سیر فکری انقلاب؛ از حدوث تا کنون

درسیاهکل/مهدی خورسند: نهضتی که توسط «امام خمینی(ره)» در سال ۴۲ آغاز شد و در ۲۲ بهمن ۵۷ به سرانجام رسید و نظام انقلاب اسلامی را به ارمغان آورد، مهم‌ترین اتفاق صده اخیر جهان معاصر بود. غربی‌زاسیون یا مدرنیزاسیونی که رژیم منحوس پهلوی از همان سال‌های ابتدایی نهضت امام در کشور فراگیر کرده و طبقه متوسط جامعه را هدف قرار داده بود، مسیر را برای به ثمر رسیدن این انقلاب مشکل کرد؛ اما انقلاب، عالم مردم را عوض کرد، چراکه عالم امام متفاوت از دیگر عوالم در دنیای آن روز بود. در مناسبات بین سوسیال‌دموکراسی و لیبرال‌دموکراسی که هر دو مبتنی بر شناخت انسان و انسان‌محوری است؛ انقلابی پاگرفت که بر محوریت خدا بنا شده بود.
تحولات گسترده در همه زمینه‌ها علی‌الخصوص فرهنگی، سیاسی و اجتماعی‌ای در فضای ایران انقلابی رخ داد که قابل تصور نبود؛ کشور به یک‌باره در مسیر ۱۸۰ درجه‌ای قرار گرفت و مردم همه این مسیر جدید را پذیرفتند؛ این تغییر ماهوی حتی در ظواهر افراد در جامعه نیز تاثیرگذار گذاشت.
۱۰ سال ابتدایی انقلاب به ۲ علت بی‌نظیر باقی ماند؛ اول آنکه امام همچنان در قید حیات بودند و وجود ایشان و برخورد قاطع‌شان جلوی بسیاری از کجروی‌ها را می‌گرفت و دوم آنکه دفاع مقدس فرصت را برای خارج شدن از جو انقلابی بودن برای آنها که می‌خواستند از این مسیر خارج شوند، ایجاد نمی‌کرد و روح انقلاب در لحظه لحظه زمان جاری بود. اما با پایان پذیرفتن جنگ تحمیلی و بعد از درگذشت امام خمینی(ره) عده‌ای تصور کردند انقلاب تمام ‌شده و تفکرات انقلابی تنها مختص همان دهه اول انقلاب بود و حالا باید به سمت عقلانیت ابزاری و یا به بازگشت به عقب آشکار فکر کرد؛ با تفکرات لیبرالی در اقتصاد و فرهنگ جامعه را اداره کرد؛ این جریان اتفاقا در همان دوران ابتدایی بعد از رحلت امام، زمام کار را به‌دست گرفت و کارگزاران یا همان «کارگزاران سازندگی» را راه‌اندازی کرد.
گروه دیگر آنهایی بودند که انقلاب را قبول داشتند و تفکر انقلابی را نیز می‌پذیرفتند اما به مرحله‌ای پسینی برای انقلاب فکر نمی‌کردند و در همان نوستالژی‌های دهه اول و روزهای انقلاب مانده بودند. برای بسیاری از این افراد دوران بعد از خمینی اصلا قابل تصور نبود و حاضر به درک امام نبودند؛ اینها البته تحلیلی هم برای ادامه انقلاب نداشتند.
اما دسته سوم که بیش از همه به امام خمینی قرابت فکری و رفتاری داشته و دارند؛ انقلاب را مسیری در حال شدن و جاری بودن می‌دانند که هنوز ادامه دارد و تحولات بنیادین و ساختاری را منحصر به رفتن رژیم شاهنشاهی و تشکیل حکومت اسلامی نمی‌دانند و نفس از بین بردن رژیم طاغوت را انقلاب نمی‌دانند. آنها با ایدئولوژی‌ای که پیرو تفکرات امام است با تظاهر، نفافق، عافیت‌طلبی و صوفی‌گری که برای تحریف اسلام به آن وارد می‌شود مقابله کرده‌اند و می‌کنند.
رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای که به نقل از دوست و دشمن به حق در جایگاه امام راحل سکان کشتی انقلاب را هدایت کرده، در خصوص ساری و جاری بودن اهداف انقلابی و تفکرات امام می‌فرماید: فرآیند تحقق هدف‌هاى اسلامى، یک فرآیند طولانى و البته دشوارى است. به طور نسبى انسان به آن اهداف نزدیک مى‌شود اما تحقق آنها، بسیار طولانى است. قدم اول که پرهیجان‌تر و پر سروصداتر از همه است، ایجاد انقلاب اسلامى است. کار آسانى نبود؛ لیکن این آسان‌ترین است. قدم بعدى، ترتّب نظام اسلامى بر انقلاب اسلامى است؛ یعنى ایجاد نظام اسلامى که گفتیم نظام اسلامى، یعنى هندسه‌ عمومى جامعه، اسلامى بشود که این هم شد. قدم بعدى– که از اینها دشوارتر است– ایجاد دولت اسلامى است. دولت نه به معناى هیأت وزیران؛ یعنى مجموعه‌ کارگزاران حکومت؛ یعنى من و شما. ما باید به معناى واقعى کلمه در درون این نظام اسلامى، اسلامى شویم. این مشکل‌تر از مراحل قبلى است. بعد از این مرحله، مرحله‌ تلألؤ و تشعشع نظام اسلامى است؛ یعنى مرحله‌ ایجاد کشور اسلامى. اگر این مرحله به وجود آمد، آن‌ وقت براى مسلمان‌هاى عالم، الگو و اسوه مى‌شویم.
