌خواهانه و تکامل گرایانه و نه تغییری ارتجاعی و رضاخانی و نه تغییری التقاطی، هویت سوز و بدفرجام که ما را به دام سکولاریسم گرفتار کند، بلکه تغییری مبتنی بر ماهیت الهی _ مردمی انقلاب اسلامی و مطالبه مجدانه باز احیای ارزش‌های راستین این انقلاب، مانند خدامحوری، معنویت، اخلاق‌مداری، عدالت، آزادی و … و نیز باز پالایی و زُدایش زنگارها و کژی‌هایی که به هر دلیل هویت اصیل انقلاب را مخدوش کرده‌اند که ازجمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به رواج فساد، تبعیض و بی‌عدالتی، آزادی‌ستیزی، غفلت از مردم، اشرافی گری، کوتاهی در طرح‌ریزی سبک‌فکر و فعل اسلامی _ ایرانی و.‌‌‌… اشاره نمود.
و کلام آخر:

آقایان متولی و متولیان والا و بالانشین؛
لطفاً انقلاب و نظام اسلامی را بیش از این به بلیه قلب هویتی گرفتار نکنید و از این افزون با ماهیت حقیقی انقلاب و مردم غریبگی نکنید! من یک معلمم و به‌حکم تکلیف برآمده از آگاهی و فردا اندیشی مسئولانه خود، آنچه را که می‌باید گفتم.
آقایان مسند نشین!
لطفاً فرهنگ و فرهنگیان را دریابید و از این بیش و با تمسک به توجیهاتی مفتضح، بر استمرار رویه ناصواب و جفاکارانه اکنونتان در حق این نجابت پیشگان، اصرار نکنید. لطفاً این بدیهیِ ساده همه‌فهم را فهم کنید که فرهنگیان عزتمند ایران بیشتر از این، تبعیض‌های تحمیلی را تاب ندارند، اگر ندارید و نادارید و خزانه را تهی می‌دانید، دارایی و مُکنت شما منادیان نداری و ناداری، ازچه‌روست و از کجاست که فی‌المثل منزل مسکونی وزیر متشخص، متعهد، انقلابی و پاک دستتان، (فقط چهار _پنج میلیارد!) می‌ارزد؟! و یا چگونه است که در این وانفسای ناداری، (یک) بانکی و بیمه‌ای و قاضی و … در کوتاه، چنان کرّ و فرّی فراهم می‌آورند که
(زوجی فرهنگی) با تحصیلاتی به‌مراتب بالاتر و سابقه‌ای افزون‌تر، از عهده عُشر آن برنمی‌آیند؟ آیا حقیقتاً از درک قباحتِ این ظلم آشکار و فهمِ ناروایی و فضاحتِ برآمده از دوگانه شوم (فرق و فقر) ناتوانید؟!

عالی‌جنابان! وزیران و وکلای والا منسب و بالانشینان گرامی!
من امروز یک معلمم و تا فردا و فرداها معلم باقی می‌مانم و تو اما مسند نشینی امروزت، فردا را نخواهد دید اگر فهم نکنی گفته‌های اکنونم را!
انتهای پیام/