به صلابت کوه، به آرامش دریا

درسیاهکل/محمد امیری میکال: حضرت آیت‌الله العظمی اراکی فرمودند: خداوند یک قوه غریبی در این مرد (امام خمینی) خلق فرموده که به هیچ احدی نداده است.
نویسنده‌ای مسیحی پس از مراجعت از ایران می‌گوید: خاطره من از رهبر انقلاب ایران این بود که تابه‌حال کسی را مانند وی صمیمی، مطمئن و آرام ندیده‌ام، درعین‌حال که مردی انقلابی و خستگی‌ناپذیر است ولی گویا جهانی از آرامش و اطمینان وی را همراهی می‌کند.
یکی از اطرافیان امام می‌گوید: یک‌بار متوجه شدم که گروهی از دانشجویان فرانسوی برای گوش دادن سخنرانی امام می‌آمدند و این روند طی چندین شب استمرار یافت.

برادری به زبان فرانسوی از آنان پرسید: آیا شما از بیانات امام چیزی درک می‌کنید، آنها اظهار داشتند: خیر ما متوجه نمی‌شویم که ایشان چه می‌فرمایند اما ما به هنگام نگریستن به سیمای پرصلابتش در خودمان یک آرامش و روحانیتی احساس می‌کنیم.

در ماجرای حمله مزدوران بعثی به ایران که در پی آن فرودگاه‌ها بمباران شد و هزاران تانک و نفربر به همراه کثیری از نظامیان عراقی به مرزهای ایران هجوم آوردند و هراس و بیم چون ابر تیره‌ای همه‌جا را فراگرفته بود؛ امام به دریایی از شعله‌ها و احساسات منفی آب اطمینان و بردباری ریخت و به‌آرامی فرمود: “دزدی آمد و سنگی انداخت ” و در اوضاع و احوالی که همه نگران سرنوشت جنگ بودند، می‌گوید: “این حادثه یک نعمت الهی بود ”.

یکی از یاران امام می‌گوید در تمام حالاتی که توفیق دیدار با امام را داشتیم و تقاضای ارشاد یا درخواست تعیین تکلیف در مسائل مربوطه را می‌کردیم چه قبل از پیروزی انقلاب و چه در ارتباط با مسئولیت‌های خود، هرگز شکست یا ناکامی را در سیمای ایشان مشاهده نکردیم.

چون برای حضرت امام مبارزات هدف نبود و مقصدی بالاتر و والاتر داشتند. از وقوع برخی حوادث به‌ظاهر سخت و ناراحت‌کننده تکان نمی‌خوردند و گویا خود را برای این‌گونه رویدادها مهیا کرده بودند. در رویداد تلخ ۷ تیر، انفجار نخست‌وزیری و شهادت بزرگانی چون آیت‌الله مطهری، دکتر بهشتی، دکتر مفتح، شهدای محراب و … حضرت امام چنان بود که گویی از قبل به ایشان الهام شده بود. البته بدان معنا نیست که در مقابل شهادت ۷۲ تن شخصیت یا کشته شدن دیگران امام بی اعتناء بودند، بلکه عطوفت و رقت قلب امام نیز نمونه بود، ولی با آگاهی از این حوادث خود را نمی‌باخت و با تسلط کامل به رفع مشکلات می‌پرداخت و گویا هرچه حادثه‌ها شدیدتر می‌گشت اطمینان امام به هدف فزونی می‌گرفت. در حقیقت همین مصائب بزرگ خود دلیل این بود که به مقاصد اعلا نزدیک شده است و شیاطین ناامید می‌شدند.

قرآن دراین‌باره می‌فرماید: ”واما رای المومنین الاحزاب قالوا هذا ما وعدنا الله و رسوله و صدق الله و رسوله و مازادهم الا ایمانا وتسلیما ”(احزاب/۲۲).

تلاش‌های امام در آغاز مبارزه و پس از پیروزی، روندی یکسان و بدون نوسان داشت و این بسیار مهم است که انسانی سال‌ها در غربت و تبعید با هزاران مشقت و رنج به سر برد، ولی هرگز اظهار ملالت و رنج نکند و تازه مقاوم‌تر بشود و صلابت و قاطعیت او افزایش یابد.
در سال ۴۲ که امام را به تهران انتقال دادند و زندانی کردند، پاکروان رئیس سازمان امنیت تصمیم به آزادی ایشان می‌گیرد.

وی به این نیت به امام عرض می‌کند: بهتر است برای تغییر آب و هوا به جای دیگری بروید، امام می‌فرماید: واضح‌تر صحبت کنید، بعد چنین ادامه می‌دهد: “شما چهار کار می‌توانید انجام دهید، یکی اینکه تبعید کنید، دوم اینکه می‌توانید مرا بکشید، سوم اینکه زندانی نمایید و یا اینکه آزادم نمایید. برای من انجام هر کدام از این موارد مساوی است، ولی برای شما هر کدام از آن‌ها ضرر دارد ”.
خدایش رحمت کند و مردم و مسئولین نظام ما را از اخلاص و تقوی آن شیر بیشه توحید برخوردار فرماید.
آمین یا رب‌العالمین

انتهای پیام/