پس هدف، فراگیری و الگو شدن برای مسلمانان جهان است. الگویی که در مقابل استکبار و زور می‌ایستد. الگویی که سهم‌خواهان از گزند و فتنه برای ازهم پاشیدن این مدل دست به کار نمی‌شوند. الگویی که عده‌ای جاه‌طلب و دنیاخواه به دنبال سهم از آن نباشند.
رسیدن به چنین الگویی مستلزم چند پیش فرض است. این پیش‌فرض‌ها و سنگ محک‌ها بارها از سوی مقام معظم رهبری تبیین شده ولی عده‌ای فرصت‌طلب و سهم‌خواه به دنبال ارثیه خود از انقلاب هستند. این عده خود را مر قانون دانسته و از آن تمکین نمی‌کنند. البته این عده قلیل در مقابل چرخ عظیم انقلاب و در مقابل سیل خروشان مردم یارای ایستادن ندارند و قطعا زیر پای بصیرت مردم له می‌شوند.
تثبیت این نظام، با انتخابات که به صورت میانگین در هر سال شاهد برگزاری یک انتخابات بوده‌ایم، صورت گرفته است. انتخابات موضوع بسیار مهمی ست که هم امام راحل تأکید فراوانی بر آن داشتند و هم رهبری با سخنان اخیر خود در خصوص اینکه حتی مخالفین ایشان هم در انتخابات حضور یابند، اهمیت این مهم را دوصد چندان می‌کند. وجود خطوط قرمز و فیلتر حضور افراد مختلف در انتخابات‌ها و وجود قانون برای بررسی صلاحیت نامزدها نیز در همه دنیا وجود دارد و این الفبای سیاست و مدنیت هر نظامی است. التزام به قانونی که خود بارها از آن تأییده گرفته و شاید در اصلاح آن دخیل بوده‌ای کاری لازم است و تخطی از آن ابلهانه.
اتفاقی اخیرا در کشور رخ داده، فردی که بنده ارادت خاصی به وی دارم به عنوان یکی از بستگان امام راحل حاضر به حضور در انتخابات شد(البته نشانه‌های بسیاری وجود دارد که وی قلبا حاضر به حضور در انتخابات نبوده و به اصرار پای به عرصه انتخابات گذاشته است). تا اینجای امر، طبیعی و جزو حقوق اولیه هر فردی است که پای به عرصه بگذارد و خود را در مظان رأی مردم قرار دهد.
طبق قانون افرادی که به تازگی کاندیدای خبرگان می‌شوند به تشخیص فقهای شورای نگهبان باید امتحان اجتهاد بدهند. این امر از سوی نوه امام صورت نگرفت و ایشان از سوی شورای نگهبان با عدم احراز صلاحیت روبرو شد. جالب این داستان این است، فردی که تقریبا هر دوره از اقبال عمومی مردم محروم بوده و با رای رد مردم روبرو شده است در اظهارنظری عجیب، خواهان سهم خود از انقلاب و عجیب‌تر اینکه از شورای نگهبان می‌خواهد که حق خانواده امام را بپردازید. آیا حق خانواده امام، تأیید نوه امام برخلاف روند قانونی است؟ این حق را چه کسی به خانواده امام داده است؟ امام راحل همواره خود را مدیون مردم می‌دانست و از حق مردم بر گردن خود سخن می‌گفت. به عنوان سند ادعای حقیر، خوانندگان را ارجاع می‌دهم به سخنان امام راحل در ۲۲ بهمن سال ۵۸ در مسجد فیضیه قم که امام با دوراندیشی خود جواب این سهم‌خواهان را داده است. «این ملت و مردم شریف به هیچ احدی بدهکار نیست. بلکه این شما مسئولین هستید که به این مردم مظلوم بدهکارید.»
این عالیجنابان سرخ‌پوشی که پس از احراز شدن قطعی تخلفات گسترده مالی اطرافیانشان، چنان اشک تمساح می‌ریزند که گویی مردم، مالی از آنها را خورده‌اند بدانند مردم ولی نعمت و آنها وامدار مردم هستند. چه یارغار امام باشد، چه نوه امام. البته بنده مجددا عرض کنم، ارادت خاصی به بیت امام راحل دارم و معتقدم اگر حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی در امتحان شرکت می‌کرد، نه چیزی از هیمنه ایشان کم می‌شد و نه اینکه توان علمی‌شان زیر سوال می‌رفت.

حاج حسن آقا باید مراقب باشند، طمع‌کارانی در این انقلاب به دنبال سهم نانوشته خود هستند، نکند خدای ناکرده، این سید بزرگوار، پله‌ای شود برای سبز شدن آرای سوخته این افراد.

انتهای پیام/