فاطمه سلام‌الله علیها و یک سؤال

درسیاهکل/محمد امیری میکال: مورخان می‌نویسند: بعدازآنکه خلفا به هر طریق ممکن از مردم بیعت گرفتند، اما با مقاومت شدید حضرت زهرا (س) مواجه شدند و این مبارزه، کار خلفا را بسیار دشوار می‌ساخت.
آنان می‌دانستند چنانکه تسریع در بیعت گرفتن از علی علیه‌السلام موجب تثبیت حکومتشان می‌شود، جسارت زیاد نسبت به دختر پیامبر (ص) نیز پایه حکومتشان را سست خواهد کرد و تا حضرت فاطمه (س) در حیات بودند هیچ‌یک از بنی‌هاشم با خلیفه بیعت نکردند، پس «اعلان عدم مشروعیت خلافت خلیفه» اولین محور مبارزات سیاسی آن حضرت به شمار می‌رود.
دومین محور مبارزات، «امام شنا سی و مقابله با توطئه ترور شخصیت علی علیه‌السلام» بود.
شرایط به‌گونه‌ای ایجاد شده بود که هیچ‌کس را یارای سخن گفتن از علی (ع) نبود، در این هنگام آن بانوی بزرگوار در خطبه‌های خود سوابق درخشان امیر مؤمنان را مطرح و چهره ممتاز و بی‌بدیل آن حضرت را به تازه مسلمانان معرفی می‌نمود. از مجاهدت‌هایش در لحظه‌های سرنوشت‌ساز جنگ‌های صدر اسلام یاد می‌کرد و رشادت‌ها و دلاوری‌های مولا را به خاطر مردم می‌آورد.
از واقعیت غم‌انگیز، جانکاه، در حد تواتر «هجوم به خانه وحی» گرفته تا آتش زدن درب خانه، فشار درب و میخ و ضربات و سقط فرزندش که درنهایت و با فاصله اندک منجر به شهادت مظلومانه و دردناک صدیقه طاهره (س) شد که صرفاً با اشاره بگذریم، اما حضرت امیر (ع) از ترس انهدام نهال نوپای اسلام بعد از شهادت حضرت، مجبور به بیعت شد و از ارائه نظرات خیرخواهانه به سران حکومت کوتاهی نکرد. شهید مطهری از این رفتار مولا به عنوان «سکوتی شکوهمند» یاد می‌کند. همه می‌دانستند این بیعت به منظور رعایت مصلحت برتر، «پیشبرد اهداف اسلام» است نه رضایت قلبی.
*نکته مهم*
ابن ابی الحدید نقل نموده است: ابوالعاص، شوهر زینب دختر پیامبر (ص) در جنگ از طرف مسلمین به اسارت درآمد ولی بعداً مانند اسیران دیگر آزاد شد. این فرد به پیامبر (ص) قول داد که به محض مراجعت به مکه، وسایل مسافرت دختر پیامبر را به مدینه فراهم سازد، قریش از خروج دختر پیامبر آگاه شدند، گروهی تصمیم گرفتند او را از نیمه راه برگردانند، جباربن الاسود با گروهی خود را به کجاوه رساند ونیزِ خود را به کجاوه دختر پیامبر می‌کوبید. از ترس این اقدام، زینب، کودکی را که در رحم داشت سقط کرد و به مکه بازگشت. پیامبر از شنیدن این خبر سخت ناراحت شد و در فتح مکه (با اینکه همه را بخشید و آزاد نمود) خون قاتل فرزند زینب را مباح شمرد.
ابن ابی الحدید می‌گوید من این جریان را برای استادم ابوجعفر نقیب خواندم، او گفت: وقتی‌که پیامبر (ص) خون کسی که دخترش زینب را ترسانید و باعث سقط فرزندش شد مباح شمرد، اگر در حیات بودند خون کسانی که دخترش فاطمه را ترسانیدند و باعث سقط فرزندش محسن شدند مباح نمی‌شمرد؟ استادم گفت طبعاً مباح می‌شمردند.
ابن ابی الحدید می‌گوید به استادم گفتم: آیا از شما نقل کنم آنچه را مردم گویند که فاطمه از اثر ترس و ضرباتی که بر او وارد شد فرزندش را از دست داد؟
گفت: نه! از طرف من نقل نکن! رد و بطلان آن را نیز از طرف من نقل نکن! چون اخبار در این زمینه متعارض است!
نتیجه: این قصه به خوبی نشان می‌دهد که اخبار موافق با نظریات شیعه در بین روایات اهل سنت نیز وجود داشته و خود ابن ابی الحدید نیز در قسمتی از کلامش اعتراف می‌کند آنجا که می‌گوید: «علی ان جماعه من اهل الحدیث قد رووا نحوه»، یعنی گروهی از اهل حدیث (از اهل سنت نیز) مانند آنچه را شیعیان می‌گویند نقل کرده‌اند.
انتهای پیام/